Preoccupations – Preoccupations

Langzaam zwelt een atmosferisch geluid aan. Het lijkt een gruizige synth en lagen van atonale feedback van een gitaar. De sfeer is gezet met dit ongemakkelijk geluid. Dan valt de band in en horen we de diepe bariton van Matt Flegel over een pompende bassdrum en een synth die de hookline uitserveert. Het klinkt onheilspellend, duister, bezeten. De titel van het nummer is passend: Anxiety.

Het Canadese viertal Matt Flegel, Mike Wallace, Scott ‘Monty’ Munro en Daniel Christiansen dat vorig jaar nog opereerde onder de naam Viet Cong keert terug na een enerverend jaar met een nieuwe naam en een nieuwe plaat. De naam werd verwisseld na protesten die begonnen bij een Vietnamese studentenvereniging. Op de plaat gaat de band uit Calgary onverstoorbaar verder op de ingeslagen weg. Opwindende indie met duidelijke referenties naar de doom en gloom van de jaren tachtig, maar in een opwindende eigentijdse jas gegoten. Zelden is een band bijvoorbeeld zo dichtbij de sfeer en sound van The Cure’s Pornography gekomen als Preoccupations in Monotony. En ook Zodiac kun je moeiteloos tussen de meest depressieve platen uit de jaren tachtig draaien zonder dan het opvalt. En toch zijn de Canadezen nadrukkelijk geen copycats.

Op hun tweede volwaardige plaat hoor je een band in topvorm die experimenteert en vernieuwend speelt met songstructuren. Op de plaat gaan in één song soms drie duidelijk te onderscheiden nummers schuil (Memory) of gaan songs zo vloeiend in elkaar over dat ze één geheel lijken te vormen. Lak hebben ze aan conventies. Ze experimenteren er op los en als het werkt, dan werkt het. Wat te denken van de dikke vier minuten noise waarmee midden in de plaat Memory wordt afgesloten.

Zo gaat het ook met de sound – met op deze plaat misschien iets meer ruimte voor synths dan voorheen – van de band. Het is een mix van lofi homerecording en het grote studiogeluid, en dat geeft het een uniek karakter. Maar denk nu niet dat dit van die ontoegankelijke avant-garde is, geboren uit een potje navelstaren. Want Flegel en cs hebben een fijn ontwikkeld gevoel voor prachtige melodielijnen – luister maar eens naar het refrein van afsluiter Fever – en dat maakt zelfs de gekste sonische capriolen verteerbaar.

Voeg er tot slot de passie waarmee de band en met name Matt Flegel musiceert, de bak energie die uit de songs spettert (Stimulation) en de duistere ondertoon in de muziek en de teksten aan toe, en je hebt een ongekend explosieve mix. Een plaat die je opwindt, ongemakkelijk laat voelen, opjaagt en niet meer los laat.

Preoccupations heeft zich gelukkig niet van de wijs laten brengen door de ophef door hun oude bandnaam en maakt de belofte die je hoorde in hun eerste ep en eerste plaat meer dan waar. Hun eerste plaat onder de naam Preoccupations is verslavend en een van de mijlpalen in het popjaar 2016.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s