Hybride in bed

Als het waar is dat je de Tour de France in bed wint, zoals Joop Zoetemelk ooit zei, dan heb ik het afgelopen weekend een aardige gooi naar het geel gedaan. Als je niet van sneeuw, kou of schaatsen houdt, was er weinig reden om naar buiten te gaan, dus ben ik zo diep mogelijk onder de dekens gebleven.

Vanuit mijn bed ben ik overigens wel de halve wereld rond geweest. Iemand had me namelijk uitgenodigd voor de app Clubhouse. Ik geef meteen toe dat ik nooit de snelste ben met nieuwe ontwikkelingen en ook dit keer was ik niet zelf op het idee gekomen om Clubhouse te gaan gebruiken; ik werd uitgenodigd door een goede vriend. „Het zijn een soort podcasts en je kunt zelf ook meepraten”, zei hij. Dat laatste klonk niet heel aantrekkelijk, maar goed, hij had me ooit ook op Spotify gewezen, dus het leek me toch de moeite van het proberen waard.

Toen ik de app had geïnstalleerd, kwam ik direct allemaal bekenden tegen. Kennelijk liep ik weer hopeloos achter en wist echt iedereen al van dit digitale clubhuis af. Ik werd er wat nerveus van. Helemaal toen ik las dat je als nieuwkomer een ‘party hat badge’ bij je foto krijgt. Als je dan een ‘room’ (de plek waar de gesprekken plaatsvinden) binnenstapt, ziet iedereen dat je nieuw bent en hebben ze wat meer geduld met je of zo. Een andere bekende stuurde me een berichtje dat hij er ook nog weinig van snapte. Hij was net als volwassen man met een feesthoedje op per ongeluk een kamer vol Japanse meisjes binnen gelopen. In de echte wereld was dat natuurlijk ontzettend ongemakkelijk geweest, in Clubhouse blijkt het allemaal niet uit te maken.

Je kunt op elk willekeurig moment van de dag uit oneindig veel rooms kiezen waar mensen zitten te praten. Over de meest uiteenlopende onderwerpen. Afrikaanse bitcoins-miljonairs die zakelijke tips geven, vrouwen die vertellen hoe het is om in de Nederlandse muziekindustrie te werken, een room waar de nieuwste sneakers worden besproken… Je kunt je overal in het gesprek mengen, maar belangrijker: het hoeft niet, stil meeluisteren mag ook. Op zaterdagochtend was ik voor het ontbijt al bij een meditatiesessie geweest en had ik geleerd over het bouwen van een quantum-computer. Vervolgens kwam ik in een karaoke-room terecht. ‘Geen haat, alleen maar liefde’ was de titel. Een Israëlische jongen zong zo vals als een kraai een refreintje van Ashanti en werd overladen met complimenten. Een room verderop vertelde producer Deadmau5 over een nieuw project waar hij mee bezig was. Ik was er allemaal bij, gewoon in mijn pyjama.

Begin 2020 waren we van plan om meer zijprogramma aan ons festival Left of the Dial te gaan toevoegen. Panels, discussies, spoken word, speeddates tussen professionals, allemaal dingen die nog meer publiek naar een showcasefestival kunnen trekken. In mei besloten we dat plan op de lange baan te schuiven, want we voorzagen dat we onze handen al vol genoeg zouden hebben aan de steeds veranderende maatregelen. Voor dit jaar heb ik echter goede hoop dat we er toch mee aan de slag kunnen. Niet in de laatste plaats dankzij Clubhouse.

Het nieuwe toverwoord in de live-industrie is hybride. Iedereen heeft het erover, hybride evenementen zijn dé oplossing. Het wordt zo vaak genoemd, dat ik er in eerste instantie een beetje kriegel van werd. Vooral omdat de meeste mensen niet verder komen dan livestreams nu ineens te bestempelen als een hybride-vorm-van-muziek-aanbieden. Daar vind ik niets hybride aan, dat is gewoon een concertregistratie.

Maar als hybride eigenlijk betekent ‘vanuit je bed’ dan wordt het een heel ander verhaal. Dan kunnen wij straks in oktober de bands wél live laten spelen, maar we doen al het zijprogramma voor Left of the Dial online. Dan hoeven we geen tientallen conferentiezaaltjes af te huren, interessante sprekers hoeven niet ingevlogen te worden en bezoekers die ’s avonds tot laat bandjes hebben gekeken, hoeven niet hun katerige lijven uit bed te slepen, omdat ze toch ook graag willen weten hoe – ik noem maar een dwarsstraat – de manager van The Arctic Monkeys te werk gaat.

Afgelopen weekend was voor mij echt prima. Als ik mijn eindeloze tocht tussen de rooms op Clubhouse had kunnen onderbreken om live in een echte zaal naar bands te gaan kijken, was het zelfs perfect geweest. Als alles nou een beetje mee blijft zitten, moeten we van die combinatie in oktober toch een geweldig festival kunnen maken?

Minke Weeda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s