Geoff Farina: ‘Veel trio’s hebben geen kaas gegeten van arrangeren’

9 mei 2015, Exit Verse, live in Den Hemel, Zichem, België

„Ik ben 45 jaar oud en zou het liefst thuis zijn. Met mijn vrouw tijd doorbrengen en films kijken. Maar ik hou er ook van om te spelen. En je moet nu eenmaal veel spelen om platen te kunnen maken. Maar dan heb je zo’n dag als vandaag. Ik ben nu erg moe omdat ik vanmorgen al om 7 uur wakker werd en niet meer kon inslapen. Ik hou er helemaal niet van om van huis te zijn en te reizen. Maar ik probeer er zo goed als ik kan mee om te gaan.”

Zanger-gitarist van het roemruchte Karate Geoff Farina is een beetje muzikant tegen wil en dank. Zijn passie drijft hem tot muziek maken, maar om dat te kunnen doen wordt hij gedwongen tot zaken die hij het liefst uit de weg zou gaan. Zoals reizen, naar bier stinkende zaaltjes, geluidsmensen die er een bende van maken, kapotte apparatuur en interviews geven waarin altijd weer diezelfde vragen worden gesteld.

Farina kijkt gespannen. Hij maakt de indruk van een te strak opgewonden springveer. Na de zoveelste soundcheck gedurende een lange slopende Europese tour beent hij de bar in van Café Den Hemel aan de rand van Zichem. „Ik haal even een biertje en dan kunnen we een kwartiertje praten, want ik krijg zo eten, oké?” Farina is een lange slungel, alerte staalblauwe ogen, kalend en sinds kort uitgedost met een grijze baard. Hij is terug in Europa met zijn nieuwe band: Exit Verse. Sinds het uiteenvallen van Karate in 2005 stortte Farina, mede omdat hij lijdt aan tinnitus, zich op akoestisch werk. Met Exit Verse pakt hij weer een elektrische gitaar op – mogelijk gemaakt door goede gehoorbescherming – en maakt hij luidruchtige puntige rock. Dat voelt voor hem aan alsof hij weer helemaal opnieuw moet beginnen. En speelt hij in kroegen voor een handjevol publiek, zoals in het Belgische Zichem.

„Het gaat eigenlijk best goed. De shows waren tot nu toe leuk om te doen. We zijn dan wel een relatief nieuwe band met nog maar één plaat uit. In Amerika krijg je dan het advies een aantal jaar te wachten en eerst een paar platen te maken voor je de oversteek naar Europa maakt. Maar wij hebben besloten de gok toch maar te wagen.” Farina slaakt een diepe zucht. „Maar we zijn wel erg lang onderweg. We spelen allemaal kleine shows en moeten er dus heel veel doen om er financieel nog uit te springen. Maar toch is het leuk om te doen”, perst hij er positief uit.

Een nieuw huwelijk wordt pas echt getest als de partners op vakantie gaan. Is er na deze tour nog een Exit Verse?

Farina glimlacht. „Ja hoor. Chris (Dye, op drums) en Pete (Croke, op bas) kennen elkaar al lang. We komen allemaal uit dezelfde vriendenkring. We hebben allemaal vaker getourd en dan leer je hoe je met zo’n situatie moet omgaan. Je weet hoe je het elkaar niet te lastig moet maken en elkaar de ruimte geven. In die zin is het ook een soort baan waarin je weet hoe je je moet gedragen. Bovendien zijn Chris en Pete hele makkelijke mensen om mee op pad te zijn. Ze passen zich aan en klagen nooit ergens over. Ik daarentegen klaag altijd overal over.”

„Touren vind ik van belang voor de band. Je hebt de interactie op het podium nodig om beter te worden. Alle goede bands doen dat. Dan komt er nog bij dat het financieel ook nodig is, al verdienen we deze tour niet veel. Maar veel liever zou ik thuis zijn en met mijn vrouw films kijken. Touren zorgt er in elk geval voor dat ik al het andere in mijn leven weer waardeer als ik thuis kom. Dan ben ik blij dat ik weer een gewoon leven kan leiden.”

