Deze week worden we met z’n allen weer overspoeld met nieuwe albums en ep’s. MuziScene wijst je de weg in de minder belichte delen van het spectrum en tipt welke je even moet horen.

Nasmak P.M. – PM2 Plowing Mud: ‘Time Is A Friend’
Na de smakelijke hernieuwde kennismaking met het werk van de medegrondleggers van de Nederlandse art-postpunk Nasmak PM1 Perpetuum Mobile: I’ts Long Since You Last Did Me’, ligt nu het vervolg in de winkels: PM2 Plowing Mud: ‘Time Is A Friend’. En wie dan denkt ‘dat is ouwe meuk voor de liefhebbers van toen, de grijsaards van nu die altijd hinderlijk in de weg staan bij concerten’, die heeft het mis. Nasmak PM gaat aan de haal met oude en meer recente ideeën, kneden en bewerken het, nemen het op (Frans Hagenaars achter de knoppen), en geven het zo een vorm passend voor het hier en nu. Dat levert weer opwindende, bijna explosieve momenten op, zoals niet in het minst opener Square Wheels. Maar ook speelse en ontspannen als in Mood. De video voor Square Wheels mogen wij niet op onze website laten zien, dus ga er hier naartoe en let vooral ook op dat prachtig grafisch videowerk!

La Flemme – La Flemme ep
Stuiterende energie, pakkende refreinen die vol overgave door alle vier de bandleden in de microfoon worden gebruld: La Flemme brengt ons pure garagerock uit Marseille. Debuut ep met vier liedjes vol scheurende gitaren, met licht psychedelische invloeden, gewoon raggen met hoorbaar heel veel plezier. (EXAG’ Records)

Mdou Moctar – Funeral For Justice
De titel suggereert al dat Mdou Moctar uit Niger zich opnieuw fel uitspreekt over de politieke situatie in het land, de positie van het volk van de Tuareg en kolonialisme in het algemeen. En sodeju, niet alleen de woorden vlammen, hoor ook die gitaarsolo’s waar de vonken vanaf vliegen, hoor dat vurig drumwerk. (Matador / Beggars)

Gut Model – Spulctures
Ja, ja, de platenmaatschappij noemt het Brusselse viertal Gut Model ‘de Belgische Crack Cloud’. Dus wij gelijk luisteren en verdomd, het is dansbaar, het is edgy, het is recalcitrant, soms een tikkie opwindend, meestal raar en we kunnen er niet omheen dat die gasten inderdaad uit België komen. En het liedje Angry Young Men doet dankzij het venijnig stukje gitaar inderdaad een beetje aan de fameuze Canadezen denken. Aanrader voor liefhebbers van het soort dansbare indie dat niet netjes het fietspad volgt maar altijd op de uitkijk is naar Olifantenpaadjes. (EXAG’ Records)

Ibibio Sound Machine – Pull The Rope
Een nummer als Mama Say vat prachtig samen waar Ibiobio Sound Machine voor staat: op de overgang van refrein naar couplet stappen we van synthpop met jaren tachtig invloeden en een Afrikaans getint ritme; een prachtige synergie. Zo vloeien meer invloeden samen in de muziek van de Engelse formatie. Klassieke disco (Got to Be Whu U Are), funk, wave, synth-pop komen allemaal samen in Pull The Rope, een prachtig warmbloedig album, dat zich goed kan meten met voorganger Electricity uit 2022. (Merge / Konkurrent)