Colin Newman, Wire: ‘Als serieuze muzikant moet je zakelijk zijn’

2017 wordt een belangrijk jaar voor Wire, de legendarische Engelse postpunkgroep. Op 1 april bestaan ze 40 jaar. En dat gaan ze vieren, kondigt zanger-gitarist en brein achter de band Colin Newman aan. Met een nieuwe plaat en een flinke tour, „maar zonder retro-activiteiten”, zegt hij parmantig. Fans moeten niet verwachten dat ze al hun oude hits gaan spelen. Het vizier staat vooruit gericht. De agenda van de band tot het feestelijke moment in 2017 is al helemaal gevuld. Want zo doet Wire dat tegenwoordig. „Je moet dat zorgvuldig plannen.”

Al decennia lang is Wire een kwaliteitsmerk in de artrock. En het lijkt de laatste jaren wel alsof ze er de turbo op hebben gezet; de ene na de andere plaat ziet het licht. In 2015 verscheen Wire, verrassend genoeg gewoon een ‘selftitled’, en misschien wel een van de betere platen die de band ooit heeft gemaakt. De machine rolt door. In de catacomben van Tolhuistuin in Amsterdam vertelt Colin Newman dat de komende twee jaar van alles op stapel staat. Nog dit jaar verschijnt een mini-lp met acht nummers. „Die ligt kant-en-klaar, het vinyl is geperst. Het zijn nummers die zijn blijven liggen na het maken van Wire. In een sessie hebben we toen 21 nummers opgenomen. We stonden toen voor de keuze om 1 plaat of een dubbelalbum uit te brengen. Maar een dubbelalbum is veel duurder om te maken en het levert niet noodzakelijkerwijs een betere plaat op. Dus is het 1 plaat geworden. Alleen is het kiezen van de nummers die uiteindelijk op de plaat zijn terecht gekomen tamelijk arbitrair gegaan en niet iedereen in de band was daar even gelukkig mee. We hebben het materiaal dat over was daarom verder afgemaakt. En het redelijk rigoureus aangepakt. Daardoor klinkt het heel anders dan de laatste plaat. Althans, ik denk dat het heel anders klinkt. Weer zijn het liedjes, op een nummer na dat instrumentaal is met wat getier er overheen. Maar denk dus niet dat dit een plaat is van de ‘restjes’ want dat is allerminst het geval.”

Na de mini-lp koerst de band aan op het jubileumjaar. „Op de vrijdag voor 1 april moet dan weer een nieuwe plaat verschijnen. We zijn dan in Los Angeles voor de tour. De hele planning tot dat moment is al klaar. In mei dit jaar gaan we de studio in. In de zomer kan ik dan aan de nummers doorwerken om dan in augustus een tweede opnamesessie te hebben. In november of december ronden we het af. Dan is het vinyl op tijd klaar om de plaat in april 2017 uit te brengen.”

Je weet nu dus al wat je over pakweg anderhalf jaar doet. Waar is de romantiek van het spelen in een band gebleven?

„Ik heb dat geleerd van iemand waar we mee samenwerkten toen we Red Barked Tree opnamen. Die plande het hele proces nauwgezet. Echt zo van in week 1 kondigen we de plaat aan, in week 3 maken we het tourschema bekend, in week 5 releasen we een eerste video en single…. Dat is ook hoe grote labels het doen. Zo bouwen ze het op. En het werkt. Onze tour in 2011 was groots; we hebben toen heel veel opgetreden.”

Het klinkt alsof het een bedrijf is.

„Je moet een zakelijke houding aannemen als muzikant. Dat wil niet zeggen dat de muziek dan niet meer goed kan zijn of dat wij geen lol meer kunnen hebben. In de kern begint het toch met een creatieve uiting en ik noem het in essentie kunst. Maar niemand gaat die zakelijke kant voor je doen. Wij kunnen niet een beetje rondhangen, drugs gebruiken en gaan zitten filosoferen. En als je het door een ander laat doen, dan doet die dat misschien ethisch op een heel andere manier dan jij wilt. Het is dus een kwestie van zelf verantwoordelijkheid nemen en je als een volwassen gedragen.

Ik las in het boek van Kim Gordon dat die instelling ook een kern vormde van de straight edge-beweging rond Fugazi. Ik ken Ian Mackaye, maar heb het hier nooit met hem over gehad. Maar uit het boek begrijp ik dat niet zozeer het afzien van drank en drugs maar het als individu verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag een van de centrale principes gold. Als een politiek statement ook.”

Jullie worden juist gezien als een inspirator voor bands als Fugazi. En jullie begonnen in de tijd van de punkrockmentaliteit; je hoeft niet goed te kunnen spelen om goede muziek te maken. Hoe belangrijk is dat nog voor jullie?

