Midnight Sister – Painting The Roses

Midnight Sister is een duo dat afkomstig is uit The Valley, vlakbij Los Angeles. Mogelijk verklaart dat de naam van hun tweede album, Painting The Roses, dat een verwijzing zou kunnen zijn naar Alice In Wonderland. Immers, in de San Fernando Valley zijn de dingen soms ook prachtig, maar is ook niet alles wat het lijkt. Uiteraard kan het ook refereren aan de nummers op dit album, die soms moeilijk te plaatsen zijn. Genres als soul, pop en disco liggen voor de hand om te noemen en de gemene deler is dat ze zijn ondergedompeld in een vette jaren-70 sound.  

Het album kent een duidelijke A- en B-kant. Hoewel de nummers op de A-zijde al niet uptempo zijn, op de achterkant zijn ze door de bank genomen nog een tandje langzamer. Hoewel het album opent met de single Doctor Says en via Satellites doorpakt met nog een single, Foxes, is het meest interessante nummer toch zonder twijfel Sirens. Hoewel het nummer vervreemdend werkt, omdat het tempo lijkt te worden tegengewerkt, bevat het een aanstekelijk riffje, een fijne baslijn en frisse percussie. Onmiskenbaar disco, maar wat doet die viool toch tegendraads? Juliana Giraffe en Ari Balouzian nemen ons mee naar hun wonderland en laten horen dat het niet per se slecht is om prachtige rozen een ander kleurtje te geven.  

Via Dearly Departed worden we voorbereid op het tweede deel van het album. Ook in dit nummer, dat wordt opgeleukt met uitstekend blaaswerk op saxofoon, lijkt het alsof de band met flinke tegenwind er toch de sokken in probeert te zetten. Vervolgens begint de B-kant in de luwte met het langzame Tomorrowland, waarna een filmscore het lijkt over te nemen. Dat het nummer My Elevator Song heet, zegt genoeg. Tempo is ver te zoeken, terwijl Midnight Sister de tijd neemt. Zijn we op weg naar de penthouse of zo? Wat mij betreft had het ook Lullaby mogen heten. Via de eerste single van het album Wednesday Baby, dat ook al iets slaapverwekkends heeft, zonder dat ik het in dit geval negatief bedoel, belanden we bij de laatste drie nummers van Painting The RosesLimousine brengt weer wat discovibes, maar uiteindelijk blijven we zitten met licht onbevredigend gevoel. 

Giraffe en Balouzian hebben een geweldige groep muzikanten om zich heen verzameld, dat is op verschillende nummers goed te horen. Toch blijft een gedachte aan peper en zout hangen. Niet vanwege de smaken, maar vanwege twee andere eigenschappen. In de eerste plaats de kleurloosheid, die in sommige nummers – hoe knap ze ook zijn opgebouwd – lijkt te overheersen en ten tweede vanwege de potentie van zout en peper als smaakmakers. De juiste dosering komt in een aantal nummers (FoxesSirens en Wedness Baby) ontegenzeggelijk naar voren en dit zijn dan meteen de signature dishes. In andere nummers wordt ze echter node gemist. Jammer, want dat weerhoudt mij om het album vaker te draaien, terwijl iets in mij roept dat het wel degelijk de moeite waard is.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s