Versari: ‘Ik kies meestal niet het makkelijke pad’

Wat is dat toch, dat Engelstalige muziek makkelijker tot ons doordringt dan anderstalige? Zijn het de beslissingen van platenbazen en radioprogrammeurs die ons menu bepalen? Of is het inderdaad zo dat onze oren meer staan naar muziek in een taal die we verstaan? Toch zijn er telkens weer buitenlandse bands die deze drempel proberen te slechten. Zoals de Franse band Versari, wiens album Sous La Peau eerder dit jaar verscheen.

door: Wim du Mortier

Sous La Peau klinkt donker. De invloedslijnen naar het verleden zijn eenvoudig te trekken. Je hoort de invloed van wave-bands uit de jaren tachtig. Joy Division natuurlijk, maar ook het gevoel voor een goede melodie van The Cure. En toch zijn er ook modernere referenties, in de sound bijvoorbeeld. De stijl van zang past daar naadloos bij. Er is maar één ding dat afwijkt: de teksten zijn in het Frans.

We zoeken contact met Jean-Charles Versari, de zanger-gitarist en naamgever aan het trio om hem te vragen naar die invloeden. Er wacht ons een verrassing. Als we de muzikant in Parijs aan de lijn krijgen, horen we vloeiend en bijna accentloos Engels. Niet iets waar je op bent voorbereid als je belt met een Fransman. „Toen ik 13 jaar oud was heb ik een jaar bij een bevriende familie in de Verenigde Staten gewoond en ben er sindsdien vaak terug geweest”, legt Versari uit, die zich graag JC laat noemen, ook op zijn Engels uitgesproken. Bovendien is zijn levenspartner een Britse. „Ik spreek dus veel Engels.”

JC Versari noemt zichzelf tweetalig. Hij kan zich dus prima redden in die tweede taal. Maar waarom bedient hij zich dan toch van het Frans als hij zingt? „Het is voor mij makkelijker om precies uit te drukken wat ik wil zeggen in mijn moedertaal. Teksten zijn voor mij belangrijk. Ik kom uit een muziekcultuur waar teksten er toe doen. Al toen ik jong was lette ik daarop en luisterde ik naar bijvoorbeeld Jacques Brel. En ook al is Morrissey nu een twat, ik vind zijn teksten fantastisch en ik was ooit een grote Smiths fan. Ook The Cure en Joy Division hadden allemaal teksten waar je je mee kon identificeren en die iets overbrachten. Dat gaf mij de overtuiging dat, als ik iets wil zeggen met mijn teksten, dit beter uitpakt als ik het in het Frans doe.”

Versari krijgt wel eens reacties dat Engelstalige teksten beter zouden passen bij de donkere wave van de band. „Maar dat is niet mijn ding. Jammer genoeg zijn er veel Franse bands die er voor kiezen nietszeggende teksten te maken in het Engels, zeker tegenwoordig. Zeer teleurstellend. In Frankrijk is er een woord voor: Yoghurt. Ze zingen dan op een manier die klinkt alsof hun mond vol met yoghurt zit. Het is dus een traditie in Frankrijk, dat er zelfs een woord voor is. Ik had ook die weg kunnen kiezen, maar dat wilde ik niet. Maar, ach, ik kies meestal niet het makkelijke pad.”

Invloeden

JC Versari groeide op in een kunstenaarsfamilie en luisterde in zijn jonge jaren naar Franse chansons. Tijdens een verblijf in de VS kwam hij in aanraking met de New Romantic-stroming met bands als Duran Duran. Toen hij The Cure voor het eerst hoorde, was dit een openbaring voor hem en liet hij direct zijn New Romantic-kapsel verwijderen. In die periode vormde hij, zoals hij het verwoordt, ‘zijn cultuur’. In latere jaren zijn ook Franse punkbands van invloed geweest. Zijn bandmaten Cyril en Laureline halen hun inspiratie meer uit muziek uit de jaren negentig. De muziek van Versari is daarom een eigen mix van chansons, jaren tachtig wave en Amerikaanse hardcore.

Wij vroegen de band vier albums te kiezen die hen sterk hebben beïnvloed. In deze video presenteert JC Versari de Vier van Versari.

De keuze in het Frans te zingen maakt succes buiten Frankrijk wel een stuk lastiger, erkent de Parijzenaar. „Van pers en radio in Engeland krijg ik wel eens te horen dat ze de muziek interessant vinden, maar dat ze sowieso niks doen met bands die in vreemde talen zingen. Dus ja, het is moeilijk.”

En toch houdt Versari vast aan zijn keuze. Het artistieke doel is belangrijker dan de kans op commercieel succes. „Oh, absoluut. Ik wil niet pretentieus klinken, maar in mijn hele leven in de muziek is die keuze een leidende gedachte geweest. Het gaat om het maken van iets waar we trots op kunnen zijn. Ook al is dat niet het makkelijke pad. Dat geldt ook voor deze band waar ik nu in speel. Wij drieën zijn heel close. En we zijn het er over eens dat we ons alleen bezig willen houden met dingen die de moeite waard zijn. Op onze eigen manier.”

