In stevige zwarte contourlijnen wordt de vorm van een stoel neergezet. Ingekleurd met heldere kleuren, zij het geen primaire. Het oogt zakelijk, maar de ronde lijnen doen daar tegelijk ook weer afbreuk aan.

Zo is het in feite ook met de muziek die we al kennen van de Amsterdamse formatie Mich. De liedjes gaan recht op hun doel af, geen onnodige poespas. De lengte ontstijgt zelden de twee minuten, liefst blijft het er onder.

Dat doet toch een beetje denken aan een Nederlandse traditie, de nieuwe zakelijkheid. De taal van Bordewijk, korte bondige zinnen, ontdaan van alle opsmuk. Of Theo Doesburg en het streven te komen tot een essentie. Mich past in zekere zin in die Nederlandse nalatenschap.

Chair is het vierde album van Mich. De band – een Randstedelijk kunstzinnig verantwoord gezelschap dat model zou kunnen staan voor de kloof stad-platteland – borduurt voort op de ingeslagen koers. De door kunstenaar Piet Parra geschreven liedjes voelen soms weer aan als schetsen. Maar daarin zit wel alles wat een liedje nodig heeft, wordt met een paar rake contourlijnen de essentie geraakt. Op Chair maar liefst 15 keer. Toch neemt het afspelen slechts 30 minuten in beslag.

Mich voert de liedjes uit in een verhoudingsgewijs barokke sound. Sterke baslijnen, mooi gitaarwerk, af en toe wat toetsen, zakelijke drums die nooit aandacht opeist, de zang van Sofie Winterson en Bastiaan Bosma vult elkaar naadloos aan. Het klinkt allemaal droog, maar prachtig. De ritmes zijn vaak rollend of huppelend vrolijk, beweeglijk. De toonzetting van de nummers is licht melancholiek. Stuk voor stuk kenmerken die het allemaal toch wat minder zakelijk maakt.

Chair van Mich maakt een verwonderlijk verlangen los. Neem nu Conflict. Typisch Mich-liedje en ook zo uitgevoerd. Hoor die toetsenpartijen, geen tierlantijn, geen toets te veel ingedrukt. Naar het einde wordt het basisthema nog even doorgespeeld, een paar maten maar. Maar voor je er bij weg kunt dromen is het al weer voorbij en voel je een ‘speel nou toch nog even door joh!’ opkomen.