Het album van Bon Iver, de band onder aanvoering van Justin Vernon, bestaat uit twee delen. Sable vertegenwoordigt de donkere zijde, komt voort uit afzondering. Fable heeft alles van doen met verliefdheid, contact met mensen, open staan voor ervaringen. En toch horen ze onlosmakelijk bij elkaar, die donkere zijde, het worstelen met kenmerken van jezelf die contacten in de weg kunnen staan, en de belofte … Lees verder Bon Iver – Sable, fable
Josephine Odhil kennen we nog van The Mysterons, en het speelse magnifieke album Meandering, uitgegeven door Excelsior Recordings. Zij nam de zang voor haar rekening in deze formatie bestaande uit louter jong muzikaal talent studerend aan het conservatorium. Sindsdien timmert Josephine van Schaik aan de weg met verschillende projecten en solo-albums onder de naam Josephine Odhil. Monstera is haar nieuwste kindje, en die mag er … Lees verder Josephine Odhil – Monstera
V2 Records was er mooi op tijd bij, toen ze een aantal jaren terug Marathon strikten. Kay Koopmans, Lennart van Hulst en Nina Lijzenga kenden elkaar sinds de middelbare school maar hadden in feite nog niet veel op het palmares. Ik zag ze vers geboekt door V2 in Paard Café, en wat vooral beklijfde was de inzet waarmee het trio – toen nog eigenaardig genoeg … Lees verder Marathon – Fading Image
Reeds een jaar na het verschijnen van zijn eerste Nederlandstalige album is er een opvolger. De koerswijziging die op Stedentrip werd ingezet, wordt vervolgd. Wederom is de muziek dus vooral elektronisch en vrij minimaal. Het Regent Nooit De Hele Dag staat bovendien weer bol van scherpe observaties. Ergens doen de liedjes van Lotterman denken aan de Kronkels van Carmiggelt. Soms zegt hij veel met weinig … Lees verder Mark Lotterman – Het Regent Nooit De Hele Dag
Zo hier en daar zijn er nog van die kleine plekjes waar moedig weerstand wordt geboden. Daar spelen bands nog steeds pure emo, zoals ze dat deden in de jaren negentig en begin van deze eeuw. Ergens in Montreal in Canada is er zo’n plek, en daar huist The Last Mile, en die gasten houden vast aan de hoop dat het genre in zijn oorspronkelijke … Lees verder The Last Mile – Holding On To Hope
De MuziScene Checklist, met platen die je ook nog even moet horen. The Mekons – HorrorThe Mekons is een Britse band die bijna vijftig jaar geleden werd opgericht als kunstcollectief. Horror is het 25ste album van de band, de eerste release op Fire Records. Met de eclectische verzameling nummers kijkt The Mekons terug naar de geschiedenis en de erfenis van het Britse imperialisme met gemixte … Lees verder Muziscene checklist met The Mekons, Anika, Them Flying Monkeys, Black Country, New Road en Immen
Σtella komt uit Griekenland. Hoewel ze in Nederland nog niet zo bekend is, zou daar met het verschijnen van haar vijfde album, Adagio, wel eens verandering in kunnen komen. Het bevat namelijk zonovergoten nummers, die gunstig zijn voor humeur en gemoed. Dat zij uit een rustig dorp net boven Athene komt, maakt dat zij in haar muziek lijkt te streven naar een net iets langzamer … Lees verder Σtella – Adagio
Het heeft de vriendinnen Etta Friedman en Allegra Weingarten die elkaar ooit op school ontmoetten, niet echt meegezeten. Sinds 2018 serveren ze elke twee jaar uitstekende gitaarplaten. Uit de sound die ze sinds de start ontwikkelden spreekt een liefde voor gitaarbands uit de jaren negentig met een grungy ondertoon, Veruca Salt om er een te noemen, maar vooral Smashing Pumpkins. Ze imiteren die vette muur … Lees verder Momma – Welcome to My Blue Sky
Het is even stil geweest rondom I am Oak, de Nederlandse indie-folkband onder aanvoering van singer-songwriter Thijs Kuijken. Opgericht in 2008, verscheen in 2010 debuutalbum On Claws. Vervolgens verschenen tot 2020 regelmatig nieuwe albums, met Osmosis, dat door OOR werd gekenschetst als “De mooiste verzameling nummers uit het toch al indrukwekkende oeuvre van I am Oak,” als hoogtepunt. Mede door de gedwongen corona-pauze, verloor Kuijken … Lees verder I am Oak – Time Drifts
In stevige zwarte contourlijnen wordt de vorm van een stoel neergezet. Ingekleurd met heldere kleuren, zij het geen primaire. Het oogt zakelijk, maar de ronde lijnen doen daar tegelijk ook weer afbreuk aan. Zo is het in feite ook met de muziek die we al kennen van de Amsterdamse formatie Mich. De liedjes gaan recht op hun doel af, geen onnodige poespas. De lengte ontstijgt … Lees verder Mich – Chair
MuziScene magazine 