The Calicos – The Soft Landing

Nadat het Antwerpse zestal in 2018 de Humo Rockrally won, waren de verwachtingen rond hun debuut hooggespannen. Maar anders dan je van een stel jonge honden zou verwachten, renden ze niet kwispelend halsoverkop het avontuur tegemoet. In plaats daarvan gingen ze verrassende zorgvuldig te werk. Af en toe een single, veel optreden en vooral schrijven aan nummers voor het debuutalbum. Dat dit album eind vorig jaar zou uitkomen en is doorgeschoven naar eind mei 2021 zegt genoeg. Natuurlijk was er corona, maar wie The Soft Landing beluistert, bekruipt een vermoeden dat grenst aan weten dat The Calicos voor een tot in de puntjes verzorgd debuut gingen. En dat – spoileralert! – is gelukt: tien met een griffel. 

The Soft Landing is als een schatkist met juwelen, waarvan de een nog meer glinstert dan de ander fonkelt. The Calicos brengen americana alsof het hen met de paplepel is ingegeven en ze samen met Jeff Tweedy, Ryan Adams en Adam Granduciel in de zandbak speelden van het kleuterschooltje waar Bruce Springsteen hun onderwijzer was. The Soft Landing bevat negen nummers met een kop en een staart die zowel tekstueel als muzikaal dik in orde zijn. En dan heb ik het nog niet eens over het gevoel dat in de sound en de productie zit; een gevoel met tentakels dat zich uitstrekt naar de ziel van de luisteraar, die zich, al dan niet met huidhonger op de bank, door kippenvel geteisterd, voor een kleine drie kwartier geborgen weet.  

Het album start met een uitstekende binnenkomer. De vierde en meest recente single die van het album is getrokken, How Was I To Know, duurt zonder single-edit ruim 7 minuten. Dankzij de uitgekiende opbouw is dat geenszins te lang. Het wordt gevolgd door Heartbreaker, dat mede door de openingszin wel wat weg heeft van een lockdownsong: “Another day wasted on the window sill“. Dat het ruim voor corona ons in de greep kreeg als klassieke love song werd geschreven blijft lastig te geloven, want even later in het nummer zingt zanger Quinten Vermaelen “Another day passes by and you lost count“. Het is een super melancholisch nummer en zoals dat wel vaker gaat met mistroostigheid, kan het uiteindelijk, afhankelijk van de luisteraar, overal op slaan.   

Op Desire, dat zo mogelijk nog zwaarmoediger is en toch een lichte toets houdt, ligt voor het eerst de nadruk muzikaal op pedal steel. Dat het nummer daardoor het meest country klinkt lijkt onvermijdelijk, maar gitarist Aäron Koch bespeelt het instrument zo meesterlijk en subtiel, dat we niet van een buitenbeentje kunnen spreken. Het contrasteert bijvoorbeeld nauwelijks met Nova, een veel rijker klinkend nummer, dat vol en met een ambitieus popsausje als meest gelikte song kan worden bestempeld. Eenmaal het album op repeat, valt reeds na enkele luisterbeurten op hoe veelzijdig het is. Ik krijg er geen genoeg van en het is lastig om een favoriet te benoemen. Misschien dat ik dan toch kies voor Day By Day, dat wordt gekenmerkt door subtiele percussie, een fijne baslijn en prettige wendingen die het nummer zeker naarmate het vordert een onderhuidse spanning geven.

Met The Soft Landing, dat stemmig wordt afgesloten met het titelnummer, bewijst The Calicos dat geduld een grote deugd is. Alles aan dit album lijkt te kloppen en het engelengeduld dat de band moet hebben gehad tijdens de productie, die hij zelf voor zijn rekening nam, heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Chapeau, ook voor Tobie Speleman (Blackwave., EMY, Jibran, Geppetto & The Whales) die de mix voor zijn rekening durfde te nemen en dit secure werkje op en top heeft geklaard. 

Een gedachte over “The Calicos – The Soft Landing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s