Paul Smith: ‘Maxïmo Park zou nu niet meer doorbreken’

Begin september staat Paul Smith, zanger van Maxïmo Park, voor een handje vol mensen te spelen in de bovenzaal van Paradiso. Hij tourt met The Intimations om zijn nieuwste soloplaat te promoten. In december mag hij weer rekenen op een volle zaal in de Melkweg als hij met Maxïmo Park het tienjarig bestaan van de band komt vieren. „Mensen hebben bij het luisteren van muziek een soort ‘tunnelvision’. Maxïmo Park vinden ze leuk, maar verder dan dat kijken ze niet. Het is lastig zelfs die mensen te bereiken met mijn eigen muziek.”

Paul Smith zit op zijn praatstoel in de catacomben van Paradiso. De sympathieke zanger-gitarist heeft zijn kenmerkende hoed op, glimmende dr Martens in twee kleuren aan zijn voeten. Hij ziet er uit als een echte Engelse Dandy met een NewCastle-twist. „Niemand weet noodzakelijkerwijs wie ik ben. Als ze een foto van me zien weten fans wel dat ik die gast van Maxïmo Park ben. Maar niet dat ik Paul Smith heet en naast Maxïmo Park ook nog andere muziek maak.”
Smith heeft een productieve tijd achter de rug en er staat nog veel op stapel. In 2014 kwam hij met een geniale plaat in samenwerking met Peter Brewis (Field Music), gebaseerd op reisverhalen van Smith getiteld Frozen By Sight. Een jaar later levert hij met The Initimations een tweede solopaat af – Contradictions – waaraan hij jaren werkte, ook in de periode waarin hij met Maxïmo Park Too Much Information afrondde. Eind 2015 viert hij met Maxïmo Park het tienjarig bestaan met een tour waarbij in elk geval debuutplaat A Certain Trigger integraal wordt gespeeld. En achter de schermen werkt de band aan een nieuwe plaat die ergens in 2016 het levenslicht moet zien. Elk van die activiteiten laten een andere kant zien van de veelzijdige persoonlijkheid van de Engelsman.

Smith lacht bij de suggestie dat hij wel cursussen timemanagement kan gaan geven. „Dat klopt. Ik heb nu carrière-opties.” Wat hem toch bezighoudt is dat zijn nevenactiviteiten niet voluit profiteren van zijn bekendheid als frontman van Maxïmo Park. „Ik had verwacht dat er wel meer ‘crossovers’ zouden zijn. Mijn soloplaten zijn meer popliedjes, alternatieve pop met een reflectief karakter. Maxïmo Park is meer alternatieve rock. We dreigen nu in terminologie te vervallen, maar het gaat over subtiele verschillen. De plaat die ik met Peter Brewis maakte was daarentegen totaal anders. We hebben mijn notitieboekjes met aantekeningen tijdens reizen als uitgangspunt gebruikt. Het zijn beschrijvingen waarvan ik geen idee had of het goede songteksten zouden kunnen zijn. Maar ik wilde ze graag eens proberen te gebruiken. De aantekeningen hebben we letterlijk gebruikt en er is dus geen letter aan de muziek aangepast. Peter en ik hebben elk de helft van de nummers geschreven. Mijn nummers schreef in mijn kamertje met een gitaar op schoot en mijn neus in die boekjes. De woorden dicteren eigenlijk de melodie. Peter stuurde me stukken muziek waar ik de woorden bij moest zoeken. En het wonderlijke is; ze pasten allemaal zonder problemen in het metrum. Nu is het ook weer niet zo’n wonder want Peter en ik hebben een zelfde smaak en kijk op muziek.”

Die plaat deed mij heel erg aan David Sylvian denken, of Colours Of Spring van TalkTalk.

„Secrets Of The Beehive vind ik een prachtige plaat. Met die geweldige stem van David Sylvian. Ik kocht Briljant Trees op vinyl, toen ik wat ouder was. Een interessante plaat. Toen ik jong was had ik ‘m erg afgezaagd gevonden. Ik bedoel, een fretloze bas…. Sylvian lijkt geobsedeerd door ‘de textuur’ van de muziek. Zijn focus is niet gericht op de melodie maar op hoe het klinkt. Het eerste wat je hoort als je die plaat opzet is de sound. Maar tegelijk vormt die eigenaardige sound een barrière voor veel mensen om het te leren kennen. Ik vind het nu cool en interessant. En de esthetiek spreekt me aan: het mooie artwork van de plaat met die handgeschreven teksten. Ik wil het daarom graag mooi vinden en dat heeft me aangezet om er tijd in te steken om het te leren kennen. Maar het duurde wel zes of zeven luisterbeurten voor het ging werken. Ik hou van muziek die dat heeft en wil zelf graag meer van dat type muziek maken. Frozen By Sight is een eerste stap in die richting. Ik vertrek vanuit een heel andere richting. Maxïmo Park is een popband en daar is niet veel experimenteel aan.”

Maar ook geen makkelijke muziek met die staccato ritmes en jouw woordenstroom. Bepaald geen mainstream.

