Chocola versus muziek

Afgelopen vrijdag waren ‘we’ op tv. De uitzending die we vorig jaar met Rotown hebben gemaakt, is aangekocht door de NPO. Zoals gebruikelijk bij ons klinkt zoiets een stuk interessanter dan het daadwerkelijk is. Wegens gebrek aan echte concerten zijn we vorig jaar begonnen met het filmen van bands. We zijn er heilig van overtuigd dat uitzenden van complete sessies van relatief onbekende bands weinig zinvol is, dus we hebben van 11 bands één nummer opgenomen en daar met gezellige tussenstukjes een programma van gemaakt. In de hoop dat iedereen daardoor nieuwsgierig genoeg wordt om straks naar volledige shows van deze bands te gaan.

Voor een team met nul ervaring hadden we er best wat moois van gemaakt, dus toen er een bericht van de NPO voorbijkwam waarin ze podia om sessies vroegen, aarzelden we niet om onze Big Blowout aan te melden. Het duurde even, maar uiteindelijk kwam de mededeling dat onze beelden uitzendwaardig waren. We moesten een contract tekenen waarin we verklaarden dat de NPO in de uitzending mocht knippen in verband met reclameblokken en zo. Toen de uitzenddatum bekend was, bleek dat er van de 57 minuten nog 42 over waren. Dat hoort erbij, dat vonden we verder geen probleem.

Vrijdag zaten we enigszins gespannen voor de tv. Als ze er maar geen bands uit hadden geknipt, dat zou toch echt lullig zijn. Dat bleek gelukkig niet het geval, alleen onze vrolijke tussenstukjes waren eruit gehaald. Dat daarmee ook af en toe een introotje van een band was verdwenen, was geen ramp. Geen idee hoeveel kijkers zo’n NPO-extra-kanaal trekt, maar het zullen er sowieso meer zijn dan er in Rotown passen. Bovendien was er een vergoeding beschikbaar. Niet voor ons als makers, maar een eenmalig bedrag voor het hele programma dat onder de artiesten moest worden verdeeld. Het was bepaald geen wereldschokkende som geld. Maar goed, wij kwamen zelf met 11 bands aanzetten, dus ik kon er ergens nog wel begrip voor opbrengen dat het niet meer was.

Totdat ik zondagavond het nieuwe programma Showcolade voorbij zag komen.

Voor wie het heeft gemist, in het programma worden normale voorwerpen getoond (een plakbandhouder, een vaas, een gieter) en slechts één van die dingen is van chocola gemaakt. Maar de chocolatiers zijn tegenwoordig zó knap, dat de echte en de van chocola nagemaakte voorwerpen bijna niet van elkaar zijn te onderscheiden. Tenminste, niet door de bekende Nederlanders die in het panel zitten om dat te raden. En de bekende Nederlanders mogen die voorwerpen niet gewoon aanwijzen, nee, ze moeten er een hapje van nemen. En dan zie je dus een of andere cabaretier bijten in een (echte) kinderkaplaars. Hi-la-risch.

Alleen al aan chocola moet er meer geld zijn uitgegeven dan aan al onze bands bij elkaar.

Zo gaan die dingen, ik snap het best. Misschien valt zondagavondvermaak van Omroep Max ook niet te vergelijken met een muziekprogramma dat op een extra kanaal wordt uitgezonden. Maar hoeveel ik ook van chocola houd, ik blijf het lastig vinden in een wereld te leven waarin de 11 liedjes die in de Big Blowout voorbijkwamen, minder waard zijn dan een eetbaar vogelhuisje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s