Widowspeak – Plum

Plum is al weer het vijfde album van Widowspeak uit Brooklyn. Negen tracks lang wiegt de band je in slaap met hun lieflijke dreampop die door de gitaarklanken aanhangt tegen Americana. Het meest opvalt ten opzichte van veel collega’s in dit genre is dat Molly Hamilton en Robert Earl Thomas hun composities niet totaal verzuipen in de reverb om maar dat dromerige sfeertje op te roepen. Ze doen het met eerlijke instrumenten, een vaak heel prettig direct geluid. Prijsnummer The Good Ones moet het gewoon hebben van een rollende baslijn, een stroperig ritme en de tergend slepende zang van Hamilton. Dat is wel hun unique selling point, om het maar in marketingtermen te vatten. En fijn om op te zetten op een herfstige koele nazomerdag.

Verder is er niet veel nieuws onder de zon. Negen tracks langs blijft het wiegen op de golven en vormt het gevoel en een licht oplopende intensiteit in hoe de instrumenten worden bespeeld de spaarzame hoogtepuntjes, voor zover je daar van mag spreken. Dat zorgt er wel voor dat de verveling toeslaat, zeker als we zijn aangeland bij Jeanie – een nummer dat wel erg spaarzaam is uitgevoerd en leunt op zeurderig klinkende uithalen van Hamilton. Dan krijg je plots het gevoel in een wc te verkeren met een wel erg penetrante zoete luchtverfrisser die veel te lang in je neusvleugels blijft hangen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s