Virginia Wing – Private Life

Virginia Wing is een trio uit Manchester dat in 2018 al indruk maakte met het politiek uitgesproken album Ecstatic Arrow. Met duidelijke wortels in de sounds van elektronische acts uit de jaren tachtig, waarbij critici Flying Lizards en Yellow Magic Orchestra als invloeden opvoerden.

Opvolger Priviate Life is een reuzenstap in de ontwikkeling van het drietal. Een plaat die een breed publiek verdient.

Gebleven zijn de lijnen die je zou kunnen trekken met avant-garde uit de jaren tachtig. Je hoort in de sounds en de wijze van componeren sporen terug van Fad Gadget, Minimal Compact, Tuxedomoon (de broeierige sfeer én bas in OBW Saints), Anna Domino en Laurie Anderson (luister maar naar 99 North). Maar dan uitgevoerd met de technieken én de inzichten van nu. En dat levert een werkelijk ongehoord mooi, boeiend sprookjesachtig hoorspel op. Indrukwekkend is de speelsheid waarmee de songs in elkaar zijn gezet. Geen moment worden wetten van de popmuziek nageleefd. Alsof de arrangementen en de composities op gevoel in elkaar zijn gezet, elk hun eigen leven leidend.

Win!
Wil jij deze cd winnen? Like dan onze Facebook- of onze Instagram-pagina,
en stuur een mail met je naam en adres* naar MuziSceneNL@gmail.com. Winnaars krijgen bericht.
Mede mogelijk gemaakt door Fire Records
*alleen adressen in NL dingen mee

Private Life trapt af met single I’m Holding Out For Something. Ik moet steeds aan Malcolm McLarens Buffalo Girls denken. De beat heeft eenzelfde geremd enthousiasme, en toch aangenaam dansbaar. De praatzang van Alice Merida Richards ligt in een bed van stemmen en stroomt bijna ongemerkt van couplet naar refrein. De opener is misschien nog wel het meest conventionele liedje op de plaat. Moon Turn Tides volgt, gedreven door een stuwende baslijn en versierd met blazers en barokke percussie. Dat nummer zet meer de toon van wat volgt. Sommige nummers zijn druk, stuiterend op verbrokkelde ritmes, anderen zacht en golvend zoals prachtig vloeiend en sfeervol Lucky Coin en OBW Saints. In elk geval voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden.

De nummers lijken allemaal opgebouwd uit samples en loops van geluiden, synths en drummachines en evengoed stukjes geknipt uit een partij van een ‘echt’ instrument. En dan allemaal gemonteerd tot een caleidoscopische ervaring, waarin de kleuren elk moment weer veranderen. De zang rijgt alles aan elkaar met pakkende melodieën. Geen makkelijke meezingers, zeker niet. Maar genoeg om je met groot gemak door de adhd overload aan informatie van beats en geluidjes te leiden, en je het als het ware allemaal gaat begrijpen. Het is geen makkelijke kost, maar groeit bij elke luisterbeurt.

amte. Naar politieke boodschappen is het dit keer meer zoeken. De teksten putten vaker uit persoonlijke ervaringen. Thema’s zijn volgens het trio hoop, wanhoop, impulsiviteit, verslaving, drang en schaamte.

Alice Merida Richards, Sam Pillay en saxofonist Christopher Duffin hebben met Private Life een kanjer van een plaat in elkaar geplakt. Op zo’n kundige wijze dat je de plakranden niet meer herkent en een inspirerend glimmend geheel overblijft. Prachtig, om eindeloos te blijven verkennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s