Het heeft de vriendinnen Etta Friedman en Allegra Weingarten die elkaar ooit op school ontmoetten, niet echt meegezeten. Sinds 2018 serveren ze elke twee jaar uitstekende gitaarplaten. Uit de sound die ze sinds de start ontwikkelden spreekt een liefde voor gitaarbands uit de jaren negentig met een grungy ondertoon, Veruca Salt om er een te noemen, maar vooral Smashing Pumpkins. Ze imiteren die vette muur van gitaren heel smaakvol. En hun zangstemmen vloeien ook nog eens heel fijn samen. Friedman ziet er bovendien uit alsof ze zo uit een aflevering van Beavis en Butthead is komen lopen.

Dat is allemaal een mooie bijkomstigheid, belangrijkste is dat het centrale duo in de band gezegend is met het talent om uitstekende liedjes te schrijven. Ze behoren in feite tot de gitaarschool van Soccer Mommy en Snail Mail, maar verpakken het in een steviger sound. Hun albums Household Name, met fantastische single Medicine uit 2022 en de plaat Two Of Me uit 2020 moet je zeker checken als het genre je aanspreekt. Albums uitgegeven in een periode waarin de wereld wel met andere zaken bezig was dan het ontdekken van talentvolle nieuwe muzikanten.

Welcome to My Blue Sky is de opvolger en die moet nu dan toch kunnen gaan scoren. Maar laat dit album nu net songmateriaal bevatten dat minder snel pakt. Er staat nu eens niet een liedje op als Biohazard dat omwille van het subtiele gitaarspel en de vernuftige manier waarop het liedje in elkaar steekt onmiddellijk je aandacht trekt. En misschien komt dat we doordat Momma nu eens meer bouwt op basis van vol aangeslagen akkoorden en wat minder fijnzinnig tokkelt op de snaren. Het nieuwe album geeft waar voor zijn geld in de zin dat er 12 liedjes op staan die je langzaam maar zeker gaan inpakken. Maar het vergt dit keer wel uithoudingsvermogen.

Maar steek je de tijd erin dan wordt je zeker beloond. Momma speelt vaardig met hard en zacht, de liedjes zijn misschien net wat minder verrassend gebouwd maar klinken nog even melancholisch, een toon die wordt benadrukt door de nagenoeg smekende zangwijze. Gaat de plaat pakken dan is het aangenaam om je weg te laten blazen door de gitaarmuur en het Jimmy Chamberlin-waardige drumwerk in onder andere How To Breathe, I Want You (Fever), Last Kiss en My Old Street.