Sleater-Kinney

19 maart 2015, Paradiso, Amsterdam

Corin Tucker laat haar gitaar even in de coulissen en neemt alleen de microfoon in haar hand. ‘We zijn blij dat we weer een bandje zijn’ vertelt ze Paradiso. ‘En we hebben nog genoeg te vertellen; we moeten nog ergens heen en we gaan jullie helpen daar te komen’. Om daarna het startsein te geven voor een toegift die eindeloos lijkt te duren. Misschien moet iemand maar even gaan checken of ze er nog steeds staan…

Corin Tucker, Carrie Brownstein en Janet Weiss maakten in de jaren negentig deel uit van de voorhoede van feministische bandjes bekend onder de verzamelnaam Riot-Grrrl. Zo’n tien jaar geleden gaven ze er even de brui aan, maar hier is Sleater-Kinney dan toch weer. Wat ouder misschien, wat meer rimpels dan voorheen en rondingen op plekken waar die voorheen niet zaten; maar ook wijzer, meer afgewogen, meer gedoseerd, rijper, beter dan ooit. En met ontzettend veel zin om met elkaar te spelen. Gedurende de ruim anderhalf uur durende show wordt er heel wat geglimlacht op het podium. Het plezier weer met elkaar muziek te maken druipt er vanaf.

En dat doet ook de fans plezier. De band heeft een trouwe aanhang die ze op handen draagt. Zoveel wordt in Paradiso nog eens onderstreept als Carrie Brownstein een bezoeker ontdekt met een deel van een songtekst op de arm getatoeëerd. Hoe gek kan het worden? Maar het illustreert hoe betekenisvol de feministische boodschap van het trio voor het leven van hun fans kan zijn. En dat de avond toch een licht activistisch sausje heeft blijkt ook uit de grote hoeveelheid meiden die een plek vooraan in de zaal én in een bescheiden moshpit opeist.

Sleater-Kinney heeft dus nog een boodschap te brengen en een publiek die dat graag wil aanhoren en er inspiratie uit put. En die groep beperkt zich niet tot dames die in de jaren negentig nog jong waren en voor wie deze avond een nostalgisch terugkijken naar de goede oude tijd moet zijn geweest. In Paradiso zijn opvallend veel jonge vrouwen die hun helden komen toejuichen… en in dit tijdsgewricht hun plek opeisen in de wereld.

Sleater-Kinney eist respect, maar dwingt het tijdens hun liveoptreden ook af. In Paradiso laten ze zien hoe goed deze band eigenlijk is: strak, intens, zuiver, opzwepend. Corin Tucker zingt met veel inzet en zelfs de stuurloos klinkende trillers in haar stem zijn ijselijk zuiver. Carrie Brownstein beukt op haar mooie verzameling gitaren en Janet Weiss valt achter haar drumstel misschien wat minder op, maar wat zou deze band zijn zonder haar bijdrage? Met een geheel eigen stijl legt ze een strakke basis onder de gruizige gitaren. Daarnaast zingt ze regelmatig een potje mee en ziet er ook niet tegenop om al drummend een melodielijntje op een mondharmonica toe te voegen. Tijdens deze tour wordt Sleater-Kinney ook nog eens bijgestaan door Katie Harkin. Zij bespeelt op de achtergrond allerlei instrumenten; percussie, toetsen en gitaarpartijen. Smaakvolle toevoegingen die het live-geluid net iets extra’s geven.

In Paradiso spelen de drie een doorsnede van hun inmiddels brede voorraad tegendraadse punkrock liedjes met kenmerkende dissonanten. De nadruk ligt op het latere werk. Uiteraard komen de ijzersterke songs van hun kersverse plaat No Cities To Love langs, maar ook van het album The Woods, de laatste voor de band even een sabbatical nam, wordt relatief veel gespeeld. Vooral het oudere werk wordt door de enthousiaste zaal met gejuich ontvangen, zoals Dig Me Out en de ballade Modern Girl. Publiekslieveling Jumpers sluit de set af, voor een schier eindeloze toegift volgt.

Niet alleen sonisch maar ook visueel is Paradiso in de watten gelegd. Is het dan toch een feminien tintje dat zo veel aandacht wordt gegeven aan de presentatie? De band gebruikt een prachtig grijs vod met een soort steenachtig patroon dat de volledige achtergrond afdekt. De stof bestaat uit los hangende lappen die met een luchtstroom in beweging kunnen worden gezet. Simpel idee maar met belichting levert het een prachtig schouwspel op. En natuurlijk is op de details gelet: zelfs het drumpodium is netjes afgerokt met een lap stof in hetzelfde steenachtige patroon. Als kers op de taart zijn Corin Tucker – lichtblauw kort jurkje met witte stippen – en Carrie Brownstein – volledig in zwart leer gehuld – zelf natuurlijk ook het aanschouwen meer dan waard.
Bekentenis: Op basis van een aantal recente live-video’s was het de verwachting dat we in Paradiso een rommelig spelende band zouden gaan zien. Te gehaast, te veel chaos, te veel missers op de snaren en zang als gillende keukenmeiden. Sleater-Kinney is niets van dat alles en maakt buitengewoon indruk in Paradiso. Een concert waar je met trots van mag zeggen dat je er bij was. Laten we maar vieren dat ze weer een bandje zijn.

Een gedachte over “Sleater-Kinney

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s