Death From Above 1979 – Is 4 Lovers

Jawel! De ‘1979’ is weer terug in de naam van het ramp-en-stamp-duo Death From Above Jesse F. Keeler en Sebastien Grainger. Verder niks nieuws onder de zon hoor. Of het nu DFA of DFA1979 is: het rampestampt gewoon lekker door. Althans, op de eerste paar liedjes op hun nieuwe album Is 4 Lovers. Want we hebben hier te maken met een plaat met twee gezichten. Dat doet de plaat trouwens goed.

De Canadezen starten zoals we van ze gewend zijn. Elektronische gruis die bijna zeer doet aan je oren leidt het eerste liedje in dat verloopt volgens het bekende recept. Modern Guy wordt gedragen door een energieke beat waarover de bass razensnelle loopjes speelt. Van de eerste tot de laatste tel staat de voet op het gaspedaal. Geen genade.

Ook de volgende drie nummers gaat het van dik hout zaagt men planken. One + One moet volgens het duo een liefdesliedje zijn, dat tijdens de opnames meer dansbaar werd gemaakt. Een strakke beat, een bassriff, een pakkend zanglijntje in het refrein: het wortelt allemaal in rootsrock tradities.

Wat bij deze stampende nummers opvalt is dat het allemaal erg elektronisch klinkt. De sounds zijn scherp, de aanslagen allemaal precies getimed, afgebeten klanken maken het nog strakker. Alsof het door robots is gespeeld. Dat is natuurlijk niet zo, maar verraadt wel een flink aantal werkuren editen. Ook de drums klinken zwaar bewerkt. Het is met een lampje zoeken naar een natuurlijk klinkende snaredrum.

Per saldo doet dat af aan Is 4 Lovers. Ook wreekt zich dat er niet echt een funky hitgevoelig nummer op deze plaat staat a la Freeze Me, afkomstig van het veel warmer klinkende album Outrage! Is Now uit 2017. Is 4 Lovers opent sterk als het om de energie gaat, maar het klinkt allemaal erg kunstmatig en afstandelijk.

Gelukkig volgt een wending. Nadat Totally Wiped Out ons letterlijk uitgeput achterlaat, is het tijd voor een andere kant van Death From Above 1979. Glass Homes start met geluidjes die lijken te zijn ontleend aan 8-bits spelcomputergeluiden. De sounds hakkelen speels en de drums die invallen klinken warmer en menselijk swingend. Het energieniveau gaat een paar stappen omlaag. Het lijkt of het duo nu begint vrijelijk te spelen, hun creativiteit de vrije loop laat. Glass Homes is een boeiend nummer met interessante geluiden en interessante wendingen, een betere zanglijn ook. Het blijkt een van de betere songs op het nieuwe album van de Canadezen.

Dat houden ze tot het einde van de plaat vol en vormt zo een plaatkant lang dat andere, en wat mij betreft veel aangenamer, gezicht van Death From Above 1979. Love Letter opent met een piano en lijkt wel een soulliedje – in de refreinen in een vette synth gedoopt – met goede popfeel. Mean Streets volgt: een verraderlijk lieflijk liedje dat halverwege een wilde wending krijgt, en heel effectief is opgeleukt met een vette solo. No War is een passend slot voor de plaat. De Canadezen verliezen zich hier in een rockopera-waardig spektakel, met Queen-kenmerken waarbij Keeler op zijn Bass Brian May naar de kroon lijkt te willen steken.

Oh ja, voor we het vergeten: dat 1979 verdween even uit de naam van de band naar aanleiding van een ruzie met James Murphy’s (van LCD Soundsystem) van het platenlabel Death From Above Records. Dat 1979 werd daarom ooit aan de naam van de band toegevoegd om juridische problemen te omzeilen. En toen weer weggehaald, en nu weer toegevoegd. Waarom, dat is niet geheel helder. Maar zo is er wel meer een beetje eigenaardig aan de twee, bijvoorbeeld hun ruzie en het opheffen van de band om daarna dan toch weer voort te gaan samen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s