CLIPPING. – visions of bodies being burned

Klaar voor wat desinformatie?

Want misschien, heel misschien heeft iemand het gehoord, misschien is er iemand die de Andere Krant leest, maar het nieuwe album van Clipping. is een feit.

Door: Paul Henning

En het meest verrassende eraan leek mij de belofte waarmee het werd aangekondigd, als zou het de revival zijn van een behoorlijk whacky theorie die al in de 90-er jaren opgang deed (er schijnt een hele muziekstroming op gebaseerd, blijkbaar grotendeels mijn voordeur voorbij gestroomd). Een theorie die verkondigt dat tijdens de massale verscheping van slaven, hun de tijdens de reis geboren baby’s zonder pardon overboord werden gegooid, waarna ze zich ontwikkelden tot een aparte klasse amfibieën die verder evolueerde in de oceanen en zelfs heden te dage dystopisch over de golven surft. Een sympathieke gedachte, hoopvol en troostrijk als een fantasyfeestje.

Alleen is van dat feestje weinig terug te vinden. Want als dit album ergens op leunt is het geen fantasy, maar horror. Visions of bodies being burned lijkt eerder de soundtrack van verschillende Clive Barker-horrorfilms die dicht tegen elkaar zijn aangeperst. Alsof het één film is, en dit album is de soundtrack. Horrorcore. Geen wonder dat het allemaal nogal duister klinkt. Over donker dreunende beats, aangekondigd door suggestief gebonk waarmee Candyman zich aankondigt, soms begeleid door een sprankje hoop van een marimba, maar verder uitgekleed en zonder melodie om je aan vast te klampen knijpt rapper Daveed Diggs de waanzin je hoofd in, op zo’n monotone manier dat het je af en toe naar een openstaande put in de weg doet verlangen.

Gelukkig zijn er gastrollen.

96 Neve Campbell is een hoogtepunt op deze toch behoorlijk monotone moloch, grotendeels dankzij het duo Cam & China en een rap die een varatie is op Wiley´s vrolijk/sarcastische Game (I came to the game with no girlfriend/I’ll be leaving the game with no girlfriend), hier vervangen door: Came for the neck, who next?/She came in the game no flex, finna leave the game with yo rep/(This bitch boss) Call her out, her name wrong step, step up, gut you, then dip/(This bitch boss)/Come in talking that shit/And you gonna have to die about it.

Want het is horror. Al had het een grappig-grimmige afsluiter kunnen zijn, wanneer het niet door de zware zelfimportantie als een maaltje PCB op de maag ligt. Maar zoals alle horror ook geen plat vermaak is, maar goed verpakte maatschappijkritiek, is dit album een ‘antiracist, antipatriarchal, anticolonial lens, to address the struggles of our current era‘ – dit alles geheel volgens de bijsluiter. Het maakt het een zwaar te verteren geheel, waarin de muziek duidelijk aflegt tegen de boodschap: So who body make up for all the wrongs done to bodies/They keep singin their songs while your body rot/Well, fuck it come on, they gotta pay.

En dat is precies waar het mis gaat. Al vallen er muzikaal kleine pareltjes te vinden, in de krakend vervormde zang van Something Underneath waarin weer een nieuw rapsnelheidsrecord wordt gezet, in de bijdrage van Ho99o9 in Looking Like Meat, het refrein van Enlacing, stuk voor stuk elementen die wat energie brengen op dit zwaar op sfeer leunend album, dat naar beneden wordt getrokken in zijn eigen duisternis, en waar de rap soms zelfs plichtmatig klinkt. Jammer. Drie sterren, die steeds groter worden in de wand van een Japanse duikboot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s