AAestrid Foto: Micel Mees https://michelmees.nl/

Aestrid: ‘Er wordt al genoeg vrolijke muziek gemaakt’

Alles aan de Utrechtse formatie Aestrid lijkt heftig. Dat zie je op het podium waar zanger-gitarist Bo Menning zijn lijf getormenteerd in bochten wringt en hij zijn stem ver in het rood stuwt. Hij zingt met het hart op de tong. En de materie is niet vrolijk. De band toert momenteel door Nederland om de nieuwe plaat No Map Or Address onder de aandacht te brengen. Die plaat en de shows staan bol van waar het om draait bij deze drie gevoelige jongens: oprechtheid, emotie, het leven, intense vriendschappen, tranen én loltrapen.

Supermarkt, Den Haag, herfst 2014. Voor de aanvang van een optreden knabbelt Bo Menning aan een broodje hamburger terwijl hij met zachte stem vertelt over de bijzondere wordingsgeschiedenis van No Map Or Address, de derde langspeler van het trio dat Soest toch nog als thuisbasis ziet. Aestrid reisde voor de opnamen nota bene af naar Canada. In de Arts Block studio van producer Bob Lanois (broer van de Daniel Lanois) bracht de band acht intense dagen door.

„Ik had eens de kans om met een vriend te reizen naar Canada en daar heb ik gekeken of het mogelijk was wat shows te regelen. Dat lukte, een aantal zalen waren er wel voor in. We hebben tickets gekocht, konden dat betalen met geld dat we bij elkaar hadden gespeeld met shows in Nederland en dachten, waarom niet? Dat we dat konden doen was voor mij emotioneel en gaf een gevoel van overwinning. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik met Aestrid nog een keer de oceaan zou oversteken. Nooit verwacht dat dat er in zou zitten. Een van de laatste optredens gaven we in de Arts Block in Brantford. De studio is gebouwd in een oude fabriek waar in de jaren twintig touw werd geproduceerd. Als je er binnenkomt ruik je nog de olie en machines. Het plafond is helemaal van hout met van die dikke balken”, beschrijft Menning. Daar gebeurde iets bijzonders. „Die ruimte doet iets met je. Het optreden werd opgenomen en toen ik het terughoorde, nog nat van het zweet, dacht is; ‘zijn wij dat’? Het spelen in Canada heeft echt iets met ons gedaan. Het maakte mij ook duidelijk hoezeer muziek maken voor ons om de performance draait. Toen ontstond het idee dat we dat wilden vastleggen. En dus was het logisch om naar die plek terug te gaan.”

Puur
De hunkering naar opnamen die heel puur een live-gevoel vastleggen, een momentopname, is een reactie op het opnameproces van eerdere platen. Daar deed de band wekenlang over. Veel overdubs en een bijna ongezonde drang tot perfectie maakte dat een slopende ervaring. Dat nooit weer, besloot Menning.

„Twee weken na terugkeer uit Canada besloten we dat we een half jaar later terug zouden gaan om er op te nemen. We zijn toen nummers gaan schrijven, met die ervaring uit Canada in het achterhoofd.”

Bassist en toetsenist Jurriaan Sielcken had het in die periode druk met zijn werk als producer. Menning en drummer Ray Murphy werkten samen aan het repertoire. Eenmaal terug in Canada speelden die twee live de basis in. Op jacht naar takes die maximaal de energie, intensiteit en het juiste gevoel zouden vangen. Sielcken speelde partijen op bas mee, nog op de tast zoekend naar de juiste bijdrage, en vulde zonodig later lagen aan.

„De producers Bob Lanois en Glen Marshall beseften heel goed van wat wij wilden en deden er alles aan zodat wij ons goed voelden. Toen we binnen kwamen kwam Bob op ons aflopen, een reus van een vent, en die pakte me bij de schouders en keek me heel intens aan en vroeg; ‘hoe voel je je vandaag’? Hij was eigenlijk een soort mental coach en creëerde in de studio een sfeer die echt in het voordeel werkt van een muzikant. De hele opzet van de studio was ook erg open: geen muren of ramen of communicatiesystemen. En dat is zo’n enorm verschil.”

