Portland Row

Portland Row is behalve een straat een Dublin ook een viertal rockers uit Alkmaar. Of wij hun single Friends willen recenseren? Nou, nee.  

Nee? Tuurlijk niet. We doen dan meteen het hele album. Maar laten we beginnen bij de single, die als tweede op het titelloze debuut staat. Het begint met een pakkende riff, die bijval krijgt van drums en een stuwende bas. Dit is recht voor zijn raap rock, enigszins bluesy en om ergens aan te refereren, het doet ons denken aan Kane. Daarmee stippen we me meteen een minpuntje van het album aan, want diverse nummers doen denken aan diverse artiesten. Opener Try To bijvoorbeeld heeft wat weg van Golden Earring. Is dat erg? Wat ons betreft niet. Het is ergens wel een verademing om eens niet te hoeven luisteren naar moeilijke indie en laten we wel wezen, genoemde bands ter referentie zijn niet de minst succesvolle uit de Nederlandse geschiedenis van rock ‘n roll. Bovendien geeft Portland Row op zijn website zelf ook een verwijzing naar voorbeelden van de band, al zijn dat beroemde bands uit Amerika. 

“Portland Row maakt eigen indie rock met puntige gitaarriffs en catchy chorussen, in de traditie van Stone Temple Pilots, RHCP en Pearl Jam.” We kunnen ons prima vinden in die beschrijving. Taking Back, dat zo’n vette bas bevat dat Flea er een puntje aan kan zuigen, heeft inderdaad wel wat weg van de Peppers. Het is wat ons betreft een uitschieter op het album en daarom opgenomen in onze playlist in plaats van de single – sorry, guys! Het begin van She zou van Tom Petty and The Heartbreakers kunnen zijn. Het is een van de nummers waarop de stem van zanger/gitarist Gijs van der Knol echt lekker uit de verf komt. Doordat het nummer wat rustiger is, hoeft hij zijn stem minder te forceren. Dit kan op de overige nummers wellicht storend zijn, maar dat hebben wij ook met Eddy Vedder van Pearl Jam, dus het hoeft succes niet in de weg te staan.

Conclusie: het debuut van Portland Row staat inderdaad vol met indie rock die bovendien stevig leunt op grunge en met de puntige gitaarriffs en catchy chorussen zit het wel goed. Dit geldt ook voor de backbone van de band. Drums zijn strak en ook op het geluid van bassist Peter van Hanegem die op Taking Back wat ons betreft de show steelt, is niets aan te merken. Jammer dat concerten er even niet inzitten, Lowlands is nog te hoog gegrepen, maar op de line-up van diverse kleinere festivals zou Portland Row normaliter wat ons betreft deze zomer niet mogen ontbreken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s