„Dat is waar. Toch hebben we top tien hitjes gehad met Our Velocity en een liedje als Books From Boxes. Als je iemand had gevraagd of dat een hitje zou kunnen worden hadden ze zeker gezegd No way. En dat is logisch en een hit zou het nu ook zeker niet meer worden. Want de tijd is voortgeschreden en de mode is veranderd. Ook de regels voor wat een mainstream hitje ‘mag’ worden. We hebben geluk gehad dat we die wereld mochten binnentreden.”

Voelt dat zo?

„Ja. Want het stelt mij nu in staat om platen te maken als Frozen By Sight. Ik verdien daar niks mee. Maar het kan dankzij de inkomsten van Maxïmo Park. De wegen van commercieel succes zijn ondoorgrondelijk. Je moet gewoon geluk hebben. Onze eerste plaat deed het oké, de tweede was al meer een commercieel succes. Die zouden nu echt die impact niet meer hebben, ondanks dat het precies dezelfde platen zijn. Maxïmo Park zou daarmee nu niet meer doorbreken. Het is gewoon een kwestie van timing. Ook als die platen tien jaar eerder waren uitgekomen is het maar de vraag wat er van zou zijn gekomen. We waren alleen rijker geweest omdat er toen nog veel platen werden verkocht. Onze top tien platen verkochten maar een fractie van top tien platen tien jaar eerder.”

Paul Smith

Het verbindende tussen al je werk zijn je beeldende teksten. Ze noemen je in de pers wel eens een ‘goochelaar met woorden’.

Smith lacht verlegen. „ Ik kan eigenlijk helemaal niks. Ik heb kunstgeschiedenis gestudeerd en ben opgeleid als taalkundige en het analyseren van Amerikaanse literatuur. Dus ik heb wel geleerd om teksten te analyseren, ritmes te zien en dubbele betekenissen te herkennen en er mee te kunnen spelen. Mij schenkt dat plezier. Ik zoek naar dingen die voor mij goed aanvoelen. De ideeën haal ik uit het leven van alledag. Ik ben geen Aldous Huxley die lsd gebruikt in de hoop meer te zien. Wat we hebben is genoeg. Het leven is rijk. Je moet alleen inzoomen op dingen. Grote dingen interesseren me niet zo. En ‘jij en ik moeten samenzijn want ik hou van je’ is al duizend keer beschreven door anderen. Ik probeer met andere ogen te kijken naar de kleine emoties van mensen.”

Jij schrijft dan ‘waarom voelen jouw handen zo speciaal’. Zo’n zin prikkelt je fanatasie en opent een wereld van associaties. Je bent vast een ongelofelijke romaticus.

„Dat ben ik en ik ben blij dat je dat zegt. Ik kan ook boos en bitter zijn. Maar uiteindelijk leven we in een mooie wereld. Weet je, er is altijd wel weer licht aan het eind van de tunnel. Dat is het leidende principe voor mij. Ook in een triest lied is er altijd wel hoop of iets grappigs. The Undercurrents op het National Health-album gaat in feite over een wandeling door een park midden in Newcastle. ‘I won’t forget the way you forgave me’ is een zin die iedereen in een relatie wel herkent als je eens en fout hebt gemaakt of van het rechte pad bent afgeweken. Vergevingsgezindheid in een relatie is iets speciaals. Een simpel idee waardig om er een liedje over te schrijven dat werkt, vooropgesteld dat de melodie goed is natuurlijk. Of neem Fill In The Blanks op mijn soloplaat. Dat gaat over een moment in een relatie. Je kijkt naar haar en je weet niet zeker waar het heen gaat. Er is twijfel maar toch ook ‘the weight of your gaze makes my temperature raise’. Een existentialistisch liefdesliedje waarin je een diepe melancholie kunt voelen over iets wat eindigt, maar ook euforisch romantisch in beschrijvingen van tedere momenten tussen mensen; dat je haar helpt met de rits van haar rok. Dat is een balans tussen veelzijdige betekenissen die ik gebruik bij het kiezen welke zinnen ik uiteindelijk gebruik in het liedje. ”

Je hebt vast een mooi liefdesleven als je dingen zo mooi kunt verwoorden.

„Ik heb veel speciale mensen ontmoet die me energie en inspiratie geven. Ik ben een gevoelige jongen. Sommige mensen hebben zo’n grote impact op me gehad dat ik daar nog wel eens aan terugdenk en mijmer hoe het anders had kunnen aflopen. Break Me Down op Contradictions gaat daar over. Het beschrijft dat ik met een aangeschoten-hoofd in een pub iemand ontmoet. Ik heb het naar mijn zin en het gezicht van die persoon die ik graag beter wil leren kennen wordt opgelicht door het rode licht van de straalkachel. In het refrein kijk ik erop terug. ’Ik ben nu zo oud als jij en begrijp nu hoe jij je toen voelde’. Iemand ouder en wijzer en het kon niet goed aflopen. Ik had misschien anders moeten reageren. Maar ja, zo gaat dat als je jong bent. Ik heb veel meegemaakt tussen toen en nu. Ik ben nu stabiel en heb iemand waar ik van hou. Het leven is goed, maar ook dat heeft continu onderhoud nodig.”

Maximo Park, met zanger Paul Smith (onthoud die naam) speelt 11 december in De Melkweg in Amsterdam

2 gedachtes over “Paul Smith: ‘Maxïmo Park zou nu niet meer doorbreken’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s