Tobin Sprout – Empty Horses

Tobin Sprout, waar kennen we die naam ook al weer van? Hoewel de radertjes draaien en kraken, moet Google eraan te pas komen om uitkomst te bieden. Maar dan opent zich ook een vat met herinneringen die ik u zal besparen. Ze hebben in elk geval te maken met één van de laatste albums van Guided By Voices, waarop Tobin Sprout nog bandlid was en ik nog jong, ruim 25 jaar geleden.

Goed, laten we ons dus beperken tot het nieuwe album van Sprout, het achtste dat hij sindsdien opnam. Empty Horses is klein maar fijn. Het album telt tien nummers en duurt ongeveer een half uur. In die tijd neemt Sprout ons aan de hand mee door de recente geschiedenis van Amerika. Voilà, een nieuw American Songbook, waarin de gemoedstoestand van Amerika in toegankelijke Americana wordt verpakt. Dat hij in bijna de helft van de gevallen niet meer tijd nodig heeft dan twee minuten om hierover te verhalen zegt misschien iets over de diepgang van het land, maar meer zegt het over de directheid en de genialiteit van Sprout, die eenvoudigweg niet meer woorden en klanken nodig heeft.

Zo begint het album met twee korte nummers van rond de anderhalve minuut. Op opener Wings/Prelude horen we Sprout en een piano. Het klinkt enigszins als Damien Rice. Het nummer dat volgt is met gitaar en klinkt meer als roots/americana zoals we die kennen van Townes Van Zandt. Via Breaking Down dat veel rijker is georkestreerd dan de voorgaande nummers en meer invloeden van country heeft, belanden we bij wat Sprout het sleutelnummer van Empty Horses noemt: On Golden Rivers.

“Het was nooit bedoeld als een conceptalbum, het kwam gewoon voort uit de vele opnames die we aan het maken waren. ‘On Golden Rivers’ staat centraal. Ik heb altijd van de Amerikaanse geschiedenis gehouden. Mijn grootvader las altijd over de burgeroorlog en toen ik ongeveer 10 was, nam hij mijn broer en mij mee naar Gettysburg en Shiloh. Het had een grote impact op mij; misschien komt het besef wat deze mannen moeten hebben meegemaakt uit in de liedjes. “

Het is opvallend hoe kwetsbaar Tobin op veel nummers klinkt, en hoe weinig tijd hij nodig heeft om je bij de strot te grijpen. Neem de titelsong, waarop hij soms doet denken aan Leonard Cohen; het is een verhaal in anderhalve minuut, van een man die aan lagerwal is geraakt en sterft in de goot. Het is weinig gegeven om dat zo direct te vertellen, zonder dat de luisteraar er meteen depri van wordt. Op All-In My Sleep, veruit het langste nummer van het album, en als een van de weinige met elektrische gitaar, wordt toch duidelijk een beroep gedaan op ons gemoed. Het verhaal is na twee minuten verteld, maar Sprout pakt door met een lange instrumental die het brugje vormt naar het slotnummer No Shame om af te sluiten met piano, zoals hij het album ook begon.

Het cirkeltje is rond. Empty Horses begon met Wings en eindigt met de mededeling dat ‘Jesus has gone to heaven / But I can’t begin to fly.’ Wie daarin geen schoonheid ziet, kan het album gerust links laten liggen, maar dat zou dan wel zonde zijn. Geef het een kans, want het zou zomaar kunnen zijn dat Empty Horses alleen maar mooier wordt naarmate je het vaker luistert. Eigenlijk ben ik daar zelfs van overtuigd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s