Telekinesis – Ad Infinitum

Had In A Future World, het derde nummer op de nieuwe plaat van Telekinesis, op 7” singletje zijn verschenen in laten we zeggen 1982, dan had het naadloos aangesloten bij een hoos aan hitgevoelige liedjes uitgevoerd op heerlijk zagend klinkende analoge synths. Het klinkt als een kopie van Orchestral Manouvres In The Dark, mede dankzij het zeikerig melancholieke refreintje. De sequencer in Edgewood past daar ook netjes bij.

Telekinesis uit Seattle, aangevoerd door Michael Benjamin Lerner, zet ons allemaal in een tijdmachine met hun vierde plaat getiteld Ad Infinitum, en levert ons af ergens begin jaren tachtig. En dankzij de werkelijk fantastisch klinkende synthesizers die op smakelijke wijze worden ingezet, levert dat een fijne popplaat op.

Volgens een begeleidend schrijven van label Merge was Lerner het na drie succesvolle platen een beetje moe om powerpop te maken. Ad Infinitum is het resultaat van zijn poging eens iets anders te proberen. En dat is best geslaagd. De plaat kruipt misschien minder snel onder je huid in vergelijking met hun eerdere werk, maar gaat gegarandeerd groeien en krijgt dan misschien ook wel meer diepgang dan voorheen.

Enig kritiekpunt verdient Telekinesis voor de zang. De melodielijntjes zijn niet altijd even aansprekend. En van a tot z hoor je het niet al te briljante dunne zeurende stemmetje van Lerner op eenzelfde manier gedubbeld terug. Tot het je bijna gaat tegenstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s