Je danst nooit alleen
Deze zomermaanden zijn maanden van uitersten. Aan de ene kant heb je het festivalseizoen waarin het continu feest lijkt. Aan de andere kant is er het dagelijkse leven met slecht nieuws. Vorige week was ik op een festival en wat me het meest is bijgebleven, zijn de momenten dat er werd gedanst. Elke festivaldag was er in een café een duo geprogrammeerd dat bestond uit … Lees verder Je danst nooit alleen
Bill Wyman – Drive My Car
Ik kan me geen leven zonder The Rolling Stones voorstellen. Mijn hele leven lang zijn ze er. Toen ik werd geboren bestonden The Beatles nog en leefde bijvoorbeeld Bob Marley nog en ik heb tot vrij hoge leeftijd Michael Jackson en Prince nog als vaste waarden in de muziek meegemaakt. Niets zo vast echter, als The Rolling Stones. Zeg je Rolling Stones, dan zeg je … Lees verder Bill Wyman – Drive My Car
Brigitte Calls Me Baby – The Future Is Our Way Out
Ik had het debuutalbum van de Amerikaanse retrorockband Brigitte Calls Me Baby eerlijk gezegd bijna over het hoofd gezien. Wat een geluk dat ze bij platenlabel ATO Records destijds bij Sout x Southwest beter opletten. Vorig jaar november verscheen een eerste ep en reeds nu is er dus een debuutalbum, The Future Is Our Way Out. Brigitte Calls Me Baby is een quintet onder aanvoering van … Lees verder Brigitte Calls Me Baby – The Future Is Our Way Out
Personal Trainer – Still Willing
Een paar showcases spelen op SXSW kan leuke dingen opleveren. Dat bewijst Personal Trainer, dat er het gewillig gehoor vond van Bella Union-baas Simon Raymonde. En hop, hier ligt het tweede album van Willem Smit onder de naam van zijn band Personal Trainer, uitgebracht door dat achtenswaardig label en gevoelsmatig toch al relatief snel na het alom enthousiast ontvangen Big Love Blanket. Al eens eerder … Lees verder Personal Trainer – Still Willing
The politics of dancing
Alles is politiek, zo ook muziek. Zoveel werd afgelopen tijd duidelijk in de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de USA. Nadat Joe Biden naar het rusthuis werd verwezen en Kamala Harris op het schild gehesen als degene die Orange Donny ervan moet weerhouden om de Amerikaanse democratie – of wat daar nog van over is – de doodsteek toe te dienen, kwam muziek razendsnel in … Lees verder The politics of dancing
Love minus Arthur Lee is punk (kennelijk)
Komend weekend ga ik naar een festival dat op de website geen nadere toelichting geeft over de bands die er spelen. De line-up en de tijden staan er wel keurig per zaal vermeld, maar je kunt nergens iets lezen over de bands. Op zich niet zo’n probleem, want al zijn het bij elkaar 360 shows, de meeste artiesten zullen bij de bezoekers overbekend zijn. En … Lees verder Love minus Arthur Lee is punk (kennelijk)
Crack Cloud – Red Mile
Voor een muziekliefhebber is het soms moeilijk te verkroppen dat een band die je op een moment he-le-maal te grazen neemt verandert in een richting die je he-le-maal niet meer raakt. Tegelijk worden muzikanten geroemd als ze blijven innoveren, niet stilstaan en steeds dezelfde plaat proberen te maken. Maar het vlees is zwak, soms is het toch heerlijk als een band jaar in jaar uit … Lees verder Crack Cloud – Red Mile
Talk about the blues
Afgelopen zondag bekroop ‘ie me weer: de blues. Beter gezegd: de festivalblues. Festivaltijgers zullen het fenomeen ongetwijfeld herkennen. Na een paar dagen in een Utopia te hebben vertoefd, waar muziek, liefde en verbondenheid regeren, is het vaak hard landen in de werkelijkheid. De festivalblues is een combinatie van vermoeidheid en treurnis omdat het weer voorbij is. Dan dien je je namelijk weer bezig te houden … Lees verder Talk about the blues
Arme trouwe fans
Ik erger me al heel lang kapot aan concert- of festivaltickets die midden in de voorverkoopperiode ineens tijdelijk goedkoper worden. Of waar je in een bepaalde week plotseling een extra cadeautje bij krijgt. Het lijkt vast een slim idee van de promoafdeling, maar het is zo voor de hand liggend dat je daarmee je trouwste publiek benadeelt – want die hebben hun kaartje allang gekocht … Lees verder Arme trouwe fans
Zwarte Cross – Make Schik, Not War
Het circus dat Zwarte Cross heet, duurt dit jaar geen drie maar vier dagen. Da’s 25 % meer plezier, muziek, theater, literatuur, gezelligheid, bier en hamburgers. Mutatis mutandis zou dat, getuige het motto van dit jaar, ook een kwart minder oorlog geven. Helaas, er kan veel op Zwarte Cross, maar terwijl de bezoeker zich, eenmaal door de toegangspoorten van het festival gestapt, in een betere … Lees verder Zwarte Cross – Make Schik, Not War
MuziScene magazine 