Idles – Ultra Mono

Met Ultra Mono, het derde album van de postpunkers uit Bristol, scoort IDLES een onvervalste hattrick. Bovendien kan deze plaat niet worden losgezien van de twee eerder verschenen albums Brutalism (2017) en Act As A Joy Of Resistence (2018). De lijn die daarmee is uitgezet wordt doorgetrokken en in feite is er sprake van een drieluik. Fans kunnen dus gerust zijn. IDLES klinkt zoals we gewend zijn. Puntig, strak, energiek en toch punkwaardig, al was het maar door de hooliganesk gezongen teksten.

Met Ultra Mono keert IDLES terug naar zichzelf. Zanger en frontman Joe Talbot heeft aangegeven dat het thema van de plaat zelfacceptatie is en dat alle nummers zijn geschreven vanuit de gedachte ‘I am I. Dat is natuurlijk altijd goed, uitgaan van je eigen kracht. IDLES heeft bijvoorbeeld ook geen last gehad van de coronacrisis. Ultra Mono komt uit als gepland. Het album is zelfs al in september 2019 opgenomen en naar verluidt is nummer vier in de maak.

Hoewel Ultra Mono dus op een zelfde leest is geschoeid als de vorige twee albums en er wederom ten strijde wordt getrokken tegen de vele -isme’s die het leven minder mooi maken, zoals racisme, sexisme en machisme, is er met name aan het geluid toch iets veranderd. Ultra Mono klinkt weer supervet maar dat komt deze keer niet alleen door het exuberante postpunksausje waarmee producer Nick Launay (o.a. Grinderman) Ultra Mono opdient, maar ook door de toevoeging van de expertise van hiphopproducer Kenny Beats. Hierdoor worden we niet alleen murw gebeukt door gitaargeweld, maar worden we als luisteraar ook overweldigt door diepe, lage tot zeer lage tonen, waardoor het gevoel van een muur van geluid werkelijkheid wordt.

IDLES opent met War. Dat is ook het eerste nummer dat Talbot schreef sinds Joy As An Act Of Resistence. Het is een heerlijke binnenkomer, niet in de laatste plaats door de openingszin: ‘Whaching! That’s the sound of the sword going in.’ Het motto ‘I am I’ komen we letterlijk tegen in Mr. Motivator. Het nummer gaat over een bokser die niet vecht tegen zijn omgeving maar er juist gebruik van maakt waardoor agressie wordt weerkaatst. Op het gevoelige A Hymn keert het thema liefde terug; volgens IDLES de oplossing van ongelijkheid en nog een hele berg andere maatschappelijke problemen. Talbot opent met: ‘I wanna be loved. Everybody does’.

Het leeuwendeel van de nummers is geschreven of afgemaakt op de dag van opname, in de studio als het ware. Slotnummer Danke bijvoorbeeld werd opgenomen op de sterfdag van Daniel Johnston (19 september 2019). Als eerbetoon sluit het met de woorden van diens nummer True Love Will Find You In The End, een boodschap die IDLES zelf ook uitdraagt en daarom geen rip off maar een werkelijke hommage. Op single Grounds is goed de invloed te horen van Kenny Beats, al had dit nummer ook niet misstaan op een van de vorige albums. IDLES toont aan dat het geen eendagsvlieg is, maar in staat is een oeuvre op te bouwen, rondom teksten die intrinsiek belangrijk zijn voor de leden. Overigens keert hier ook het motto terug: ‘I am I gevolgd door ‘Unify, eveneens een terugkerend woord in het werk van IDLES. Nadat halverwege een moment van rust wordt ingebouwd door de piano-intro van Kill Them With Kindness, gaat het daarna weer vol gas, onder andere met het semi-franstalige Ne Touche Pas Moi. Leuk feitje: de piano-intro wordt gespeeld door Jamie Cullum, niet per se iemand die je zou verwachten op een IDLES-album. Overigens is hij niet de enige die een bijdrage leverde. Zo geven ook Warren Ellis (Grinderman, The Bad Seeds) en Jehnny Beth (Savages) act de présence.

Het is bijna ongelooflijk dat Ultra Mono inmiddels een jaar oud is. Hoe houd je het vol om een album dat af is zo lang niet te delen met je fans? Dat het wachten het waard was, maakt veel goed, maar inmiddels kijken we, lekker gemaakt door het nieuws dat nummer vier in de maak is, ook daar alweer naar uit. Wordt het drieluik uitgebreid met een volgend deel, of is IDLES toe aan vernieuwing? Het antwoord laat waarschijnlijk nog even op zich wachten, maar getuige Ultra Mono maakt het niet uit, want zoals Talbot en consorten van leer trekken, mogen ze gerust nog even doorpakken op het gebaande pad.

Een gedachte over “Idles – Ultra Mono

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s