Low – Ones and Sixes

Een producer kan een band maken of breken. Er zijn voorbeelden waar je de band nog maar nauwelijks herkent als een producer mee aan de haal gaat (neem nu Given to the Wild van The Maccabees). Of een producer helpt het beste uit een band te halen en in dat geval kan dat zo maar een van de beste platen uit hun oeuvre opleveren. Dat laatste is het geval met Low en producer BJ Burton. Het is een gelukkig huwelijk dat een van de muzikale hoogtepunten van 2015 oplevert: Ones and Sixes.

BJ Burton is een producer uit de hiphop-hoek. Kanye West staat bijvoorbeeld op zijn palmares. Op het eerste gezicht lijkt dat alles behalve een goede combi met het ingetogen maar o zo emotioneel geladen Low. Des te meer bijzonder dus dat Burton en Alan Sparhawk elkaar bij het opnemen van een van Sparhawks hobbyprojecten leerden kennen en ontdekten dat ze juist een enorme klik hebben. Sparhawk was op dat moment herstellende van een stevige mentale inzinking en nog maar voorzichtig begonnen te schrijven aan nieuw materiaal voor de band die in feite bestaat uit hemzelf en – nota bene tegen wil en dank – zijn vrouw Mimi Parker. De werkwijze van Burton gaf Sparhawk inspiratie; hij wist dat hij met deze man achter de knoppen een heftige plaat zou kunnen maken. En daarmee zijn muziek beter uit de verf kon laten komen dan ooit tevoren. Het songmateriaal schreef zich daarna als vanzelf.

Low staat er om bekend het roer af en toe eens om te gooien. De laatste twee platen waren rustiger en meer akoestisch. Bij de eerste beluistering van Ones and Sixes heb je het idee dat ze weer – net als bij The Great Destroyer – een harde richting zijn ingeslagen. De nummers spetteren je speakers uit en staan bij vlagen vol gierende feedbackende gitaren. Maar op den duur gaat de leegte opvallen. Het overdonderende effect wordt met een verrassend klein aantal ingrediënten bereikt. En daarachter schuilt de meesterlijke hand van BJ Burton.

In No Comprende bouwt Low als vanouds de spanning in het lied op. Sparhawk jankt en Mimi Parkers zoete stem kringelt er om heen over een bed van aangenaam overstuurde gitaren en een vierkante bas- en drumpartij. Amper na twee minuten valt het dan met een forse klap stil. Dan komt één enkele lekker overstuurde gitaar keihard de mix in, zakt het tempo in en worden de noten zo slepend gespeeld dat je de neiging krijgt mee te gaan duwen. Opnieuw bouwt een climax op. No Comprende is alleen al om dit moment een orgastisch hoogtepunt dat erom vraag het keihard in je huiskamer op te zetten.

BJ Burtons bijdrage bestaat uit geweldig knisperende elektronica, dwarse drumgeluiden, drum-‘n-bass-achtige effecten. Maar vooral ook het lef om partijen keihard in een mix te zetten, met vol effect. Soms overdrijft hij, en slaat de compressie zo hard in dat het lijkt alsof je een kussen in je oor gedrukt krijgt. Of dat mooi is, daar kun je over twisten, maar het geeft opnieuw het effect dat met deze productie het uiterste in dynamiek wordt bereikt, in de toch al zo grote contrasten tussen hard en zacht in de composities van Low.

Ones and Sixes – over de titel vertelt Alan Sparhawk een verhaal in een interview met Muzine – behoort zonder meer tot het beste dat Low tot nu toe heeft gemaakt. Sparhawks geworstel met zichzelf, de prachtige stem van echtgenote Mimi Parker, de bedrieglijk simpele composities, de prachtige melodieën, de emotie, het minimalisme in de uitvoering én de extreme productietechnieken van BJ Burton maken het tot een monument van een plaat.

Een gedachte over “Low – Ones and Sixes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s