Viagra Boys: ‘Mix jazz met punk, dan krijg je… dit’

In het liedje Toad op het nieuwe Album van Viagra Boys Welfare Jazz wordt een typisch rolbevestigend beeld neergezet. De vrouw maakt het ontbijt voor de man, en droomt van een huis en kinderen. De man in het verhaal antwoordt: „Well, I don’t need no woman tellin’ me, when to go bed and when to brush my teeth. Girl, if you ain’t my mama, please don’t try to be, I’m never gonna be the man you want me to be.”

Ook Stockholm is in de ban van Covid. Ook al doen ze de dingen in Zweden wat anders dan hier, van een nachtleven is geen sprake, bands treden niet op. Wel kunnen zijn bijeen komen en doorwerken. En dat is wat Viagra Boys dan nu vooral doet. Henrik Höckert die tekent voor die stuwende baspartijen die zo bepalend zijn in de sound van Viagra Boys, glimlacht als hij vertelt dat er inmiddels alwéér een nieuw album op de plank ligt – opgenomen in Zweden en volgens planning komend najaar in de winkel – en er meer dan genoeg materiaal is voor nóg een album dat ze komende zomer hopen op te gaan nemen. Covid zorgt voor een bijzonder productieve periode. „Ja, wat moet je anders”, zegt Höckert.

Henrik Höckert

De timmerman van beroep beklaagt zich vooral over de financiële gevolgen omdat er niet kan worden getoerd. Welfare Jazz is in januari verschenen, maar stond op de planning voor afgelopen zomer, waarna een toer had moeten volgen. Dat is allemaal doorgeschoven. Nagedacht om de release van Welfare Jazz nóg verder door te schuiven is er niet meer, legt de bassist uit. Want er is al een volgende plaat klaar en dus wordt de blik nu maar op de toekomst gericht. De bandleden proberen het in de tussentijd financieel uit te zingen. Zelf lijkt hij er, afgezien van de financiële consequenties, niet eens zo mee te zitten. „Ik vind het schrijven van muziek en je daarin verder ontwikkelen, het leukste van in een band spelen. Toeren is ook leuk hoor, maar het meeste geniet ik van het hele proces van een pril idee tot en met wat er uiteindelijk aan het einde van de tunnel uitkomt.”

Legende
Bij het opnemen van Welfare Jazz heeft Höckert en zijn band samenwerkt met een hele groep producers waaronder Matt Sweeney (Chavez, Zwan). Hoe krijg je het voor elkaar om als Zweedse band zo’n levende legende te strikken? „Onze geluidsman heeft een keer met hem gewerkt toen hij optrad in Zweden. Hij is altijd in contact met ‘m gebleven. Toen wij een keer in New York speelden, kwam hij naar onze show. We hebben daarna wat met elkaar rondgehangen en elkaar beter leren kennen. Daaruit vloeide voort dat we een keer met hem wat nummers in New York hebben opgenomen. Uit die sessie staat op de plaat Boys & Girls.” Höckert lijkt niet erg onder de indruk van de ervaring en de inbreng van Sweeney. „Het is een geweldige gitarist, én bassist weet ik nu. Maar bij de opnamen was hij bij ons in de ruimte en stelde wat dingen voor wat betreft arrangementen, niet veel meer. Onze gitarist heeft wel wat van hem opgestoken over het spelen met je vingers.”

Nog een invloed op het werk van Viagra Boys is verrassend genoeg Sleaford Mods. De ogen van de bassist beginnen de glimmen als hij vertelt dat ze samen hebben opgetreden in Londen in Hammersmith Odeon. „Zij zijn echt een grote invloed op ons geweest toen we begonnen, een jaar of vijf geleden. Gewoon een bas en een drummachine. Het is simpel. Niet veel bands deden dat destijds. En ze geven een beetje hetzelfde gevoel als The Fall.” Enkele weken terug kwamen de nieuwe albums van Sleaford Mods en Viagra Boys bijna tegelijkertijd uit. Met op beide platen nota bene een gastbijdrage van Amy Taylor van Australisch Amyl And The Sniffers. Toeval? „Een geweldige meid die we hebben leren kennen toen we in Australië speelden. De Mods zullen haar toen ook hebben leren kennen, vermoed ik, want die waren er een maand later. Ze heeft de partijen voor ons in Australië ingezongen. De afspraken daarvoor zijn destijds bij onze ontmoeting al gemaakt, in een heel erg dronken gesprek tussen Sebastian en Amy.”

