Om te janken

Een man mag niet huilen, volgens Jacques Herb in de gelijknamige tranentrekker. Wie echter ook maar even in de popgeschiedenis duikt, ziet dat het er barst van de huilebalken (m/v). Binnen de kortste keren sta je tot aan de knieën in het traanvocht. Een zeer beperkte opsomming van jankerds deze week. Een aanslag op de traanklieren en lekker huilie huilie doen. Soms lucht het op.

Michael Hutchence, van wie wordt gezegd dat hij ooit samen met Kylie Minogue is toegetreden tot de ‘mile high club‘ weende met INXS Bitter tears en werd later -zelfmoord of een uit de hand gelopen seksspelletje?- met een broekriem om de nek en vastgeknoopt aan een deurklink, dood gevonden. Maar welke man zou niet met hem willen ruilen? Wat Kylie betreft dan.

Nog iemand die zijn zaad niet bepaald op de rotsen heeft vergoten, is Solomon Burke. De imposante soulzanger, die de laatste jaren van zijn even imposante loopbaan live zijn songs vanaf een troon ten gehore bracht, was de trotse vader van 21 kinderen (14 dochters en 7 zonen) en had 90 kleinkinderen en 20 achterkleinkinderen. Of de beste man alimentatieplichtig was, is me niet bekend, wel dat zijn Cry to me een terechte soulklassieker is. The Gun Club vergoot tranen in een gelijknamige, bijzonder fraaie song. De video voor Cry van Godley & Creme werd destijds als technisch baanbrekend gezien, maar is inmiddels achterhaald. Met de ‘deep fake’-techniek kun je tegenwoordig zelfs een ultieme bullebak zoals Trump laten huilen als het kleine kind dat ‘ie in werkelijkheid is. Robert Smith moet steevast oppassen dat z’n mascara niet uitloopt, vandaar waarschijnlijk Boys don’t cry.

Helemáál nat gaan The Everly Brothers in Crying in the rain. Sharon Jones & the Dap-Kings proberen daarentegen de tranen binnen te houden in I’m not gonna cry. Janis Joplin nodigt in Cry baby een liefje uit om bij haar terug te keren en oppert dat het geen schande is om dan de huilsluizen te openen. Lieslaarzen aan bij Julie London’s Cry me a river. ‘A tearjerker if there ever was one’ en eentje die haaks staat op Jacques Herb: Roy Orbison’s Crying. De sophisticated pop van Prefab Sprout verklankte The sound of crying. Wanneer Elvis z’n pelvis niet inzette om vrouwen het hoofd op hol te brengen, dan wilde The King ook wel eens op het gemoed werken: Don’t cry daddy. Voor de een zijn het vliegende ratten die alles onderschijten, voor The Minneapolis Midget, oftewel Prince, waren het gevleugelde vrienden die voor een mooie symboliek zorgden in When doves cry. Ook op een gevoelige langspeelplaat vastgelegd door The Rolling Stones: Fool to cry. Volgens Frankie Valli & the Four Seasons huilen grote meisjes niet (Big girls don’t cry). Grote jongens daarentegen wel, als we The Box Tops mogen geloven (Cry like a baby).

En alhoewel volgens Amy Winehouse Tears dry on their own, neem ik er na dit tranendal toch maar een pakje Kleenex bij.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s