Producent
Wat drijft een 50 jarige muzikant om nog altijd muziek te maken en te willen toeren? „Goede vraag, mijn bankier vraagt zich dat ook af. Ik weet het niet. Op een zeker moment in mijn leven trouwde ik en heb ik geprobeerd een meer geregeld leven te leiden en misschien een baan te nemen. Ik heb er toen voor gekozen muziekproducent te worden. Maar dat maakt het er financieel niet veel beter op. Dus in feite maak ik er zelf een zooitje van,” grinnikt de Fransman. „Het is een persoonlijke keuze.”
JC Versari vertelt dat zijn bandleden Cyril Bilbeaud en Laureline Prom soortgelijke keuzes hebben gemaakt. „Dus ja, waarom? Omdat het aanvoelt als de juiste keuze. Ik ben gelukkig als ik me op deze manier kan uitdrukken. Ik denk dat ik muziek begrijp, het raakt me. Dat gaat terug tot mijn tienerjaren. De grote emoties in die periode beleefde ik met muziek. Als ik muziek kan maken waar andere mensen iets bij voelen, dan is dat winst.”

De muzikant ziet het niet als een offer dat hij brengt. „Het is een vorm van vrijheid en in de moderne wereld heeft dat een prijs. Je geeft stabiliteit op. Maar ik ben 50 en heb eigenlijk nog nooit problemen gekend om mij in mijn onderhoud te voorzien. Al heb ik altijd wel banen er bij gehad die mij in staat stelden me met muziek en de kunsten bezig te houden. Dus een offer is het niet, omdat ik niet kan benoemen wat ik dan heb opgeofferd. Of het moet gemoedsrust zijn. Dat je je geen zorgen hoeft te maken of je nog geld kunt opnemen met je bankkaart. Zeker in deze periode met Covid. Mijn voornaamste inkomen komt uit muziek en als muziekproducent en ik heb natuurlijk niet veel werk gehad de laatste zes maanden. Dat is nu even verontrustend.”

Moeilijke tijden
Dat het openbare leven tot stilstand is gekomen afgelopen voorjaar in verband met Covid, heeft ook Versari hard geraakt. De band stond op het punt naar de VS te vertrekken voor tien shows, toen de grenzen dicht gingen. „We zagen dat natuurlijk aankomen. Toch was het een klap. Zeker met de afzondering die erop volgde. Ook omdat we geen idee hadden hoe het nu verder zou gaan. Ik had nog het geluk dat ik erg druk was met het uitbrengen van de plaat. Voor mij gaf die periode daarom nog wat voldoening. Zeker ook omdat we nog redelijk goede resultaten hebben geboekt met Sous La Peau en de single die we uitbrachten. Ik had daarom niet het gevoel dat mij mijn muziekrechten werden ontzegd door de lock down, waar Cyril en Laureline wel last van hadden. Voor hen was het veel moeilijker.”

Wat nu rest is de frustratie dat de band het uitbrengen van het nieuwe album niet kan ondersteunen met een toer. Toch hebben ze het repeteren hervat, ondanks het feit dat ze verspreid over Frankrijk wonen. „Als dan een concert toch weer wordt afgelast, dan denk je wel ‘ah weet je wat, laten we maar een biertje gaan drinken’. Dat is ook leuk hoor. Zeker omdat we elkaar niet elke dag kunnen zien. We repeteren dus weer en dat is erg leuk. Eens in de maand hebben we een sessie van vrijdag tot zondag.”

In tegenstelling tot veel bands in lock down, benut Versari de tijd nu niet om nieuw materiaal te schrijven. „Nee. Dat komt vast wel weer een keer, maar nu nog niet. Het schrijven is een pijnlijk moeizaam proces. Ik vind het leuk om te doen, en ik ben enorm blij telkens als ik weer een zin op papier heb. Maar, als een album dan eindelijk klaar is heb ik even een pauze nodig. Ik zit nu nog in de fase dat ik echt niet weer wil creëren. Ik vind het goed zo. Ik heb nu rust nodig. Want het vergt veel van me.”

Betekenis
JC Versari keert terug naar het begin van ons gesprek. Al in zijn kinderjaren was hij geboeid door Franse chansons en de betekenis van de teksten. Die teksten doen er voor hem dus toe en is het vanzelfsprekend dat er veel energie in wordt gestoken. „Schrijven is betekenisvol voor mij. Want mijn teksten zijn sterk verbonden met mijn eigen leven. Als ik naar mijn teksten terugkijk over de jaren, dan vertelt dat mijn verhaal. In het schrijven van die teksten ben ik erg traag. Ik verwacht veel van mijzelf en leg de lat hoog. En hoe ouder ik word, hoe erger dat wordt. Dit nieuwe album is over een langere periode ontstaan en ik had veel tijd voor de teksten. Ik denk dat de plaat en die teksten nog weer beter zijn dan de plaat daarvoor; weer een paar treden omhoog. Maar ik verwacht van mijzelf dat ik bij de volgende plaat weer dat gevoel heb, snap je?”

„Het plan is nu om niet weer zeven jaar te wachten voor we een nieuw album hebben. Zodra het weer kan willen we eerst zo’n twee jaar toeren met dit album. We willen in Frankrijk en de Benelux spelen en de geplande toer naar de VS doen, als dat land voordien niet implodeert of in een burgeroorlog verwikkeld raakt. Wat ik dan graag zou willen doen is een maand lang een studio in gaan en het allemaal ter plekke doen. Ik ga proberen dan ook daar alle teksten te schrijven. Ik betwijfel of dat me gaat lukken, maar ik ga het in elk geval proberen!”

Foto’s: Renaud de Foville

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s