Aestrid, met vlnr Bo Menning, Jurriaan Sielcken en Ray Murphy. Foto: MICHEL MEES

Vloeken
Ondanks alle voorbereidingen en de juiste sfeer in de studio ging het toch niet vanzelf. Het werd een doldwaze rollercoaster ride, vertelt Menning. „In het begin was het best moeilijk om het perfectionisme los te laten. Dat speelde bijvoorbeeld bij Seatle Or Portland. De eerste take die we ’s morgens om een uur of elf opnamen was best goed. Maar dan ga je toch proberen het nog beter te doen. ’s Avonds om zes uur waren we daar nog mee bezig. En ik werd gefrustreerder en chagrijniger en op een gegeven moment ook heel fel naar Jurriaan en Ray. Tot het moment waarop Ray het gewoon niet meer trok en zei; nu gaan we naar die eerste take luisteren. En die was gewoon goed. Dan staan de tranen je in de ogen als je beseft dat wat er op de band staat veel energie heeft en zo oprecht is.” „Als je goed luistert, hoor je aan het eind van de track gevloek. Bij die eerste take maakte Ray op het einde een foutje en ja, dan baal je als een stekker. Maar de essentie van het nummer zat er goed in”, zegt Sielcken.

Uiteindelijk leerde de band in Canada in acht dagen om te accepteren dat het om momentopnamen gaat. En dan mag er wel eens iets uit het spoor lopen, mits die ene take maar de juiste snaar raakt. Uiteindelijk lukte Aestrid dat en gebeurde er opnieuw iets magisch in Canada. En dat hoor je op No Map Or Address. Mede geholpen door de sound met eenvoud en het bewust weglaten van lagen als voornaamste kenmerk. Sielcken: „De klank van de gitaar van Bo is al zo complex, daar moet niks bij, want anders sneeuwt dat onder. Wat je hoort op de plaat is puur bas, drums en gitaar. Niets meer. En het karakter van die prachtige opnameruimte hoor je. Dat is een instrument op zich.”

Donker
Op de plaat klinkt evenzeer weltschmerz door. De maanden waarin de nummers ontstonden omschrijft Murphy als „een heftige periode, voor ons allemaal.” Hij en Menning verhuisden van Soest naar Utrecht. Lieten relaties achter zich. Begonnen een nieuw leven. Menning: „Toen ik het aan het schrijven was voelde ik mij niet oké. Ik heb dertig jaar in Soest gewoond, ben er geboren en getogen. Nu woon ik in Utrecht maar moest heel erg wennen; een dorpsjongen die moet zien te overleven in de grote stad. Ik vind relaties met mensen niet altijd makkelijk. Ik ben gewend aan intense vriendschappen waarin je alles met elkaar deelt en dan ben je ineens in de stad waar alles oppervlakkiger is. Dat is enorm wennen. Ik raakte er van in de war en vond het echt heel moeilijk mijn plek te vinden. Dat is bij mij echt heel hard aangekomen. Dat zit in die plaat en bijvoorbeeld in het nummer Long Distance Runner. Het maakt niet uit als het donker is. Het is niet iets om je voor te schamen. Het is gewoon het leven.”

Murphey: „Maar buiten dat om kunnen we ook kloten en loltrappen hoor. We hebben veel lol op het podium en dat gaat samen met hele emotionele momenten. Het mag ook wel een rollercoaster zijn.” Sielcken: „We zijn heel serieus bezig met wat we doen. We vinden het super belangrijk dat onze muziek zo wordt zoals wij dat willen. Maar dat lukt alleen als wij ons relaxt voelen en genieten van optreden, toeren en slechte grappen maken. Ik heb wat dat betreft een ontzettend slechte reputatie tijdens toers. Ik ben die gast die altijd de weg kwijt raakt in een stad. Tja, die moet je er ook bij hebben, want dan heb je tenminste een goed verhaal voor de volgende keer.” Menning: „Sommige nummers op de plaat zijn misschien zwaar. Maar ach, er wordt al genoeg vrolijke muziek gemaakt. Contrasten horen er gewoon bij. Het leven is geen vlak ding.”

Een gedachte over “Aestrid: ‘Er wordt al genoeg vrolijke muziek gemaakt’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s