The Smashing Pumpkins – Cyr

Je kan me nog steeds wijsmaken dat de zomers vroeger langer duurden. Schier oneindig duurde de zomer toen ik in aanraking kwam met Gish, het debuutalbum van The Smashing Pumpkins. Ik had net eindexamen gedaan en luisterde naast Bleach van Nirvana dat ik toen ook net had ontdekt – Smells Like Teen Spirit zou pas later dat jaar uitkomen – bijna onophoudelijk naar de Pumpkins. We praten 1991 en het zou nog zeker twee jaar duren voor Billy Corgan c.s. echt zou doorbreken met Siamese Dream

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik halverwege de jaren-90 na Mellon Collie And The Infinite Sadness  de band al weer geruisloos uit het oog verloor. Dat oudgedienden James Iha (gitaar) en Jimmy Chamberlain (drums) weer terug op het nest zijn, maakte dat ik ondanks het matige uit 2018 Shiny and Oh So Bright Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun. toch uitkeek naar dubbelaar Cyr. Laat ze er even inkomen, dacht ik. 

Maar hoe meer nummers er verschenen, hoe groter mijn afkeer aanvankelijk werd. Termen als vlees noch vis, inwisselbaar, en zelfs een schreeuw om originaliteit ontsnapten aan mijn lippen. Ik bedoel, niets mis met Arcade Fire, maar als ik dat wil horen, zet ik dat wel op. Waarom doet Dulcet in E mij denken aan een kille variant van Oscar And The Wolf? Confessions Of A Dopamine Addict aan Das Pop?  Goed, titelnummer Cyr is dan wel niet zo grungy als ik had gehoopt, het is wel lekker retro. De upbeat komt van drums, die behalve van Chamberlain ook zeker uit een computer lijken te komen en de synthesizers voeren me zo naar de jaren-80. Dat geldt ook voor Wrath, dat redelijk shoegaze begint, maar zodra Corgan begint te zingen, minder duister klinkt dan ik zou willen en veel te poppy. The Colour Of Love, waarmee deel 1 van het dubbelalbum opent, blijkt na enkele luisterbeurten dan toch wel weer zo catchy, dat met name het refrein en de synthesizermelodieën onverzettelijk blijven hangen. 

En zo blijkt, dat na verloop van tijd het album beter beklijft, zoals een oude spijkerbroek nu eenmaal lekkerder zit dan een nieuwe. Birch Grove bijvoorbeeld komt inmiddels bijna binnen als Disarm of TonightTonight. Het nummer begint heel rustig, met het geheel eigen stemgeluid van Corgan over een rustig synth bouwt het langzaam op naar een zich steeds uitstellende climax en dat kan dus best lekker zijn. Wat echter vooral blijft hangen na beluistering van het volledige album, is of het niet wat minder had gekund? Staan er niet te veel B-nummers op het album, dat sowieso veel te veel synthesizers bevat?  

Inmiddels waren tien van de twintig nummers al via streamingdiensten uitgebracht en, deze hebben, toegegeven, in veel gevallen hitpotentie. Ze staan vrijwel allemaal op het eerste deel van de dubbelaar. Het tweede deel klinkt, uitzonderingen als Adrennalynne en The Hidden Sun, daargelaten, dan toch meer als een moetje. Neem Starrcraft, dat metronomisch saai is, om maar te zwijgen van Tyger, Tyger en Minerva, de twee laatste nummers van het tweeluik, die wat mij betreft gerust achterwege gelaten hadden mogen worden.  

En zo worden we dus heen en weer geslingerd tussen bewondering voor een nieuwe richting en pure teleurstelling over juist die richting en de uitvoering ervan. Het maakt ons ook wel weer nieuwsgierig naar het volgende project, dat naar verluidt al ruim dertig nummers bevat. Hopelijk is dat om uit te kiezen, durft Corgan rigoureus te kiezen en kiest hij voor iets meer gitaar en rock dan op Cyr te horen is. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s