Lewsberg – Lewsberg

Veel noten hebben we niet nodig om te snappen waar Lewsberg de mosterd haalt. Je hoort Lou Reed een beetje achteloos spreekzingen, de rammelende gitaren op voorthobbelende ritmes van The Feelies, een beetje krautinvloeden en de niet te benoemen Nederlandse toets die doet denken aan De Artsen. Al valt dat kwartje pas na opener Vaan. Daarmee worden we zonder pardon in Rotterdam geplant. Je hoort wat een speeldoosje lijkt te zijn en een conversatie tussen de dichters Cornelis Vaandrager en Frans Vogel. Maar als je dat niet weet maar wèl Rotterdamse familie hebt, voel je je gekatapulteerd in een morsige huiskamer, kop koffie met gekookte melk en vel erop, en gesprekken in vet Rotterdamse tongval. En zo zit je meteen in de juiste stemming om Lewsbergs debuut aan te horen.

Na die sfeervolle soundscape trapt Rotterdams nieuwste trots – er wordt ook wel van ‘supergroep’ gesproken omdat er leden van verschillende Rotterdamse bands in vertegenwoordigd zijn – af met Terrible en maken we kennis met hun interpretatie van die mix van Velvet Underground tot en met De Artsen. Arie praatzingt zijn teksten zodat je die ontmoeting vol gêne aan de bar gewoon voor je gaat zien: She didn’t care to impress, he didn’ like her. De band doet niets dat er niet toe doet. Het is simpel, doelgericht, tot de sologitaar los mag gaan en zich juist te buitengaat aan richtingloze noten. Non-fiction Writer is een bijna poëtisch rustig voortkabbelend liedje met een mooie sfeerwenteling waarbij de taperichting omdraait en we weer die dichters horen. Het is van een ingehouden schoonheid om bijna tranen van in de ogen te krijgen. Gelukkig snel gecounterd door uptempo Chances dat Lewsberg op zijn venijnigst laat horen met een krachtig aangeslagen leadgitaar. Maar het mooist komt Lewsberg toch uit de verf in slepende ingetogen liedjes als Carried Away, waarin Bassiste Shalita mee mag praatzingen en de sologitaar nu eens niet ontploft in krankzinnigheid maar met een simpel lijntje een eigen melodieuze weg kiest.

Lewsbergs eerste plaat verrast niet zozeer wat betreft het genre – het klinkt allemaal vertrouwd in de oren – maar wel met een knappe boeiende plaat met een paar pareltjes van liedjes zoals The Smile. Een plaat waarin we niet worden overdonderd met veel geweld maar juist subtiel en ingetogen tot luisteren worden gedwongen. De experimentele foefjes en de Rotterdamse verwijzingen geven de plaat nog net meer diepgang en dat maakt de plaat tot een heerlijke luistertrip. Is er dan niks te zeuren? Tuurlijk wel; sommige stukjes lijken net wat te veel op elkaar, bijvoorbeeld de herhaling van totaal uit de hand lopende gitaarsolo’s. Maar daar staat heel veel positiefs tegenover. We wisten wel dat er in Rotterdam puike muziek wordt gemaakt door een aantal prima bands, en met Lewsberg is er een hele beste bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s