Roosevelt – Roosevelt

Debuutplaat van talent uit Keulen Marius Lauber. Tot nu toe bracht hij enkele singels en een ep uit op het aan Hot Chip gelieerde label Greco Roman. Lauber heeft rustig de tijd kunnen nemen om aan zijn repertoire te werken, onder hoede van synth-nerd Joe Goddard (The 2 Bears, Hot Chip). Het is alsof Goddard zijn protegé als ‘eigen kweek’ voorzichtig wil brengen; meerdere keren is het debuutalbum aangekondigd maar het heeft uiteindelijk jaren op zich laten wachten. In 2015 werd dan eindelijk geconcludeerd dat Lauber over voldoende sterk songmateriaal beschikte om de plaat op te gaan nemen. Waarbij wel een aantal eerder uitgebrachte nummers op het debuut terugkeren, zoals Colours en Sea. Lauber mocht bij het opnemen van de plaat putten uit de grote verzameling analoge synths van Goddard die, zo vertelde Lauber eerder dit jaar, overal in zijn studio staan opgestapeld.

Het geduld betaalt zich uit. Roosevelt levert een ijzersterke plaat af, met enkel prima liedjes. Heerlijke funky nu-disco, met synths in de hoofdrol. Succesfactor is het fijn gevoel dat Lauber heeft voor dansbare ritmes; het is onmogelijk stil te blijven zitten bij beluistering. De dansbaarheid wordt vooral ontleend aan – altijd – four-on-the-floor in combinatie met sappige baslijnen. Heel effectief naar een climax gevoerd na een lange brug in Night Moves. Een tweede succesfactor is de tot in de puntjes verzorgde productie. Het klinkt allemaal moddervet en aalglad; als roze glazuur op een tè zoete taart. Precies zoals de overgeproduceerde disco uit de jaren tachtig, waar lauber zich overduidelijk door laat inspireren. Derde rake punt van de plaat is de referenties aan synthpop uit de jaren tachtig; geholpen door de fantastisch vet klinkende analoge apparatuur waar Lauber gebruik van mocht maken. En tot slot zijn er dan de onmiddellijk pakkende refreintjes. Die doen denken aan de fluwelen liedjes van bijvoorbeeld Level 42. Ongegeneerd romantisch en meeslepend. Dat maakt de plaat alles bijeen tot een ideale kandidaat om tot je guilty pleasures te gaan rekenen. Durf er maar eens voor uit te komen dat je hier gevoelig voor bent. Maar probeer er tegelijk maar eens aan te ontkomen.

Toch is het niet alleen maar goud dat er blinkt. Lauber is geen geniale zanger. Zijn slepende melancholische zang past toch wonderwel in het totaalbeeld. De zang leidt niet af en is eerder een extra synthpartij die de melodielijnen neerzet. Daar komt Lauber nog mee weg. Maar in het nummer Belong schiet hij uit de bocht. Een op zich prima liedje wordt zo zwaar gearrangeerd dat je dan voor één keer het gevoel bekruipt dat je toch echt te veel snoep hebt gegeten. Gelukkig zet het volgende nummer op de plaat en singel Moving On alles weer op het juiste discospoor.

Laten we er maar niet omheen draaien: Roosevelt is een plaat om met te veel witte wijn achter je kiezen een beetje op te heupwiegen en helemaal grijs te draaien deze zomer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s