‘A chair is the prison of the ass’

Het lijken wel concerten in niemandsland. Ergens verloren tussen afgelast en in een zweterig propvol zaaltje. De absurditeit van de regelgeving rond corona bereikt in popzalen nu een nieuw hoogtepunt waarbij we wel een band mogen gaan beluisteren, dicht naast elkaar gezeten op stoelen en met drankjes van de bar die al om 8 uur werd gesloten.

Tim Smithen, Dancehall

Het leek in de pauze tussen Dancehall en Deeper in Rotown wel een bingo-avondje. Publiek dat zwaait met briefjes met nummers erop, die corresponderen met zakjes waarin gekoelde dranken worden rondgebracht. Een vindingrijke oplossen van Rotown om het publiek niet een hele lange avond op een droogje te laten zitten en toch aan die regels te voldoen. Het zorgde voor een levendig, ja bijna jolig sfeertje op een doldwaze avond vol ongemak voor publiek, maar vooral voor beide bands.

Natuurlijk is het geen toeval dat het Engelse Dancehall samen met Deeper uit Chicago vanavond in Rotterdam op de planken staat. Het ijzersterke tandem zagen we ook al tijden de voorlaatste editie van Left of the Dial. Sindsdien zijn pakweg twee bizarre jaren verstreken voor de muziekwereld. Wat vanavond opvalt is dat we de twee bands terugzien die een beetje stil lijken te staan in hun ontwikkeling. Is dat een teken van deze tijd? Zijn er bands die in de coronaperiode moeite hebben voort te gaan, terwijl anderen juist een hele productieve periode doormaken?

We laten het filosoferen even voor wat het is. Want of we nu op een stoel gekluisterd zitten of niet, het is een buitenkansje om op de vooravond van de herintreden van de anderhalvemetermaatschappij nog even twee uitstekende postpunk-acts te kunnen zien. Wie weet hoe lang we hier op moeten gaan teren.

Het Zuid-Engelse trio Dancehall rond zanger-bassist en clown Tim Smithen beklaagt zich erover dat hij om 5 uur in de ochtend moest opstaan om vanuit Engeland op tijd te arriveren in Rotterdam. Net zo’n punt maakt hij tussen het spelen van hun puntige vrolijk dansbare liedjes van het feit dat er in de zaal maar één persoon is die toegeeft kinderen te hebben. Hij heeft er twee, gebaart hij, en trekt een gezicht dat suggereert dat dit zijn leven als muzikant er niet gemakkelijker op maakt. En dat leven is toch al geen lolletje. Je moet er niet enkel vroeg voor opstaan maar nu ook samen met drummer David Keeler en gitarist Craig Sharp dealen met een zaal mensen die je vanuit een stoel aanstaart. Snel telt hij: zeven mensen op de voorste rij, wauw! Smithen daagt nog een beetje uit of we echt zo gezagstrouw zijn, en grinnikt dat we natuurlijk niet durven opstaan omdat er mensen met zwepen klaarstaan.

Zo ongemakkelijk de grapjes van de muzikant in een ongemakkelijke situatie zijn, zo soepel loopt de band door hun springerige nummers heen. Vrolijke soms dansbare postpunk met maniakale noisy momenten. En als je bassist en zanger Smithen in zijn kleurige outfit zo ziet rondspringen, is het een weerslag van zijn karakter. Hun werk doet in die zin soms wat aan de gekte van Victims Family denken. Een tikkie obstinaat, onaangepast, beetje krankzinnig. Natuurlijk spelen ze hitgevoelig Burn – met een Liquido-achtig bijna infantiel maar erg verslavend hooklijntje – van hun album uit 2018. Dancehall is een kleurrijke band om te zien, het trio bestaat enkel uit sterke karakters, en visueel wordt het nog eens heel mooi ondersteund door projecties die live worden gemaakt. Gitarist Craig Sharp is grafisch vormgever en tekent voor de opvallende uitingen van de band, een belangrijk onderdeel van de indentiteit van Dancehall. Dan pleurt Smithen na tot drie keer toe het laatste nummer te hebben aangekondigd zijn felrode bronco bass op de vloer en maakt hij zich uit de voeten.

Deeper

Het kleurrijke wordt na een korte pauze met bingo-taferelen op het podium ingewisseld voor zwarte overalls. De belichting wordt bijpassend stemmig. Deeper zet de vrolijkheid opzij met hun lastig te typeren versie van postpunk. De band wordt vaak in één adem genoemd met Mother, de voorloper van Preoccupations, en mag met hun eigen geluid en puike songs toch worden gerekend tot de voorhoede van de postpunk-stroming in de VS.

Opnieuw overheerst in Rotown ongemak bij de band als ze hun set aanvangen. Zanger-gitarist Nic Gohl probeert de situatie te redden met de uitspraak ‘a chair is the prison of the ass‘, en houdt ons voor dat we gerust mogen opstaan als we dat willen. ‘That makes it a lot easier for us‘. Maar het vindt geen gehoor. Ongemak.

Dat doet niks af aan het enthousiasme van de toehoorders, dat zich vanavond alleen uit in een luid applaus. Deeper dwingt respect af door ondanks de omstandigheden een puntgave set te spelen waarbij vrijwel het volledige tweede album Auto-Pain wordt gespeeld. Dat album verscheen maart 2020. Een ongelukkiger timing kun je een band niet toewensen.

Nic Gohl lijkt te copen met de situatie door zich te concentreren op zijn werk. Hij gaat op in de duistere nummers van de band uit Chicago en bijt zijn teksten nijdig in de microfoon. De frontman van Deeper verenigt de klagelijke zang van The Cure’s Robert Smith met het gekke afgebeten krassende gitaarwerk van Gang Of Four’s Andy Gill. Aangevuld met de vette baslijnen van Drew McBride, de creatieve ritmes van drummer Shiraz Bhatti en het gitaarwerk van Kevin Fairbairn, ontstaat een prachtige brede sound, soms bijna swingend, met erboven een tintelend web van door elkaar lopende gitaarlijnen. Gek genoeg doet Deeper bij het spelen van enkele van hun nummers vanavond ook wat denken aan Crack Cloud. Ze delen dezelfde toewijding en fascinatie voor ritmes en eigenzinnige arrangementen. Maar waar Crack Cloud zich bij hun optreden onlangs voor een zaal vol mensen op stoelen in Rotterdam juist op hun gemak voelde – zij zien optreden als een show en de setting hielp ze juist om in hun ‘rol’ te kruipen – worstelt Deeper er vanavond mee en keert in zichzelf op het podium. En klinken de toch al verontrustende teksten in de context van vanavond nog donkerder: ‘Is this the cure you believe in, or just another crossed line?

Als de band na een welgemeend bedankje dat iedereen ondanks alle maatregelen toch is komen luisteren vanavond – Nic Gohl laat ons belobven onze tanden te poetsen en meteen naar bed te gaan – verdwijnt de band achter de coulissen en vervalt de zaal in geroezemoes. Tot iemand ontdekt dat het programma kennelijk rekening hield met een toegift – de lichten blijven uit en er klinkt geen muziek – en er na minuten een aarzelend gefluit losbreekt. De band klimt snel op het podium om nog één liedje te spelen. Ongemak. Daarmee krijgt Deeper maar mondjesmaat de waardering die ze vanavond verdienen. En komt er een einde aan een bizarre avond in weer een nieuwe variant waarin we van live muziek mogen genieten. Een variant die echte beleving in de weg staat en vanavond vooral frustrerend zal zijn geweest voor de beide bands. Het publiek daarentegen heeft even iets om op te teren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s