Balthazar – Sand

Balthazar zet met Sand de lijn voort die is uitgezet met het in 2019 verschenen Fever. Je kunt dus lome beats verwachten, funky baslijnen, en heerlijke grooves. Dat de band met Maarten Devoldere en Jinte Deprez over twee uitstekende zangers beschikt die elkaar geweldig aanvullen, maakt het luisteren naar Sand alleen maar aangenamer. Sand is tot de nok toe gevuld met soulful alt-pop die je, omdat Vlamingen nu eenmaal minder met Engelse woorden hebben dan Nederlanders ook gerust bezield kunt noemen. Kortom, wie Fever een toffe plaat vond, zal bij het beluisteren van Sand ook aan zijn trekken komen.

Het leeuwendeel van de nummers op Sand is geschreven tijdens de wereldtournee in 2019 en het is altijd de bedoeling geweest om zo snel mogelijk een nieuw album uit te brengen. Verfrist na hun solo-excursies in 2017 – Deprez, onder de naam J.Bernardt met het album Running Days, en Devoldere met het titelloze album van Warhaus  – was het, volgens de songwritingpartners “leuk om weer samen te zijn, dus we wilden zoveel mogelijk muziek maken.”  

Op zijn vijfde album is duidelijk te horen dat de band er plezier in heeft. Ook is overduidelijk hoe goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld. Hoe opwindend sommige nummers ook zijn (al tijdens de intro van I Want You – zodra de bas erin komt – maakt mijn hart telkens een vreugdesprong), wat vooral opvalt is de enorme beheersing. Als ik erover nadenk is dat logisch, want hoe voorkom je anders dat zoveel energie ontspoort? Als er iets is dat de stijl van Balthazar heden ten dage kenmerkt, dan is het subtiliteit. De muziek is opzwepend – stilzitten is nauwelijks een optie – maar niet overdonderend. Het opzwepende is bijna intrinsiek, het ligt in elke luisteraar te sluimeren en Balthazar weet dat aan te spreken, wakker te maken en eenmaal ontwaakt, te stimuleren. 

Het knappe aan Sand is de rode draad die de nummers op het album tot een consistent geheel smeedt. Het album herbergt diverse stijlen, die onderling niet botsen. Losers is een relaxed disco-juweeltje, met zachte, warme synths en falsettozang. Die stijl horen we later ook op Linger On. In het verlengde, maar zwoeler, meer een jazzy ballad, ligt You Won’t Come Around. De zang is afwisselend donkerbruin en zonnig hoog. Leaving Antwerp en On A Roll liggen ook in elkaars verlengde. Beide haasten zich niet, terwijl gitaren hier naast de funky bas een bescheiden glansrol vertolken.  

Over glans gesproken, natuurlijk mogen koperen blaasinstrumenten wederom niet ontbreken: van meet af aan, tijdens openingsnummer Moment, dat behalve vrolijke blazers een geraffineerde afrobeat heeft, is duidelijk dat Balthazar zonder blazers ondenkbaar is. En dat dit niet per se op de voorgrond hoeft blijkt uit de ingetogen saxofoonsolo’s op I Want You en Leaving Antwerp en uit het slotnummer, de uitsmijter Powerless. Het nummer combineert ingetogen contrabas, jazzy piano en lome zang met bijna onderkoelde uitbarstingen – “Power!”. Het is daarmee illustratief voor de kracht van Balthazar, dat op Sand wederom weet te knallen zonder zich te overschreeuwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s