Sebastian Murphy

Amerikaans
Viagra Boys is ooit begonnen met een bass-riff die Höckert aan mede-oprichter Sebastian Murphy liet horen. „Misschien is de bas daarom zo belangrijk gebleven in onze sound”, grinnikt de bassist, bijna blozend over mijn compliment over zijn vette baslijnen. Wie Viagra Boys voor het eerst hoort, kan zomaar denken dat het een band uit de Verenigde Staten is. Ze kunnen zich overtuigend uitgeven voor een stel rednecks uit het zuiden van de VS. „Sebastian is in San Franscisco opgegroeid. Hij heeft een Zweedse moeder en Amerikaanse vader. Op zijn zeventiende is hij in Zweden komen wonen, maar je zou hem een Amerikaan kunnen noemen. Dat verklaart het voor een deel. Ik kom uit de punkscene. De protopunk van The Stooges zijn voor mij een voorbeeld. Daarnaast hou ik van oude Blues, John Lee Hooker en zo, daar komt die invloed uit het zuiden van de VS vandaan. Toen we begonnen wilde ik heel graag klinken als The Stooges. Veel bands die beginnen gaan al snel ingewikkelde dingen doen. Maar The Stooges zijn recht-toe-recht-aan, je speelt een riff net zolang tot de groove er is. Daar houden we van. Onze drummer speelt daarentegen ook jazz. Dat verklaart waarom onze ritmes doorgaans langzamer zijn dan bij punk. Mix je jazz met punk, dan krijg je… dit.”

Goed, een mix van Jazz en protopunk dus. Verwijst daar de titel van de plaat naar? De bassist begint te lachen. „Nee, dat komt uit een grap van een van de producers. In Zweden krijgen mensen die free-jazz spelen steun van de overheid, omdat je er geen droog brood mee verdient. Die producer noemt dat daarom ‘welfare jazz’; muziek die mag bestaan uit monde van onze welvaart. En we vonden het wel lekker klinken; spreek het maar eens uit: Welfare Jazz…”

Misverstand
Viagra Boys: van de naam druppelt de testosteron. Voeg daarbij de onder tattoos bedekte bandleden en een sound die doet denken aan naar mannenzweet ruikende blues- en swamprock uit het zuiden van de Verenigde Staten, en het misverstand is snel ontstaan dat dit echte rednecks zijn. Met dito opvattingen. Mannen met eigenaardige opvattingen over rolpatronen misschien? Henrik Höckert grinnikt. Zwarte humor. Het is allemaal ironie. Die tekst in Toad; in het refrein wordt daarentegen vanuit het mannelijk én het vrouwelijk perspectief verteld: ‘Don’t need no man, don’t need no Woman’… ” Dus nee, ik geloof niet dat mensen het verkeerd zullen opvatten. Dat hoop ik in elk geval niet! Het is de bedoeling dat iedereen van onze muziek kan houden.”

Heeft jullie zanger Sebastian Murphy nog nooit een draai om zijn oren gekregen, van iemand die het beeld dat jullie van vrouwen schetsen niet zo leuk vindt?
„Nee. Hij heeft in het begin wel veel te horen gekregen over het feit dat hij zijn t-shirt uittrekt op het podium. Er zijn mensen die dat uitleggen als macho, té masculine. Maar dat is inmiddels voorbij.”

Höckert staat er liever niet te lang stil bij de vraag of hun imago en teksten vol ironie niet verkeerd opgevat kunnen worden. „Ik weet het niet, hoe duidelijk moet je zijn, als je ironie toepast”, vraagt hij. „Is het muziek voor mannen? Ach, je maakt gewoon muziek en daarbij ben je wie je bent. Bij concerten zijn inderdaad altijd veel mannen, maar ook vrouwen. En mensen van verschillende leeftijden. Ik hoop dat we met onze muziek iedereen kunnen bereiken.”

Drugs en alcohol
Net als op hun succesvolle debuut Street Worms vallen de woorden feest en drugs veelvuldig. En het gaat over types die honden tot hun beste vrienden rekenen. Dat past natuurlijk naadloos bij het imago van Viagra Boys. Maar is het nog representatief voor hun huidige leven? „We hebben allemaal in ons leven te maken gehad met problemen met drugs en alcohol, enkelen nog steeds. Maar het gaat nu al beter. Ik ben zelf min of meer helemaal sober. En als je goed naar de teksten van Sebastian luistert, hoor je dat hij droomt van iets anders. Ik ben veertig en de anderen allemaal rond de dertig. Ja, het is tijd om een beetje volwassen te worden. Je hebt uiteindelijk toch geen keus: of je rekent er mee af, of je komt op straat terecht.”

Foto’s boven: Andre Jofre

Viagra Boys, met linksonder bassist Henrik Höckert . Foto: Fredrik Bengtsson

Een gedachte over “Viagra Boys: ‘Mix jazz met punk, dan krijg je… dit’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s