Onwillekeurig moet ik denken aan Martin Bril, meester in ‘move the product’. De Nederlandse columnist gunde zijn stukjes graag een tweede of derde verdienmoment. Heeft Waters The Dark Side Of The Moon niet genoeg uitgemolken? Ik weet nog dat ik in 2006 een integrale vertolking beleefde tijdens het Arrow Classic Rock Festival in Lichtenvoorde en ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk. Zal ik de Redux-versie dan toch maar een kans geven? Het is sowieso een goed moment, want het origineel verscheen 50 jaar geleden. 1973, mijn geboortejaar. 

Redux komt uit het Latijn en is een samenvoeging van re, dat her of terug, en ducere, dat brengen betekent. The Dark Side Of The Moon Teruggebracht. Wat moet men zich daarbij voorstellen? Brengt Waters het album opnieuw onder de aandacht? Of heeft hij het teruggebracht naar hetgeen voor hem essentieel is? Na beluistering vermoed ik dat je met beide vormen van uitleg uit de voeten kunt. Persoonlijk ben ik meer een Gilmour-adept, dus welke versie ik beter vind, laat zich eenvoudig raden. Toch moet ik, nadat ik gedachten over heiligschennis en hoogmoed opzij heb gezet, erkennen dat The Dark Side Of The Moon Redux een dappere, eerlijke poging is om tot een compleet andere interpretatie van een meesterwerk te komen.  

Met betrekking tot move the product: Waters declameert de tekst van Free Four van het album Obscured By Clouds in de door Nick Mason gecomponeerde instrumentale opener Speak To Me, en babbelt de laatste twee coupletten gedurende het begin van Breathe. Tot zover best vernieuwend en creatief. Jammer dat hij van het instrumentale On The Run, waarbij iedereen zijn eigen gedachten kan hebben, een soort hoorspel maakt, waarbij hij suggesties aan de hand lijkt te doen waar het nummer zoal over kan gaan.  

Ook op Time voegt hij tekst toe Bovendien haalt hij de peper en alle kruidigheid die het origineel kleur geven uit het nummer, hetgeen hij nog schrijnender herhaalt met The Great Gig In The Sky, dat voor een trouwe fan weliswaar bekend, maar toch als een lege huls moet aanvullen. De vraag is wat de componist van het nummer, Rick Wright ervan zou vinden? Zou hij nog leven, dan was het waarschijnlijk alsof iemand over zijn graf liep. Money vind ik dan wel weer een geslaagde bewerking, ook al klinkt Waters hier enigszins als Tom Waits-imitator. En ook Us And Them kan mijn waardering wegdragen. Waarschijnlijk ben ik inmiddels gewend aan de enigszins raspende stem. Bovendien komt het tempo redelijk overeen met het origineel. Dat laatste geldt ook voor Any Colour You Like, al is deze instrumental wel grondig gerenoveerd, voorzien van tekst en ontdaan van gitaarsolo’s – want ja, ruzie met Gilmour en dat terwijl Waters Jonathan Wilson in de gelederen van zijn band heeft! 

De slotnummers Brain Damage en Eclipse die, zoals zoveel nummers op The Dark Side Of The Moon in elkaar overvloeien, doen dat ook op Redux. Beide nummers zijn ook oorspronkelijk van Waters’ hand. Je zou dus kunnen betogen dat hij ermee kan doen wat hij wil, maar ook hiervoor geldt toch dat het voelt alsof hij de sjeu eruit gehaald heeft. En zo kom ik tot de conclusie dat Waters er vijftig jaar na dato in is geslaagd om een klassieker een grondige en vakkundige make-over te geven, dat hij een compleet andere sfeer neerzet, maar ook dat hij daarbij voorbij is gegaan aan het behoud van sfeermakers. 

Wellicht dat het beter bij zijn leeftijd past, de man is 80, en behoor ik niet tot de doelgroep. Maar wie dan wel, vraag ik me af? Ik kan met niet voorstellen dat Roger Waters met dit album nieuw publiek bereikt. Goed, praatzang is in tegenwoordig maar spoken word is hipper wanneer het flowt dan wanneer het klinkt als gebabbel en mede daardoor voelt luisteren naar The Dark Side Of The Moon Redux, dat slechts zes minuten langer duurt dan het origineel, toch vooral als een lange zit.