Own – Own

Own is een trio uit Amsterdam. De leden hebben elk een andere achtergrond. Vincent van de Waal is ontwerper en mede-eigenaar van kledingmerk Patta, Paul du Bois-Reymond is kunstenaar en behalve als creative director bij designbureau Machine net als Vic Crezée dj. Helemaal onbekend met de muziekwereld zijn ze dus niet maar zelf zingen of een instrument bespelen was er niet bij. Voortgestuwd door een innerlijke drang ging het drietal aan de slag. Het debuut, dat eenvoudigweg dezelfde naam heeft gekregen als de band, is niet per se gemakkelijk. De heren hebben een eigenzinnige stijl die zich laat samenvatten als repeterende en minimalistische postpunk. Over het algemeen zijn de klanken duister, sinister zelfs. En dat werkt. 

Dankzij opener Broken Flowers luisteren we aandachtig en zijn we direct enthousiast naar meer. Het nummer begint met een zachte beat, bas en gitaar en wordt rustig opgebouwd. Enige ervaring van de dj’s is gedurende de intro zeker merkbaar maar het nummer kantelt zodra er zang bijkomt naar postpunk en doet dan unheimisch aan. Het wordt gevolgd door Youth, dat niet alleen gaat over het terugblikken op je eigen jeugd, maar ook over de verantwoordelijkheid van kinderen op de wereld zetten. Zou het veertig/vijftig jaar geleden zijn uitgekomen dan gold het als onvervalste punk met no-future-achtige elementen, hoewel misschien iets minder fatalistisch. (You will be ok / No way I’m not ok / Sometimes I do feel great) Op Crying Song wordt Own melodieuzer. Het nummer heeft iets van 80’s synthpop en doet het ongetwijfeld goed als shoegaze floorfiller. Dat de vaart er door de ruim zeven minuten durende murder ballad Hurting You wordt uitgehaald is allesbehalve hinderlijk. De kinderachtig eenvoudige tekst van Mom’s Car is wat dat betreft kwalijker. Het wordt echter direct goed gemaakt door Come Alone, een sterke song die aan een vroege The Cure doet denken en die wordt gevolgd door het al even sterke Park, dat verrassend lang tussen de oren blijft zitten, zo weet ik inmiddels uit ervaring. Tenslotte volgen twee nummers die wat eendimensionaler zijn. Van Tired worden we een beetje moe en Hold Me Tight klinkt iets te experimenteel, terwijl het voelt alsof de band zelf ook nog op zoek is. 

Aan de band zou ik willen zeggen: ‘Zoek vooral verder, want dit debuut is te leuk om geen vervolg te geven.’ Aan de lezer:’ Zoek niet verder en zet dit debuut vooral eens op.’ Het album geeft bij elke luisterbeurt andere aspecten bloot en groeit daarmee als het ware met de luisteraar mee. Het biedt een leuke verzameling liedjes, die ouderwets vertrouwd en toch verfrissend nieuw aandoet. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s