Fontaines D.C. – Skinty Fia

Veel tijd heeft Fontaines D.C. weer niet besteed aan het vinden van verrassende akkoordprogressies. Veel van hun beste nummers zijn in feite gebaseerd op het eindeloos herhalen van hetzelfde patroon. Vaak ook nog akkoordenwisselingen van het kaliber waar de meeste bands tijdens het jammen direct hun neus voor ophalen: ‘Nah, ’s niks, te cliché, laat maar’.

Wat is het dan toch dat vijf Ieren met die simpele ingrediënten nummers schrijven waar de haren op je arm van overeind gaan staan?

Muziek is toch een wonderlijk ding. Dat er uit klank, tonen en emotie telkens weer iets unieks rolt. Je eigen brein speelt er natuurlijk ook geen geringe rol in. Voor mij zal A Heroes Death en het gevoel van vervreemding dat in die plaat zit opgesloten altijd de soundtrack blijven voor de eerste duistere maanden van de pandemie. Die plaat kwam tijdens de eerste lockdown uit, ging in feite helemaal niet over het je opgesloten voelen tijdens de pandemie, maar verwoordde wat de band meemaakte tijdens het eindeloos touren na het verschijnen van hun debuutplaat. Maar het werd voor velen een album dat de gevoelens van die periode haarzuiver vertolkte. Een toevalstreffer. Een perfecte plaat om je verdriet, desoriëntatie, verwondering, woede en gemis in terug te horen. Die maalstroom van herhaalde tonen werkt dan hypnotiserend, als een sussend mantra.

We zijn twee jaar verder en het is goed om vast te kunnen stellen dat de Ieren niet stil zijn blijven zitten. Tijdens de pandemie heeft de band los van elkaar doorgewerkt zodat, zodra het weer kon, zij met elkaar met vers materiaal aan de slag konden. Misschien dat dit feit verklaart waarom Skinty Fia – een Ierse uitdrukking die letterlijk ‘verdoemenis van het hert’ betekent en verwijst naar het verdwijnen van het inheemse Ierse hert, maar vrij vertaald ook staat voor ‘verdorie’ – een veelzijdiger album is dan de voorganger, zowel in emotionele lading van de afzonderlijke nummers als de sounds. Maar nee, niet dat Fontaines D.C. nu ineens liedjes schrijft met een boel akkoorden, de maalstroom van het herhalen van dezelfde patronen blijft kenmerkend voor hun werkwijze.

Jackie Down The Line is een van de meest aansprekende nummers op Skinty Fia. Het nummer is bijna poppy door de zanglijn van frontman Grian Chatten. Ook I Love You is zo’n nummer dat dankzij de makkelijk in het gehoor liggende zanglijnen direct aanspreekt. Chatten deelt de als maar voortpompende nummers van Fontaines D.C. in coupletten en refreinen in, zorgt met zijn zangmelodie voor het reliëf en de herkenning waarmee dan toch een liedje ontstaat. En zijn zang geeft samen met de in intensiteit opbouwende band voor de ongekend emotionele spanning in de muziek van de Ieren. Door te spelen met die paar elementen is Fontaines D.C. in staat heel verschillende sferen op te roepen. In contrast tot de makkelijker in het gehoor liggende liedjes, zoekt het vijftal ook de grens op van wat nog aangenaam is om te horen. In How Cold Love Is bijvoorbeeld; expres wordt het drone-achtige karakter hier voluit uitgespeeld om een bij de titel passend duister sfeertje te suggereren. Ook Bloomsday heeft dat karakter, nog eens dik aangezet doordat Chatten er zo laag als hij kan zingt.

De veelzijdigheid komt dit keer ook door het experimenteren met sounds – Speedy Wunderground’s Dan Carey zat trouwens weer achter de knoppen. The Couple Across The Way steekt uiteraard het meest af tegen de context omdat de zang van Chatten enkel wordt begeleid door een accordeon. Drummer Tom Coll luisterde in afzondering veel naar werk van bijvoorbeeld Roni Size en dat hoor je terug in een vette door drum-‘n-‘bass geïnspireerde sound in het titelnummer en elektronische beats in het indrukwekkende openingsnummer In ár gCroíthe go deo (wat vrij vertaald ‘voor altijd in ons hart’ betekent en het verhaal vertelt over een in Engeland wonende Ierse die aanvankelijk van de Church Of England geen toestemming kreeg een Ierse tekst op een grafsteen te zetten).

Skinty Fia etaleert dat Fontaines D.C. zich tot een van de beeldbepalende bands ontwikkelt in de alternatieve scene. De veelzijdigheid maakt het een perfect album om eens goed voor te gaan zitten en in zijn geheel te beluisteren en zet opnieuw op momenten het haar op je armen recht overeind. Maar op de weegschaal komt Skinty Fia toch letterlijk en figuurlijk iets lichter uit de bus dan voorganger A Heroes Death, dankzij de consistent duistere sfeer van dat onwaarschijnlijk sterke album.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s