Osees – Panther Rotate

Het is nauwelijks drie maanden na hun laatste release – je hebt je nauwelijks omgedraaid in je bedje – of daar zijn ze alweer: the Osees! Wat zijn dat voor gasten? Dat is toch overkill? Dat is toch je eigen ‘markt’ vercoroniseren?

Door: Paul Henning

Nee, wees gerust, Panther Rotate ontsnapt daar glansrijk aan. Want ook al wordt het gepresenteerd als een remix, een herwaardering van de waarden die Protean Threat – dat album dat drie maanden terug het daglicht zag – tot zo’n duivels goeie plaat maakt is het zeker niet. Panther Rotate is een radicaal ander album. John Dwyer heeft van de duivel een nieuw setje sleutels gekregen en is er samen met een paar elementen van Protean Threat mee aan de haal gegaan. Het enige wat verbaast is de sfeer: zo vol als Protean Threat zat met energie, monsters en bloederige samenzweringen, zo relaxed is Panther Rotate. En ook al heeft bijna elk nummer het woord ‘experiment’ in de titel, zoveel experimenteler is het eigenlijk niet. Osees is altijd de grenzen aan het opzoeken. Het is alleen sferischer. Zo er al een recept is voor de nummers op Panther Rotate, dan komt hierop neer: je pakt wat oude opnames uit de la, plukt ze los tot ze als een bergje pulled pork voor je liggen, roert er een stevige slok nachtolie doorheen, besprenkelt ze met een genereuze laag hypnosegeluiden, rommelt nog wat aan de dimensies, en daar is het dan: je eigen Number 9 Dream.

Het is psychedelisch, atmosferisch, vol bleeps en blobs, er waait een matig windje, een Leger des Heils-orkestje maakt zijn opwachting. En verder is het vooral een wereld waarin alles mogelijk is. Field recordings. Psychedelische solo’s. In Terminal Experiment zit een eenzame dub-bassist in een druipent huis, bij de buren op de overloop hebben ze ruzie, een kater kruipt door een heel klein gaatje. En zo gaat het een (kort) album verder.

Van Protean Threat is vrijwel niets terug te vinden op deze ‘remix’, die is aangevuld met een cover van een Spiders-song dat Protean Threat niet haalde (demo hier te beluisteren: Osees – Don’t Blow Your Mind – YouTube). In een paar nummers komt er een stukje terug – om meteen weer te verzuipen in een zee van nieuwigheid. Protean Threat is de samenballing, Panther Rotate is de uitvloeiing. En daar is alles mee gezegd. Dit is zo’n radicaal ander album dat het ook weinig zin heeft om versies te vergelijken. De Osees zijn niet hun eigen coverband. Zelfs al hoor je hier en daar wat tekstfragmenten terug, zoals bij if I had an experiment bijvoorbeeld (de doordraaiing van If I Had It My Way), dan prikt de zang door de geluidswolk heen alsof hij van de andere kant van de LP komt, de kant waar Protean Threat op staat.

En juist door die radicale aanpak is het een prima plaat geworden en geen slap aftreksel, voer voor muziekkenners en versieduiders. De ongelooflijke energie die Protean Threat over de rand van de horizon gooide komt in Panther Rotate tot stilstand. Tot aan het neuzelen toe. En het is heerlijk.

Dus dat verhaal dat John Dwyer midden in de nacht badend van het zweet wakker zou zijn geschrokken, ‘het moet radicaal anders’ mompelend – ik geloof er niet zoveel van. De Osees houden er gewoon van de boel op stelten te zetten. Te spelen met verwachtingen. Of liever: ze houden van muziek maken, zonder te letten op het keurslijf van stijlen en grenzen. Het is muziek. En al het andere (weet wat je leest) is geouwehoer.

Oordeel van de vakjury: dertien en een halve ster, al kan het even duren voor ze bij ons aankomen, vanwege heftige zonnewind-relaxatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s