We Were Promised Jetpacks: „Jammer dat Schotland niet onafhankelijk wordt”

„Laten we eerlijk zijn. Het is raar als je een Schotse band ziet die vrolijke muziek maakt. Dat hoort gewoon niet. Als iemand het overduidelijk naar zijn zin heeft gaan in Schotland de wenkbrauwen omhoog en wordt er al snel vermoed dat er andere dingen in het spel zijn. Je hoort als je muziek maakt ernstig te zijn en een beetje een triest gezicht te trekken.”

Op een koude middag in februari schuiven zanger-gitarist Adam Thompson en bassist Sean Smith van de Schotse band We Were Promised Jetpacks aan om rustig iets te eten voor ze aftrappen voor hun Europese tour in het Rotterdamse Rotown. Ze zijn opgewonden en moe tegelijk. De nacht brachten ze door op de boot tussen Hull en Rotterdam, bekend om zijn drankovergoten lawaaierig nachtleven. Veel geslapen hebben ze niet. Die avond leveren ze desondanks een intens optreden af, passend bij de band met een ijzersterke live-reputatie.

Voelen jullie je een Schotse band?

Thompson: „Ja, onbewust misschien wel. Maar we praten daar eigenlijk nooit over. Het is dus niet iets dat we uitdragen. Maar je hoort dat ik met een licht Schots accent spreek (Thompson knipoogt) en we spelen nummers met een licht miserabele sfeer. Al heeft onze muziek toch ook een sprankje hoop in zich.”

Hoe hebben jullie gestemd bij het referendum over de Schotse onafhankelijkheid?

Thompson: „Ik heb ’Ja’ gestemd, voor onafhankelijkheid dus.”

Ah, daar is dan toch die Schotse identiteit?

Thompson: „Ja, ergens diep vanbinnen ligt die dan toch verscholen. We hadden het er toevallig gisteren op de boot nog over. En we concludeerden dat we eigenlijk allemaal teleurgesteld zijn dat het niet is doorgegaan. We dachten daags voor het referendum echt nog dat de kans groot was dat een meerderheid ’ja’ zou stemmen. Er waren rondom ons dan ook veel mensen echt emotioneel over de uitslag. Hoe dan ook, ik denk dat het goed geweest was voor het land. Met name sociaal en cultureel. We hadden de boel eens goed kunnen opschudden en proberen iets goeds te doen. Het was dan ook echt een beweging van jonge mensen die zich voor onafhankelijkheid inzette. Die wilden het avontuur graag aan en zagen er een uitdaging in. Wij jongeren hebben toch geen geld en daarom hadden wij zo iets van; let’s have a go. Vooral ouderen hebben tegen gestemd. Die hadden er dan ook veel bij te verliezen. Pensioenen en als ze een huis hadden gekocht was het allerminst zeker of ze er die investering er nog weer zouden terugkrijgen. Dus dat snap ik wel. Maar toch ben ik teleurgesteld.

Ben je nog welkom in Engeland als ik dit opschrijf?

Thompson lacht: „Ja, dat denk ik wel hoor. Het referendum en de onafhankelijkheidsbeweging is nooit anti-Engels geweest. Daar ging het helemaal niet om. Het is puur dat we de zaken nu eens zelf en voor ons zelf wilden gaan doen.”

Thompson en Smith leerden elkaar op school kennen in Edinburgh, en ontmoetten daar ook de andere bandleden. Smith: „We wisten helemaal niet van elkaar dat we instrumenten bespeelden. Dat is pas later gekomen. In onze tienerjaren zijn we al met elkaar muziek gaan maken. Ik had destijds drumles. We hebben nog even onderling van instrument gewisseld tot we allemaal een vaste plek in de band hadden. We zijn beginnen met oefenen op de zolder bij drummer Darren Lackie. Maar al snel daarna hebben we ruimtes in de stad gehuurd. Banana Row is zo’n plek waar veel bands in Edinburgh terecht kwamen. Het is wel duur en je huurt per uur, maar er is ruimte zat in deze stad. Wat dat betreft is het popklimaat er goed. Nu hebben wij de luxe dat we een eigen ruimte hebben waar we kunnen werken.”

Drie leden van de band verhuisden jaren geleden al naar Glasgow, aangetrokken door het levendige muziekwereldje aldaar. „Ik heb eigenlijk geen goede verklaring voor het feit dat er veel indie-bands in Glasgow actief zijn en niet zo zeer in Edinburgh”, vertelt Thompson. „In de hoofdstad vind je veel andere cultuur. Glasgow is de hotspot voor alternatieve indie. Er is daar een echte underground scene. En misschien heeft dat er mee te maken dat alle podia en kroegen waar je kunt spelen relatief dicht bij elkaar liggen. Er is een echt centrum.” „Het is een prima plek voor bands”, vult Smith aan. „Er is altijd wel ergens iets te doen en je kunt op veel plaatsen optreden. Tegelijk is de scene zo klein dat je snel genoeg opvalt. Speel je een paar keer dan wordt er al snel over je gepraat, kennen mensen je en bouw je een eigen aanhang op. Dat is stimulerend.”

