Loma – Don’t Shy Away

Het had weinig gescheeld, of we hadden na het titelloze debuutalbum van Loma niets meer van de band gehoord. Tenslotte was Loma een tussendoortje voor Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record en Shearwater-frontman Jonathan Meiburg die je ook zou kunnen kennen van Okkervil River. Het project heeft echter mede op aandringen van Brian Eno, die tekende voor de productie van het slotnummer, een welkome doorstart gemaakt. Maar laten we bij het begin beginnen. 

Don’t Shy Away, begon voor mij met de eerste single, het tweede nummer van het album, Ocotillo. Het bijna vijf minuten durende nummer is het absolute hoogtepunt van de plaat en had wat mij betreft gerust vijftig minuten mogen duren. Het begint loom, maar met een onderhuidse spanning die allengs voelbaarder wordt. Er gaat een muzikale dreiging van dit nummer uit, waardoor ik al gauw op het puntje van mijn stoel ging zitten, vervolgens opstond, rusteloos begon te ijsberen en mezelf wiegend in het midden van de kamer hervond doordat het volgende nummer begon.  

Met het volgende nummer bedoel ik Half Silences, dat een stuk lichter klinkt, maar dat komt vooral door het tempo, want de tekst komt wel degelijk binnen: “So many words under my tongue / So many half silencessilences.” Aan beide nummers valt op hoe gelaagd de muziek op Don’t Shy Away is. Overigens blijkt dat bij nader inzien vanaf het eerste nummer, I Fix my GazeOok is duidelijk dat dit album donkerder is dan het eerste. Stuck beneath a rock, I begin to see the beauty in it”, verzucht Cross, terwijl een klarinet met haar mee zucht. Voor zover ik nog niet geïntrigeerd was, zorgt eerdergenoemde Ocotillo, daar wel voor. De naar freejazz neigende blaaspartijen voegen zoveel diepte toe, dat ik de plaat eenvoudigweg niet kan afzetten.  

Het voert me via Elliptical Days, dat Oosters aandoet en bij vlagen een jazzy inslag heeft en Given A Sign met jaren-90 dance- en triphopinvloeden naar Blue Rainbow, dat grilliger klinkt en minder gearrangeerd dan de rest. Uiteraard is dat een gedachte die ik gauw laat varen, want als een ding zeker is, dan is het dat Don’t Shy Away goed doordacht is. De nummers passen als puzzelstukjes in elkaar. Dat het ene experimenteler is dan het andere, doet daar niets aan af. En dat geldt ook voor het slotnummer, Homing, dat zoals vermeld door Brian Eno is geproduceerd. Ondanks dat ik geen fan van hem ben, is dit nummer toch op zijn plaats. Hoewel lichter van toon, is het zweverig en ambient genoeg en wonderwel geschikt om me zachtjes uit deze muzikale trip terug te brengen naar de werkelijke wereld. 

Met Don’t Shy Away heeft Loma zich een pad geëffend naar een derde album. Wie experimenten zo natuurlijk kan laten klinken, moet niet denken dat fans genoegen nemen met het verscheiden van een dergelijk project. Nu ben ik geen Brian Eno, maar Loma, ga vooral door. Mijn aandacht heb je! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s