Shame – Drunk Tank Pink

Het zal deze week recensies regenen over de nieuwe van Shame. En het zal vast op veel plekken veel eloquenter worden gezegd dan ik kan. Maar hoe overbodig ook, laat ook ik melden dat je Drunk Tank Pink echt een keer moet beluisteren. Al is het maar om te checken of het ook aansluit bij jouw beleving van deze claustrofobische tijd en in een zeker opzicht een tijdsdocument is.

Shame hebben we leren kennen naar aanleiding van hun succesvolle debuut Songs of Praise. Maar laten we eerlijk zijn, daarop stond hooguit een plaatkant met geslaagde nummers. Vrolijke stuiterende postpunk, met voldoende energieke groove om het dansbaar te maken, hedonistisch, extravert. De toen nog tieners brachten die opzwepende liedjes met zo veel overtuiging op de bühne, dat elk concert een feestje werd.

Ik maakte met toch wat zorgen of die jongens dat kunstje nog een keer zouden kunnen herhalen. Was hier geen sprake van een eendagsvlieg, enkel boven komen drijven door de honger bij het publiek naar nog meer leuke Britse postpunk bandjes?

En wat doen die snotjongens? Ze maken een plaat die op geen enkele manier lijkt op de voorganger. Bij het eerste gehoor ga je bijna twijfelen of dit wel dezelfde band is. We horen een band die z’n ziel binnenstebuiten keert in ruwe postpunk en er op los experimenteert met arrangementen en instrumentatie. Introvert, claustrofobisch, surrealistisch, hard, in your face. Geen feest, dit is een ruwe schets van het bestaan van jonge Engelsen in hun adolescentie. Alles behalve wat de kleur drunk tank pink in theorie teweeg zou moeten brengen.

Wat wel gebleven is zijn de sterke kanten van Shame: de energie, de brutaliteit van zanger Charlie Steen, de ritmes waar altijd een swing in zit en de brute sound gebaseerd op het baswerk van Josh Finerty en de krassende gitaarpartijen van Eddie Green en Sean Coyle-Smith. Steen, die van zichzelf zegt dat hij niet goed kan zingen, gebruikt zijn stem op alle denkbare manieren om uiting te geven aan zijn verhaal. Knap is hoe de band opnieuw, net als op hun debuutalbum, de live-energie heeft weten te vangen.

Drunk Tank Pink is niet makkelijk, het duurt even voor de nummers onder je huid kruipen. Geen album om even tussendoor op te zetten. Het eist aandacht op. Geen oefeningen in couplet-refrein, maar intuïtief, op de tast, gedurfd, speels en experimenteel.

Opvallend is dat de introverte sfeer op de plaat van de plaat nauw aansluit bij het gevoel dat veel mensen zullen hebben tijdens de COVID-periode. Isolatie, eenzaamheid, verwarring, het gevoel opgesloten te zitten, claustrofobie. Gek genoeg is de plaat geschreven en opgenomen voor COVID arriveerde, vertelt Steen in een gesprek dat ik met hem had. Toch klinkt het als een plaat waar velen hun frustratie en misschien zelfs verdriet in zullen herkennen en zich mee zullen kunnen identificeren. Dat maakt het verlangen naar live-uitvoeringen door Shame van dit materiaal alleen maar groter. Dat zullen dit keer weer feestjes zijn, maar met een minder vrolijke ondertoon. Een confrontatie, met onszelf en onze gevoelens.

Shame een eendagsvlieg? Dacht het niet.

Een gedachte over “Shame – Drunk Tank Pink

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s