Flets
Zichem, een gat midden in het verdriet van Vlaanderen, waar je anderhalf uur moet wachten op een patatje stoofvlees; maar het donkere lokale bier goed smaakt. Even buiten het dorp ligt aan een rotonde Den Hemel; in het spreekwoordelijke middle of nowhere. Een kroeg met vriendelijke mensen, een lange toog en een goede keus aan bieren op de tap. Oudbouw, in rode bakstenen. Met veel kunst en vliegwerk eraan vastgeplakt een inmiddels ietwat verouderd aandoende moderne uitbouw met een stalen trap die eindigt in een kleine concertzaal.

Exit Verse, live in Den Hemel, Zichem

In die zaal speelt Exit Verse laat in de avond opvallend veel nieuw werk. De debuutplaat die vorig jaar november verscheen is in werkelijkheid al in 2013 opgenomen. De band is in de tussentijd dus al weer straatlengten verder en hoopt einde dit jaar de tweede langspeler op te gaan nemen. Een band moet erg goed voor de dag komen om aan te spreken met vooral onbekend werk. Vanavond wordt het optreden van Exit Verse dan ook nog eens jammerlijk ontsierd door een falende geluidsinstallatie, die aan en uit gaat en daardoor klinkt alsof de muziek door de wind verwaait. Farina en consorten stralen op het podium weinig uit. Zij moeten het niet hebben van een intense uitvoering van hun werk, maar zoeken geconcentreerd naar perfectie. Daarin komen ze een heel eind, geholpen door veelvuldig repeteren in thuisstad Chicago waarbij de uitvoering live tot in detail wordt fijngeslepen. Maar in Zichem oogt het resultaat toch en beetje flets, als een afstandelijke machine.

„Als we met Karate nieuwe nummers hadden geschreven dan gingen we het liefst eerst op tour voor we die nummers in een studio opnamen. Je weet pas echt wat een nummer inhoud als je het een keer of vijftig op een podium hebt gespeeld. Een nieuw nummer opnemen dat je alleen nog maar in een oefenruimte hebt gespeeld, is erg moeilijk. Je mist dan altijd dingen die je pas gaat horen als je het vaker in verschillende omstandigheden speelt. Kleine stukjes en nuances die je nog aanpast tot het allemaal klopt. Het resultaat is dat je het nummer echt van binnen en van buiten kent als je de studio in stapt. En dat is wat we op deze tour doen met de nieuwe nummers.”

De visie is karakteristiek voor Farina; een purist met een uitgesproken visie. Perfectionist ook, die er de voorkeur aan geeft zijn muziek gedurende een langere periode in oefenruimte en bij optredens fijn te slijpen.

„Dat maakt het strakker. En dan komt het er in de studio natuurlijker uit denk ik. Met de eerste plaat van Exit Verse hebben we dat niet gedaan. Die is wat gehaast gemaakt; we hadden daarvoor nog maar een keer of twee opgetreden. Ik vind de plaat wel goed, anders hadden we ‘m niet uitgegeven, maar ik ben nu veel meer enthousiast over de nieuwe nummers die we aan het schrijven zijn. De volgende plaat zal beter uitgewerkt zijn. En die gaat klinken alsof je bij ons in de oefenruimte staat. In de oefenruimte van één van de betere driemanformaties”, grinnikt Farina.

Overdubs
De gitaarvirtuoos komt in het gesprek echt los als een van zijn passies wordt aangesneden: opnametechniek. Net als met zijn verzameling oude akoestische gitaren is het een obsessie en wil hij er alles van weten.

