Exit Verse – Grant No Glory

De hemel zij geprezen dat Geoff Farina weer lol heeft in het spelen in een bandje op een gitaar met een lekker overstuurd geluid. Fijn dat hij zijn fascinatie voor Itailaanse volksmuziek en solo uitingen met ingewikkelde muziek even ter zijde heeft gelegd. Dat moeilijke gedoe is voor ons gewone stervelingen zo lastig om te volgen. Dan is een nieuwe van zijn bandje Exit Verse een welkome verademing. Als hij zijn ervaren songschrijvershanden puntige gitaarliedjes laat schrijven vol rete strakke riffs en breaks is het eigenlijk al ingewikkeld zat. Gelukkig blijken die liedjes eenmaal genesteld in je brein zo zoet als borstplaat.

Exit Verse is een trio onder aanvoering van Geoff Farina die we vooral kennen van zijn werk met Karate; begonnen met emo-rock en geëindigd als gitaargeörienteerde jazz. De eerste selftitled van Exit Verse uit Chicago stond vol met stevige gitaarmuziek die leek te leunen op gitaarrock uit de jaren zeventig. De tweede getiteld Grant No Glory is een veel sterkere plaat, simpelweg omdat het songmateriaal beter is. Alsof Farina een plaat lang de tijd nodig had om de Italiaanse folkdeuntjes uit zijn hoofd te bannen en weer moest wennen aan het samenspelen met echte rockers en het schrijven van liedjes met niet alleen ballen maar ook een kop én een staart. Toch blijft het bandjesmensenmuziek; de nummers ontberen voldoende pakkende refreinen om direct te blijven plakken. Maar voor de bandjesmens zal het toch al voldoende zijn dat de band alles heel natuurlijk klinkend heeft vastgelegd.

Farina is een nerd als het gaat om het opnemen van muziek. Het moet klinken zoals je het in een oefenruimte zou horen: geen gedoe met effecten of andere opsmuk en heel beheerst met overdubs (onder een solo hoeft echt de ritmegitaar door te lopen); noem het gerust puristisch minimaal. Exit Verse staat die sobere sound bijzonder goed.

Grant No Glory telt negen liedjes waarin we Farina op zijn kenmerkende manier slepend en zeurderig stevige teksten horen zingen. En af en toe mag hij zich laten gaan in een gitaarsolo; weergaloze vingervlugge exercities die op deze plaat vooral een bluesy ondertoon hebben. En leuk is dat de plaat afsluit zoals het een eigenwijze band betaamt: met het beste liedje op de plaat. Slim, want het zorgt er voor dat je na Dirty Water gelijk weer zin hebt om de plaat nog een keer op te zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s