Ons Left of the Dial Magazine is naar de drukker en dus slaat de twijfel toe. Ik heb inmiddels genoeg ervaring om te weten dat dat erbij hoort, maar het blijft irritant om ’s nachts wakker te liggen en je dingen af te vragen als: Is het wel interessant genoeg, hoeveel fouten staan er nog in, hebben we belangrijke dingen over het hoofd gezien? 

Bij het opruimen kwam ik mijn aantekeningen tegen en mijn oog viel meteen op de verhalen die niet zijn gelukt. 

Zo had ik bijvoorbeeld graag alle Europese subsidiemogelijkheden voor festivals in kaart gebracht. Dat bleek onbegonnen werk in de relatief korte tijd die we hadden. Van de eerste research heb ik toch wel iets opgestoken. Nederland is zo’n beetje het enige land dat bij vrijwel alle subsidieregelingen hamert op diversiteit. Het maakt de geldgevers niet zoveel uit wat je programmeert, als het maar divers is. In andere landen weten ze kennelijk al dat een goede programmering altijd divers is, maar dat een diverse programmering niet per se goed is. 

Een ander artikel had moeten gaan over een muziekprofessional die naar verluidt bands oplicht. Alleen bleken we toch te weinig bedreven in onderzoeksjournalistiek om dat verhaal goed op papier te krijgen. 

We hadden artiesten nog een keer willen uitleggen dat het echt heel handig is om zowel een liggende als een staande persfoto te hebben, er waren nog veel meer geweldige festivals die we hadden moeten uitlichten en we hadden ook nog wat flauws willen schrijven over mensen die altijd maar vinden dat ze op de gastenlijst moeten.

Hebben we allemaal niet gedaan. 

Wat we wel hebben geschreven, weet ik niet eens meer precies. Dat heb ik verdrongen op het moment dat het magazine naar de drukker ging. 

Heel vaag meen ik me te herinneren dat er best interessante dingen instaan voor de ware festivalliefhebber. 

En waarschijnlijk komen er ook veel mensen aan het woord die vertellen hoe geweldig Left of the Dial is, dus ik neem aan dat ik uiteindelijk toch blij verrast ben als ik het over anderhalve week opensla.

Minke Weeda