Het is opvallend hoe veel Schotse bands succesvol zijn. Is daar een verklaring voor? Wordt er subsidie gegeven of andere vormen van steun?

Thompson: „Waar wij veel aan hebben gehad is de Scottish Arts Council. Die hebben ons gesteund toen wij voor het eerst naar de VS wilden. Zij betaalden de vlucht en het onderkomen. We verdienden toen nog niet genoeg om dat allemaal zelf te kunnen betalen. Daar hebben ze ons dus echt enorm mee geholpen. Zonder hun steun was dat niet gelukt. En ik ken veel Schotse artiesten die daar gebruik van hebben gemaakt. Je kunt er trouwens ook terecht voor advies.”

Voor veel Nederlandse bands is de stap naar de VS erg groot. Hoe is jullie dat gelukt?

„Wij hebben geluk gehad. De eerste keer kregen we dus financiële ondersteuning en konden we aanhaken bij de tour van twee andere bands van het label Fatcat: Frightened Rabbit en The Twilight Sad”, legt Thompson uit. „Onze eerste tour speelden we daarom direct voor zalen van 500 mensen en meer. De jongens van Frightenend Rabbit hebben dat wel eens onder onze neus gesmeerd: zij hadden al het zware werk al gedaan en meerdere tours in kleine zaaltjes gespeeld. Wij profiteerden volop van wat zij in al die tijd hadden bereikt. Wij hebben dus gewoon ontzettend mazzel gehad met zo’n goede start. Nu kunnen we gewoon op eigen kracht naar de VS. Komende zomer gaan we waarschijnlijk weer voor een paar weken.”

Een jaar geleden rondden jullie de opnamen af voor Unravelling. Waar zijn jullie nu mee bezig?

„Normaal deden we een hele poos niets dan touren na het opnemen van een plaat. Dat hebben we deze keer anders gedaan”, zegt Thompson. „Het album is in het najaar verschenen en in de tussentijd hebben we al gewerkt aan nieuw materiaal.” De zanger-gitarist legt uit dat de drie planten tot nu toe allemaal op een andere manier tot stand zijn gekomen. De debuutplaat These Four Walls is bijna live opgenomen. „Daar hoor je ons vieren, in een ruimte, verder nauwelijks productie.” In The Pit Of The Stomach is in drie weken tijd in IJsland opgenomen. „We zaten daar op een geïsoleerde plek en zijn alleen hier mee bezig geweest. Ook een goede manier van werken, die concentratie”, merkt Smith op. Unravelling is gewoon thuis in Glasgow ontstaan. De band nam alleen op werkdagen op en ging ’s avonds gewoon naar huis. Het resultaat is een echte ‘studioplaat’ met flink wat productiewerk. Smith: „En ook dat is bevallen. Het is goed om tussendoor even afstand te nemen. Goed voor je oren.” Deze manier van werken gaf de band de kans om meer te reflecteren over de opnamen en de songs. Die ervaring werkt door in de huidige werkwijze. Zo af en toe huurt de band een studio en werkt er een paar dagen waarbij schrijven en opnemen wordt gecombineerd. „Het is voor ons nu een uitdaging om meer na te denken over wat we doen. Niet alleen op je gitaar beuken maar uitproberen hoe we de songs zo goed mogelijk kunnen laten klinken. En toch de intensiteit te behouden”, legt Thompson uit.

Is er al een deadline voor een volgende plaat?

Thompson: „Nee, nog lang niet. We zitten nog in de fase waarin we moeten bepalen wat we eigenlijk willen gaan doen. En intussen werken we aan nieuw materiaal. Daar gaan we mee door tot het moment dat we de tijd rijp vinden voor een nieuwe plaat.”

Jullie spelen nu voor de vierde keer in Rotown. Dat duidt niet op groei.

Thompson lacht. „Natuurlijk zouden we graag voor grotere zalen spelen. Maar wij ploegen gewoon voort. Wij zijn een band die het leuk vindt om muziek te maken. Dat is wat ons drijft. En het is hier hartstikke leuk om te spelen. De reacties van het publiek zijn altijd positief en het zijn aardige mensen. Dus als ze ons vragen om te komen, dan doen we dat graag.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s