TV Priest – Uppers

Je zal maar in Engeland wonen. Misleid worden door de politiek, in de steek gelaten door de grote bedrijven, om als rat op een zinkend schip te kreperen (er zijn er die al een spuitje krijgen). Zoiets vraagt om een antwoord. Uit de kunst bijvoorbeeld (wat het gewone leven was geweest, als het gewone leven niet al het gewone leven was geweest). En in de (pop)muziek.

Door: Paul Henning

Nu is politieke wanorde in het Verenigd Koninkrijk niet speciaal iets nieuws, dus als nieuwe band moet je stevig in je schoenen staan. Wat politieke bands betreft heeft het VK – eerder dan op de wereldzeeën – een naam hoog te houden. Van Gang of Four tot The King Blues tot PJ Harvey tot Idles.

Dus wanneer TV Priest door label Sub Pop wordt geafficheerd als een nieuwe loot aan die aloude opstandige stam, dan zijn mijn verwachtingen hooggespannen. Eindelijk weer eens een band die een zwerende vinger legt op het tijdsgewricht.

En op het eerste gehoor lijkt het ook wel zo. This could be the first day of the rest of your life, schreeuwt zanger Charlie Drinkwater je toe in de opener The Big Curve. Nou, laat maar komen dan.

Aan de muziek ligt het niet. De nummers op Uppers zijn stevige rockers in de Idles-traditie, een prima basis om je keel schor te schreeuwen over alles wat er maar mis is. Stevige drum, stevige bas, een Gang of Fourgitaartje, Charlie Drinkwater spreekzingt er gedreven overheen – maar het overtuigt niet. En de beste reden die ik ervoor kan bedenken is de matige zang van Drinkwater, en de manier waarop hij elk snippertje tekst tot een Statement omvormt. Elk nummer barst uit z’n voegen van de bedoelingen, die samen niks meer worden dan.. confetti van slogans. Voor een echte boodschap heeft het te weinig punch, iets wat je toch verwacht, omdat bands als Idles of Sleaford Mods wel hebben. Die het doen op de manier waar Engelsen goed in zijn: je een spiegel voorhouden, met teksten die druipen van de ironie en sarcasme.

How the press gang went down fighting/Oh how the press gang went down swinging (Press Gang), een nummer over het verdwijnen van een idee van waarheid (You’re better off uninformed) is als thema bijvoorbeeld niet echt een eye-opener, ook al is het sympathiek als hommage aan Drinkwater’s opa, een vorige generatie-fotojournalist. Maar wat je bijblijft is dat vroeger alles beter was met een kijk-mij-eens-grappige-dingen-zeggen-houding. Daar zit niemand op te wachten. En zo volgen er meer uitgekauwde meningen die als boodschap gebracht worden. Journal Of The Plague verwoordt in een klein zinnetje prima het gevoel van deze tijd: Hey buddy, normalize this! Ja! Dat is het! denk je dan. Nu wordt deze tijd gefileerd tot op de bittere kern. Maar bij de volgende zin vervliegt het alweer: better get used to this.

Het is meer geklaag dan revolutie.

Gelukkig hebben een paar nummers het wel in zich om klassiekers te worden. Daar lijkt alles samen te komen en past de tekst op de inhoud. Decoration natuurlijk, met de onsterfelijke zin: I never seen a dog do what that dog does, en de slogan It’s all just decoration. En Slideshow (All I can do is talk/My God! I’ve never had an original thought), maar het is te weinig om het album te redden.

TV Priest is een band die niet kan kiezen tussen persoonlijk of politiek. Tussen opstand of depressie. Het is een band die preekt, maar de inhoud vergeet. Of die gewoon niet genoeg te zeggen heeft.

I know,
What my public wants

Daar zijn er al veel over gestruikeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s