„Muziek maken is een kunstuiting; creëren. Het gaat daarbij niet om het entertainen of musiceren. Een muzikant is strik genomen iemand die andermans muziek uitvoert. Die schrijven zelf niet maar kunnen wel erg goed spelen. Ik kan dat helemaal niet; ik kom niet verder dan een hele slechte kopie van een Neil Young-liedje van twee akkoorden. Dat geldt ook voor de rest van de band, behalve Matthew Simms (gitarist, dertig jaar jonger dan Newman en sinds kort volwaardig bandlid, red.). Hij is meer een echte muzikant en een goede gitarist. Met hem hebben we echt iets gevonden dat de band sterker maakt. Dat komt omdat hij in zijn hart ons gevoel bij het maken van muziek deelt. En dat gevoel is het enige dat telt. Als ik muziek schrijf wil ik dat het zonder inspanning gaat. Ook het uitwerken van het arrangement met de band van nummers moet niet geforceerd aanvoelen. Er moet ook niemand zijn die zegt hoe het precies moet. Ook het opnameproces moet niet te ingewikkeld zijn, niet te veel over nagedacht. Het is wat het moet zijn. Dat past naar mijn idee in de traditie van de schone kunsten. Wij zijn conceptueel in de zin dat onze muziek niet het resultaat van een concept moet zijn. Volgens mij is dat een betere benadering van de kunst, dan vooraf zeggen dat alles in een concept moet passen. Dan wordt het te ingewikkeld.”

Tegenwoordig worden muzikanten opgeleid op een rockacademie. Dat lijkt in schril contrast te staan met hoe jullie zijn begonnen.

„Naar school gaan om te leren hoe je de zakelijke kant rond het muziek maken moet aanpakken en hoe je jezelf kunt vermarkten is op zichzelf geen slechte zaak. Maar ik ben bang dat de mensen in die opleidingen die bepalen wie wel of niet goed genoeg is, er een talentenshow van maken. The Voice toegepast op rockmuziek. Dat gaat niet werken. Want de meest innovatieve mensen vinden niet noodzakelijkerwijs direct hun publiek. Ik ben deze tour het boek van John Savage over 1966 aan het lezen. Wat toen progressief werd gevonden was jaren later mainstream. De popcultuur is in die zin leidend voor de houding van mensen in de toekomst. Dat is boeiend en roept de vraag op wie de geniale muzikanten van nu zijn. Wie wordt er nu niet gehoord? Wie is werkelijk vernieuwend en verbluffend, en wordt maar door drie mensen in zijn omgeving begrepen, maar is wel diegene waar we over tien of vijftien jaar allemaal van houden?”

Jullie doen veel zelf, hebben een eigen platenmaatschappij. Hoe passen jullie in de hedendaagse muziekindustrie?

„Ik zou niet weten wat de muziekindustrie is op dit moment, om eerlijk te zijn. Het is geen homogeen iets. Er is een deel van de sector waarvan nooit iets op plaat verschijnt, kijk eens rond op Soundcloud. Maar ook die muzikanten proberen dan langs andere weg aandacht te krijgen zodat ze er iets mee kunnen verdienen. Want als je muziek maken serieus neemt, dan kun je het niet blijven doen zonder er voor te worden betaald. Hoe kan dat anders? Als je het serieus doet kost het veel tijd en kun je dus geen andere bron van inkomsten naast hebben.”

„Alles verandert. Ook Soundcloud wordt vercommercialiseerd. Het draait steeds meer om streamen. In zekere zin geeft dat nog een redelijk inzicht in hoe populair iets is; het is redelijk democratisch. Als iemand op Itunes een plaat koopt, welke garantie is er dan dat er ook naar wordt geluisterd? Spotify kan daarentegen precies aangeven hoeveel keer in een week iemand naar een nummer heeft geluisterd. Aan de andere kant zie je de revival van vinyl. Omdat er nog maar weinig fabrieken zijn die platen kunnen persen is er een ongelofelijke rush ontstaan. Dat betekent dat je, ook wij, ver vooruit moet denken over een nieuwe productie. In april iets uitbrengen betekent dat je in december de plaat moet afleveren. Dat is volkomen gestoord maar iets waar ik als platenmaatschappij goed over moet nadenken en verantwoordelijk mee om moet gaan. Ik kan een band niet een medium ontzeggen waarmee ze geld kunnen verdienen, dus moet in mijn zaakjes in orde hebben. Ook wat betreft de promotie want er is maar een korte tijd waarin je de kans hebt een plaat te verkopen. Het ‘buzz-woord’ in de digitale verkoop is nu longtail. Dingen die tien of vijftien jaar oud zijn verkopen nog steeds en brengen substantiële bedragen op. Dat is een fascinerende ontwikkeling. De realiteit is wel dat iedereen die iets uitbrengt dus concurreert met alles dat ooit op plaat is uitgebracht. Dat moet toch een ontmoedigend idee zijn voor een beginnende band.”

Wat zou jij nu doen als beginnende artiest?

„Ik heb geen idee.”

Een gedachte over “Colin Newman, Wire: ‘Als serieuze muzikant moet je zakelijk zijn’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s