Eels – Extreme Witchcraft

Met een nuchter ‘what else are you going to do‘ verklaart E (Mark Oliver Everett) waarom er zo snel na het verschijnen van Earth To Dora al weer een nieuw album van zijn project Eels verschijnt met de spookachtige titel Extreme Witchcraft. Touren met het album dat in 2020 verscheen zat er niet in en een appje van een vriend die weer eens naar het album Souljacker had geluisterd, zette E op het pad contact te zoeken met de producer van dat 20 jaar oude album, John Parish. Die bleek net even zijn handen vrij te hebben, tussen Londen en Los Angeles vlogen vervolgens de mailtjes heen en weer en een paar weken later was het nieuwe ei gelegd: Extreme Witchcraft is ontstaan uit een reeks toevalligheden.

Dit is Eels’ veertiende album. En door de tijden heen zijn de albums een beetje van karakter veranderd. Er zijn daarom fans van E’s project die een duidelijke voorkeur voor het ene of andere album hebben. Souljacker heeft ook zo zijn uitgesproken fans. En voor hen is het nu alarmfase 1, want E noemt het wel geen Souljackerrevisited‘, maar erkent wel dat het qua sound en benadering een voortzetting is van.

Dat betekent dat we op Extreme Witchcraft een Eels horen dat overwegend de ‘rootsrock-hoek’ opzoekt. Met dus veel uitgesproken gitaarriffs, ruig klinkend, vet in de mix gezet. De plaat trapt daarmee af met Amateur Hour – een ontiegelijk pakkend liedje – en zet die lijn voort met iets eigengereider Good Night On Earth. De ruig rockende E horen we verder in liedjes als bluesy Steam Engine, Better Living Through Desperation. En de band raakt bijna in ZZ-Top-sferen in een aanstekelijk liedje als The Magic. Maar evengoed kun je Extreme Witchcraft zien als een ‘best of’ van Eels omdat er ook van die verfijnde luisterliedjes langs komen (met misschien we het mooiste liedje op de plaat So Anyway) en zo’n liedje met openhartige teksten zoals alleen E die kan maken: uptempo Learning While I Lose.

Net iets steviger dan een gemiddelde Eels-plaat dus, en dat kun je toewijzen aan de invloed van John Parish die het album hielp produceren en mee schreef aan het materiaal. Een deel van de gitaarriffs is bijvoorbeeld van zijn hand. Maar ook de speelsheid in de productie, die de hele plaat weer een luisterfeest maakt, is deels te danken aan Parish. E noemt hem een ‘mad scientist’ zodra hij een studio instapt. Een bescheiden man in de omgang maar een onstuitbaar energiek genie aan het werk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s