The Klittens – Citrus ep

Hiephoera! Er zijn nog mogelijkheden voor ‘self made‘ muzikanten. Je krijgt wel eens de indruk dat het Nederlandse poplandschap wordt overspoeld door hoog getalenteerde studenten aan rockacademies die dan tijdens hun studie – soms tegen wil en dank – een bandje starten en het circuit plat spelen. Dat het dan soms saaie formule-pop oplevert wordt kennelijk voor lief genomen, want ‘kijk toch eens hoe goed ze zijn op hun instrumenten’.

Kijk, The Klittens zijn daar dus niet van. Die zijn gewoon eens aan de gang gegaan en stap voor stap aan het leren hoe zo’n instrument werkt, hoe je een liedje maakt met elkaar en hoe je dat dan op een podium uitvoert. En het kan ze dus geen reet schelen wat anderen er van denken. Dat doet denken aan de verfrissende jaren waarin met een punkmentaliteit muziek werd gemaakt en god zij dank afscheid werd genomen van bands met evenzeer geniale als slaapverwekkende gitaarsolo’s. Onder het motto ‘het maakt niet uit of je heel goed kunt spelen, de intentie waarmee je het doet telt’.

Maar goed, we weten uit ervaring ook dat er wel een ondergrens van betamelijkheid bestaat in de muziek: het moment dat ‘self made‘ sukkelig wordt, dat je er eigelijk uit plaatsvervangende schaamte niet meer naar durft te kijken op het podium, dat de mantel der liefde een maatje te klein blijkt te zijn. De eerlijkheid gebiedt op te merken dat The Klittens die grens wel eens gevaarlijk opzoeken.

God zij dank zijn er studio’s en goede producenten. Daar kan ook een ‘self made‘ muzikant met wat pijn en moeite, maar gewapend met goede ideeën een heel eind komen. Luister maar naar Citrus, de debuut ep van The Klittens, opgenomen in de IJland studio onder toezicht van Remko Schouten: opnieuw een bewijs dat de intentie telt. Gezien de begeleiding en de plek waar het is opgenomen mag het niet verwonderen dat we een leger aan invloeden terughoren zoals de rammelige losse hand van Stephen Malkmus, het aanstekelijk enthousiasme van Personal Trainer, een vleugje onaangepastheid van The Breeders en natuurlijk de verveling in de zang van Warpaint of Goat Girl. En Bull natuurlijk, leden van de ‘love baby’ van Rotterdams festival Left of the Dial zingen zelfs een liedje mee op de ep van The Klittens.

Zes liedjes en een intro lang loopt de Citrus ep over van de charme. Rammelpop en postpunk ontmoeten elkaar op een perfecte manier. Omdat de liedjes er in al hun simpele schoonheid ook mogen wezen is het een ep om te koesteren en, zelfs al is het maar een One Night Friend, innig lief te hebben. Benson is wel de favoriet dankzij het kleine begin, het met perfecte koortjes mooi ingehouden uitpakken in de refreintjes en vooral die atonale gitaarklanken in de brugjes. Perfect onaangepast popliedje. Heerlijk! En natuurlijk wil je je als band dan ook even van je ruige kant laten zien met een nummer waar het op alle mogelijke manieren uit de klauwen loopt. Toch is Acid Violet niet het sterkste moment op de ep, en raakt eerder je haar er flink van in de war. Maar goed, een beetje reliëf op een ep’tje mag ook niet ontbreken. Citrus is een mooie aftrap voor een carrière in de muziek die natuurlijk allang is begonnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s