Nick Waterhouse – Promenade Blue

Ja hoor, het klinkt heerlijk als het koortje achter Nick Waterhouse afgebeten Never! zingt in het liedje Place Names. De eerste track op al weer het vijfde album van de Amerikaan die eruit ziet zoals hij graag wil klinken: alsof we even in de tijdmachine stappen naar zo rond 1960. Het eerste liedje Place Names op Promenade Blue klinkt daarom alsof wijlen Phil Spector achter de knoppen heeft gezeten voor weer een track met de Righteous Brothers.

Nick Waterhouse behoort tot het rijtje artiesten die teruggrijpen naar de muziek van weleer en dat ook willen laten klinken als toen. Waterhouse zoekt het in een mengelmoes van soul en rock ‘n’ roll, waarin hij in zijn voorkeur voor de genres toch lichtelijk overhelt naar de rock-met-kuiven. Luister maar naar een liedje als The Spanish Look, dat het moet hebben van een Elvis-achtig huppelend ritme en stevige staande bas.

Waterhouse slaagt er wonderwel in om zijn vijfde album te laten klinken als toen. De hele plaat doet geloven dat je stoffig oud vinyl hebt gevonden in een vochtige kelder. Ruis, en mono uiteraard, want daarin is Waterhouse een purist. Het is meteen de troef van Waterhouse alsook de zwakte. Hoe leuk de liedjes ook zijn, het grijze geluid gaat een plaatlang – met 12 liedjes – tegenstaan. You’re pushing too hard, zingt Waterhouse stellig in het afsluitende liedje over een smaakvol ronkend orgeltje. Het is allemaal reuze knap, smaakvol en integer gedaan, het zijn prima liedjes, maar die retro-benadering is wat te opdringerig. Kom op man, ga eens een keer tegendraads voluit in een studio en doe alsof het 2021 is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s