The Posies – Solid States

Jon Auer en Ken Stringfellow wonen en werken tegenwoordig vanuit Europa. Hun ongekende muzikale talent maakt ze veel gevraagde producers en gastmuzikanten. Dat houdt ze elk onafhankelijk van elkaar bezig met allerlei zij-projecten. Tussendoor pingpongen ze ideeën heen en weer en in de loop van de tijd ligt er dan weer nieuw materiaal voor The Posies. Het mag dus geen wonder heten dat het zes jaar duurde eer er een opvolger in zicht kwam voor Blood/Candy. Of misschien is het juist wel een wonder dat Solid States er nu ligt. De band heeft nogal wat tegenslag te verwerken gehad de afgelopen jaren. Drummer Darius Minwalla stierf plots, waar het nummer Unlikely Places aan refereert. En nog recent overleed ook bassist Joe Skyward.

Het is alleen de vraag hoe fans die de band sinds jaar en dag op handen dragen op dit nieuwe album gaan reageren. Blood/Candy zorgde al voor wat discussie, al was dat in de kern toch een album dat puur aansloot bij het oude werk. Alle oerkenmerken waren erop aanwezig: prachtige composities, intens en strak gitaarwerk en de hemelse stemmen van Auer en Stringfellow.

Met Solid States slaat de band wel echt een andere koers in. De instrumentkeuze springt bij eerste beluistering het meest in het oog: synths en andere toetsen spelen een zeer prominente rol. Niet levende ritmes worden veelvuldig ingezet dat maakt het on-Posies koud en kil om aan te horen, zoals het op een ritmeboxje ingespeelde M Doll. En menig fan zal een attack krijgen bij het horen van The Definition dat met gesequencete synth en de kopstem van Stringfellow meer lijkt op een jaren tachtig discohitje dan een nummer van een gerespecteerde ruige gitaarband. Ook al heeft dit nummer een refrein dat de handtekening van Stringfellow draagt, kun je toch niet anders dan de wenkbrauwen fronsen bij dit bedenkelijk dieptepunt op Solid States.

Daar staat tegenover dat er ook een paar prima Posies-nummers op staan. Titanic, Rollercoaster Zen en Scattered zijn in de kern typische Posies producten. Afsluiter Radiance heeft ook een mechanische basis maar is weer zo’n typisch geniaal nummer en in de productie heerlijk met veel toeters en bellen uitgewerkt, dat het goed te pruimen is. En Squirrel Vs Snake laat gelukkig nog iets horen van de intensiteit en gedrevenheid van de band. En natuurlijk blijft de samenzang van Auer en Stringfellow prachtig om te horen.

Toch roept Solid States vragen op. Het is alsof we een prima plaat horen van een band waarvan we weten dat ze beter kunnen. Is dat goed genoeg? Solid States klinkt te veel als een tussendoortje dat ondanks het drukke werk van de twee centrale bandleden tot stand is gekomen. Waar je nog wel hun schrijvers talent aan kunt af horen en het is mooi om te zien dat de drang samen iets te doen de band gaande houdt. Maar het is te hopen dat ze een volgende keer er weer volledig met hun hoofd bij zijn en weer eens met een goede complete band de studio in gaan. Je mist nu de scherpte – of noem het urgentie – die juist de kwaliteit van The Posies is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s