Jane Weaver – Flock

Een voor een vallen de instrumenten in en ontvouwt Heartlow zich. Als het ritme invalt moet ik denken aan Motown, vooral door de sound van de roffelende drums denk ik. En in mijn hoofd komt bij elke beluistering Grace Slick en Jefferson Airplane op. Zo’n licht psychedelische toon uit de jaren zestig waart er in deze compositie rond. Heartlow is een sterke opener voor een heerlijk album.

Jane Weaver – lees ook ons gesprek met haar – zou je een veteraan uit de Britse experimentele muziekcircuit kunnen noemen. Ze loopt al wat jaren mee, en maakt sinds eind vorige eeuw aan de lopende band solo-platen en soundtracks. Een beetje een nerd die in haar eentje omringd door instrumenten en met een voorkeur voor allerhande synths haar ideeën uitwerkt. Conceptueel, experimenteel; het is haar al wel eens verweten dat het werk niet erg toegankelijk is. En dat verklaart misschien ook waarom haar naam tot nu toe niet bij je is blijven hangen. Dan kan dan misschien gelden voor het oude werk, niets daarvan op Flock. Dit album is zonder twijfel haar meest toegankelijke. Je kunt het zelfs pure pop noemen.

We mogen een aantal exemplaren van dit album weggeven. Like je onze Facebookpagina of volg je onze Insta al? Stuur dan vóór 15 maart een e-mail naar MuziSceneNL@gmail.com met je naam en adres. Winnaars krijgen bericht. Mede mogelijk gemaakt door Fire Records!

Dat geldt met name voor het tweede nummer op Flock: The Revolution Of Super Visions. Een discobeat leidt het nummer in. Het is zwoel, dansbaar, met een gitaarlick die zich in je hersenpan vastkleeft en een slepende zanglijn in het orgastisch refrein. Als muziek seks kan zijn, is dit een mooi voorbeeld.

Stages Of Phases volgt, een puur synthpopliedje dat een beetje gruizig en moeilijk begint, tot na even plots de zon door lijkt te breken. Een tapijt synths tekent een weids landschap en weer komt daar een verleidelijk dansbaar ritme en een nieuw hoogtepunt waar Weaver smachtende zanglijn als fluweel overheen ligt.

Je begrijpt, Flock is een heerlijk warm album dat lekker weg luistert. Het is muziek om in te wonen. En toch is het ook weer geen gemakkelijke kost. Modern Reputation heeft ook weer zo’n verwarrend intro, om dan ineens in het rechte pad te vallen en het een track blijkt die klinkt als een luie golfslag aan een zonnig strand. We hebben nu nog maar één plaatkant gehad…

Ondanks de poppy uitstraling van Flock blijft het interessant en uitdagend om te doorgronden. En elk label dat je er op plakt, dondert er ook meteen weer vanaf. Titelnummer Flock doet een beetje hippie-achtig aan, dreampop met rockinvloeden, en dan is het weer synthpop uit de jaren tachtig, of hedendaagse r&b (luister maar naar Sunset Dreams), of een mix van dat allemaal. En sonisch blijf je maar dingen ontdekken. Want Jane Weaver zou Jane Weaver niet zijn als ze er niet op los zou experimenteren met lagen instrumenten, geluiden en samples. Typisch kenmerken van een album dat blijft groeien en je altijd zal bijblijven.

Een gedachte over “Jane Weaver – Flock

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s