„Het goed opnemen van een trio is lastig. Het begint er mee dat je een arrangement moet zien te maken van een nummer dat live goed werkt. En zoals het live klinkt moet je het dan proberen op te nemen. Toevallig luisterde in naar een trio in de bus. Ik kan daar dan enthousiast over worden, tot ik een koptelefoon opzet en ontdek dat er in werkelijkheid met overdubs meerdere gitaarpartijen zijn opgenomen. Maar ik wil weten hoe die band klinkt! Als je ze dan live gaat zien is het ook net of de halve band er niet is.”

„Bij ons hoor je in zijn algemeenheid alleen bas, drums, vocalen en een gitaar. Om dat goed te laten klinken is lastig maar niet onmogelijk. Een wetenschapper heeft uitgevonden dat je met een hele korte delay, tussen 20 en 40 milliseconden, een breed geluid kunt creëren dat elkaar niet opheft als je het mono maakt. Dat wordt het Haas-effect genoemd. Dat kun je doen door een gitaartrack te kopiëren en er dan zo’n korte delay op te zetten. Dat simuleert dat je over een gitaarversterker speelt en het geluid via een muur weerkaatst. Je hoort één gitaartrack, en toch een mooi vol geluid.”

„Heel veel trio’s hebben geen kaas gegeten van arrangeren. Dat staat voor wel 90 procent van het slagen van een nummer. Je ziet ze soms met een hele berg pedalen en veel techniek, en iedereen speelt tegelijk en over elkaar heen. Ze begrijpen gewoon niet dat voor elk instrument een ruimte en een plek is. Als je je gitaarpartij schrijft, luister je dus naar wat de anderen doen. En de bassist luistert naar de drummer en volgt de kickdrum. Karate was daar denk ik erg goed in. Het paste allemaal mooi in elkaar als een legpuzzel. Maar dat mis ik bij veel trio’s. Dat is maar mijn mening hoor. Het is hoe ik muziek wil maken. En dat begint dus bij het arrangement. Is het arrangement goed, dan klinkt het in de studio ook goed.”

In Zichem speelt Exit Verse heel veel nieuw werk. Het driemanschap sluit de avond weliswaar af met de sterkere nummers van de debuut lp waaronder het stuiterende Seeds, maar er valt af te leiden dat de koers van de band langzaam maar zeker verschuift. Farina doceert aan de universiteit in Maine en specialiseert zich daar in de oorsprong van blue grass. En het lijkt wel alsof die traditionele Amerikaanse muziek invloed krijgt op wat Farina schrijft voor Exit Verse. Verschillende nummers klinken verdacht bluesy, ongetwijfeld tot groot verdriet van Karate-fans.

In artikelen over Exit Verse wordt altijd een vergelijking gemaakt met Karate, met name de begin jaren. Toch is er voor mijn gevoel een enorm verschil in emotionele lading. Ben je het daar mee eens?

„Ja, daar ben ik het mee eens. En deels heeft dat te maken met mijn leeftijd. Toen we met Karate begonnen was ik heel jong en heerste er een indierock-mentaliteit waarin alles draaide om de catharsis van de ‘angry young man‘. Toen we met deze band begonnen heb ik er bewust over nagedacht wie ik nu ben, hoe ik mij voel en wat voor soort liedjes ik wil maken. Dat leidde mij terug naar een rock-‘n-roll-mentaliteit. Nu rollen er bij mij nog wel eens Karate-achtige nummers uit, maar die wil ik niet meer spelen met deze band. Ten eerste omdat deze band beter overweg kan met wat langzamere en ‘laid back’ nummers en meer humor heeft. En ik kan dat soort muziek zelf ook niet meer spelen omdat het dan onecht klinkt; zo voel ik mij niet meer. Dus ja, emotioneel is het anders. Deels bewust en deels omdat ik twintig jaar ouder ben dan toen de eerste Karate-nummers werden geschreven.”

Een gedachte over “Geoff Farina: ‘Veel trio’s hebben geen kaas gegeten van arrangeren’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s