Goedduur

De Heer is mijn herder, het zal mij aan niets ontbreken. Nou is niets nogal veel, maar muziekliefhebbers die snakken naar fysieke geluidsdragers, hoeven niet op een houtje te bijten en komen ook tijdens een pandemie aan hun trekken. Er is het click&collect-systeem waarmee platenboeren hun klanten voorzien van lp’s en cd’s en anders biedt internet wel uitkomst. Een rondgang langs enkele platenzaken leert bovendien dat corona geen vloek, maar in sommige gevallen zelfs een zegen is. Want: meer vrije tijd, de zuurverdiende centen kunnen niet stuk worden geslagen in café, restaurant, poppodium of op een festivalwei en er is behoefte aan verstrooiing en het balsemen van de gepijnigde ziel. Een enkele platenboer maakte zelfs gewag van het feit dat 2020 qua omzet het beste jaar uit zijn bestaan was.

Yours truly heeft een eigen, bescheiden noodfonds, waarmee de economie en plaatselijke neringdoenden worden ondersteund. Met enige regelmaat wordt er door het Limburgse land gereden om met gulle hand de weldoener uit te hangen in een platenzaak. Waar de platenboer tekortschiet, zijn er de verzendhuizen, waarbij tegenwoordig een inch’allah op zijn plaats is wat betreft de levertijd, deels door de wachtrijen bij de vinylperserijen, deels door overbelaste pakketbezorgers, voor wie stilaan ook een landelijk applaus op zijn plaats is.

En dan is er nog Discogs. Door de één geroemd, door de ander verguisd. Hiero is in elk geval de dag niet compleet zonder door het aanbod te banjeren dat op basis van mijn wishlist is samengesteld. Doorgaans gaat dit gepaard met zuchten en kreunen en ‘tss tss tss’ mompelen, gezien de soms astronomische bedragen die er voor een plaatje worden gevraagd. Wie bijvoorbeeld tijdig in aandelen Daft Punk heeft belegd, mag zich verheugen in een enorme koerswinst. Vaak blijft het dan ook bij window shoppen op Discogs. Maar het vlees is zwak, de geest gewillig en wanneer je er van overtuigd bent dat je leven niet compleet is zonder een bepaalde plaat, ja dan…

De hiaten in de muziekcollectie bestaan a. uit onbetaalbare collector’s items, b. uit platen van artiesten die onder de radar zijn doorgevlogen, waardoor een inhaalmanoeuvre noodzakelijk is en c. uit (voornamelijk) singles van nieuwe bands waar ik simpelweg te laat was om deze voor een schappelijke prijs aan te schaffen. Dan treedt een bijzonder mechanisme in werking. Prijzen vergelijken en occasioneel tóch de single kopen die ik eigenlijk te prijzig vind, maar die op een goede dag goedkoper wordt aangeboden dan gangbaar. Waarna ik mijn geweten sus, mezelf wijsmakend dat ik dan uiteindelijk nog ‘goedduur’ uit ben. Dat laatste was deze week het geval met de 7” Scratchcard lanyard van postpunk-band Dry Cleaning. Een single die gratis werd weggegeven bij het album New Long Leg, of middels winacties te bemachtigen viel. Ik had er een kleine beurskrach voor over om het plaatje in bezit te krijgen. Spijt is wat de geit schijt, je leeft maar één keer, enzovoorts.

Toch valt deze instant bevrediging in het niet bij het zaligmakende crate digging dat nu al een jaar onmogelijk is, tenzij je bij een particulier mag neuzen in een bak met platen. Ik klim niet snel op de barricaden, maar stilaan krijg ik de neiging om ook naar het Museumplein te trekken met een kartonnen bord en de tekst ‘Gooi de platenbeurzen open. Nú!’

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s