Uitverkochte Maassilo heeft zin in Lewsberg

Na bijna zeven maanden concertloos leven duiken we vanavond met enigszins knikkende knietjes de Rotterdamse Maassilo in voor de ruim zes maanden uitgestelde albumrelease van Lewsberg. Maar al snel na binnenkomst blijkt dat Rotown, als organiserende partij, zijn zaakjes prima op orde heeft, wat betreft de getroffen Covid19 maatregelen.

Door: Ronald Renirie Foto’s: Govert Kreuk

Of, zoals Minke Weeda, directeur van Stichting Live At Rotown, het stelt: „Wij hebben er alles aan gedaan om aan de vereiste protocollen te voldoen. De stoeltjes staan op de gewenste anderhalve meter, we werken met eenrichtingsverkeer, en de airco in de Maassilo is meer dan voldoende geoutilleerd om een publiek van deze omvang aan te kunnen, om maar een paar maatregelen te noemen. Er zitten tweehonderdvijftig man binnen, precies de capaciteit van Rotown, terwijl er zeventienhonderd mensen in zouden kunnen bij een pre-corona concert.”

Dan moet vervolgens het aanwezige publiek zich nog aan de maatregelen houden. En het moet gezegd, het Lewsberg publiek neemt verantwoordelijkheid, en gedraagt zich voorbeeldig. Nu is Lewsberg natuurlijk ook geen band die het publiek zal aansporen om op de stoelen te gaan staan, of zelfs maar een voorzichtig dansje te wagen. Het Rotterdamse viertal, onder leiding van zanger-gitarist Arie van Vliet, speelt een thuiswedstrijd vanavond, en presenteert het tweede album In This House, dat eind maart al verscheen, maar vanwege de coronacrisis nu pas zijn vuurdoop beleeft. De uitverkochte zaal heeft er duidelijk zin in vanavond, maar de band heeft aanvankelijk moeite om in dat enthousiasme mee te gaan.

Charme
Lewsberg speelde zich tot vlak voor de coronacrisis internationaal een slag in de rondte, en oogt aanvankelijk wat roestig. Niet zo heel gek na ruim een half jaar zonder liveshows, maar na een nummer of drie in de set herstelt de band zich, mede dankzij het heerlijke gitaarspel van Michiel Klein, en komt de charme van Lewsberg bovendrijven. Stoïcijns, rommelig als altijd, en met het kenmerkende steenkolenengels van Van Vliet laat de band toch vooral zien dat het middels de twee tot nu toe verschenen albums een ware parelketting aan prachtige liedjes heeft geschreven. Zo goed dat de uitvoering er niet altijd toe doet.

Wie Lewsberg vaker heeft gezien weet dat een optreden van de band nu eenmaal diepe dalen en hoge bergen bevat. Een eigenschap die ook hun muzikale voorbeelden The Velvet Underground, Pavement en Talking Heads kenmerkte. Maar laten we niet teveel azijnzeiken. Lewsberg is een bandje dat we moeten koesteren. Al is het maar omdat de songs puur en oprecht zijn, en zonder pretentie geschreven. En ondanks de zo nu en dan vals klinkende noten, belichaamt de band een liefde voor het vak van liedjes schrijven.

Het is fijn dat Lewsberg weer op pad is, maar vooral dat we weer naar concertjes kunnen. Al blijft het in deze vorm toch eerder een theater- dan een concertervaring. Maar toch…. een dikke duim omhoog voor Rotown. En Lewsberg natuurlijk. Meer van dit graag!

Lees ook het interview met Arie van Vliet en Michiel Klein: Tussen nieuwsgierig en recalcitrant

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s