William Seen’s Transport Music – I Am The Ocean

Hoewel Nederland zich regelmatig op de borst slaat, lijdt het op muzikaal gebied toch vaak aan het Calimero-syndroom. Er wordt gewoon hele goede muziek gemaakt in Nederland door een keur van bands en toch, als we dan iets ontdekken dat boven de middenmoot uitstijgt, dan bedienen we ons nogal eens van een raar compliment. Het zou on-Nederlands goed zijn. Ik heb me voorgenomen om dit niet meer te doen en toch betrap ik me op die gedachte na het beluisteren van I Am The Ocean, het nieuwe album van de Friese band William Seen’s Transport Music. 

Vooruit, een ander compliment dan. Reeds de eerste keer dat ik I Am The Ocean beluister, voelt het alsof ik na lange tijd weer eens zit te bomen met een oude vriend. Het is vertrouwd. Ik probeer de vinger te leggen op wat we zo aanspreekt en als gauw kom ik tot het volgende rijtje: melodieën, meerstemmige zang, pop met een hoofdletter P (van prachtig in plaats van plat). Uiteraard schieten er bands ter referentie door mijn hoofd en dat zijn niet de minste! Ik hoor vleugjes Johan, The Carpenters, Big Star en The Beatles.  

Het is onvoorstelbaar dat het leeuwendeel van de nummers al geruime tijd klaar was. Toch hebben we na het debuutalbum van de Friezen (Can I Sit Here and Absorb) ruim zes jaar op dit vervolg moeten wachten. Goed, titelnummer I Am The Ocean kwam in 2019 al uit als single en ook vorige jaar werden de nodige singles uitgebracht: The Wanna Song (een vrolijke mix tussen Johan en Big Star), het gevoelige The End Of September (met heerlijk jankende gitaar, die het wat americana-schwung geeft) en het nog gevoeligere Love Is Awaiting (een fijnzinnig uitgebalanceerde ballad). Ook onvoorstelbaar dat mijn favoriete nummer Oldham Park nog niet apart is uitgebracht! Het herbergt een pittige solo, die het nummer net voldoende peper geeft zonder dat het ontspoort en dat mij net als het wonderschone Who The Hell enigszins doet denken aan minder bekende juweeltjes van The Beatles.  

Ondertussen weet ik niet hoe vaak ik I Am The Ocean heb gedraaid de afgelopen dagen, maar voor mij is het inmiddels de perfecte soundtrack van de lockdown. Heel vrolijk zijn de nummers niet per se, maar ze raken de juiste gevoelige snaar, waardoor ze een beroep doen op melancholie, dat heerlijke schemergebied waarin iemand plezier kan beleven aan triestheid, louter door erin te berusten. Welnu, als dat de bedoeling was, dan is William Seen’s Transport Music geslaagd met vlag en wimpel. Sterker nog, ik identificeer me inmiddels zo met dit album dat ik  durf te beweren dat I Am The Ocean. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s